Blessure, in de wachtstand!

Je zit er niet op te wacht­en, op een blessure. Je denkt in een lekkere flow te zit­ten en dan plop als een duvelt­je uit een klein doos­je is daar een blessure. Een klant zei pas nog tegen mij, “jij hebt nooit een blessure”. Dit zei zij een week voor mijn knieb­lessure. Maar daar was die dan, een blessure die mijn dagelijkse struc­tu­ur op zijn kop zette.

Dagelijkse structuur

Iedereen vaart er wel bij, een dagelijkse struc­tu­ur, een vast ritme dat je een bepaald hou­vast geeft voor het lev­en van alle dag. Ook ik had een vaste dagelijkse struc­tu­ur: 6.00 med­i­tatie, koffie drinken, kind wakker mak­en, onder de douche, brood mak­en en hup samen naar school. Heer­lijk samen rond­jes lopen op het school­plein en de dag bespreken. Aan dit rit­ueel kwam een eind door de zomer vakantie. En boven­di­en, door mijn knieb­lessure loop ik niet meer als een kievit maar als een soort slome schild­pad. Zit­ten om te mediteren is ook niet meer het­zelfde, dus besloot ik dat alles maar anders moest. Niet meer aan het einde van de mid­dag mijn Yoga oefenin­gen, maar in de ocht­end om zes uur in plaats van zit­ten en mediteren: een aangepaste Yoga dis­ci­pline.

Yoga discipline: Tapah

De afgelopen jaren had ik mij er keurig aan gehouden, aan mijn dagelijkse Yoga dis­ci­pline. En dat was niet alti­jd even gemakke­lijk om naast het moed­er­schap en onderne­mer­schap, ruimte vrij te mak­en om mijn Yoga oefenin­gen te doen. Niet 20 minuten op mijn yoga mat, nee ik hield mij braaf aan de opdracht: de hele eerste serie van Ash­tan­ga Yoga. Het werd mij ooit opge­dra­gen door mijn ler­aar. In het begin met grote weer­stand op mijn Yoga mat, maar de afgelopen maan­den met enorm veel plezi­er. Ik was best tevre­den dat ik na al die jaren trainen nage­noeg de hele serie beheer­ste. Tapah noe­men ze dat, een van de voorschriften van de Yoga leer, een dagelijkse Yoga dis­ci­pline opbouwen die het lichaam gezond houdt zodat de energie vrij kan doorstromen.

Tapah, verbranden

Vrij ver­taald betekent tapah ver­bran­den, je oefent omdat gene dat de vri­je doorstro­ming van energie blok­keert, los te lat­en. Al jaren had ik mijn focus op mijn rechter­been. Eerst op de Yoga docen­ten oplei­d­ing waaraan ik deel­nam. Toen bleek dat de tenen van mijn rechter­voet zich niet wilde sprei­den, wat ik ook deed, geen enkele beweg­ing. Op zoek naar de oorza­ak, het hele rechter­been was een beet­je eigen­wi­js. En het kwam alle­maal uit mijn rechter­he­up, waar ik ooit lang gele­den hard tegen ben geschopt. Een inci­dent tussen vad­er en dochter. Vad­er was niet thuis, dochter wilde iets langer bli­jven op de ker­mis, broer zei ga maar, en toen dochter thuis kwam, was vad­er daar. Voor dochter het wist lag ze op de grond en werd er flink tegen haar rechter­he­up en staart­been getrapt. Een hele heftige gebeurte­nis, die voor een inprent zorgde, niet alleen in mijn hoofd, maar ook in het geheugen van mijn spieren. Het lichaam slaat alles op, en soms komt dat los, zek­er als je besluit net als ik een dagelijkse Yoga dis­ci­pline te beoe­fe­nen. Dan kan het wel eens gebeuren dat je in de wacht­stand wordt gezet zodat er ruimte komt om oude won­den te helen en opnieuw te begin­nen.

De rechterkant

De rechterkant verte­gen­wo­ordigt het man­nelijke aspect, de vad­er in jezelf, gren­zen trekken en afbak­e­nen. Is je rechterkant gezond en is er een goed samen­werken met de link­erkant, die staat voor het vrouwelijke aspect, de moed­er in jezelf, ver­zor­gen en doorstromen van gevoe­lens, dan voelt een kind zich veilig en zek­er. Mijn rechter­been heeft alti­jd mijn aan­dacht gehad door het inci­dent rond mijn twaalfde jaar en in het nu door mijn knieb­lessure, het is een kans om de diepe wond die ooit werd ges­la­gen tussen vad­er en dochter te helen. Nu wel die grens aan te geven, die ik toen niet kon geven, toen ik hulpeloos onderuit werd getrapt en het gevoel had dat ik het nooit zou over­leven. Mijn vad­er hij is niet meer, maar ondanks dat ene voor­val ben ik nooit opge­houden om van hem te houden. Hij was een vechter en kreeg als kind weinig tot geen kansen, achter gelat­en in de oor­log in een kinderte­huis, hij gaf door wat hij wist van het vader­schap. Lang heb ik het hem kwal­ijk genomen dat hij mij zo heeft geschopt. Maar na  jaren van oefe­nen op mijn Yoga mat ben ik het steeds meer gaan omar­men dat moment daar op de grond, in het hier en nu kan ik wel een grens trekken, nee zeggen als ik nee moet zeggen.

Vind ik het verve­lend die wacht­stand, hele­maal niet, het is niet meer dan een kans om opnieuw te starten en dan met de ste­un van een gezonde rechterkant.

Wordt ver­vol­gd!

Namaste Catha­ri­na

Bookmark and Share

Een andere kijk op mijn knieblessure

Knie blessure

Enkele weken gele­den gebeurde het,  pang zei mijn knie. Ik schrok mij rot, mijn lichaam is heilig voor mij. Iedere week maak ik er gebruik van als ik les geef in mijn Yoga en Pilatesstu­dio: Bodyflex 100% Catha­ri­na.

Dat doe ik onafge­bro­ken sinds de geboorte van mijn dochter in 2006. Op mijn lichaam ben ik heel zuinig, daar zorg ik heel goed voor. Mijn lichaam heeft mij de afgelopen jaren niet in de steek gelat­en. Maar daar was die dan, een knieb­lessure. Ook de klanten schrokken. Dat waren ze niet gewend, hun docent, nooit ziek, heel af en toe een piepende stem, die haar lessen annuleert door een blessure aan haar knie.

Blessure, een opening!

Een blessure is niet leuk, maar geeft je ook de kans, om te zien wat gezien wil wor­den. Het kan een open­ing zijn, een licht lat­en schi­j­nen op andere mogelijkhe­den. Je lichaam is je enige en echte ler­aar. Het beschikt over een enorme wijsheid, achter de fysieke beperk­ing, in mijn geval een zwelling en pijn­lijke bin­nen­menis­cus, ligt ook een bood­schap. Een bood­schap die door obser­vatie en onder­zoek aan het licht kan komen.

Pijnstillers, om het niet te voelen.

Wil je pijn­stillers? vroeg mijn huis­arts. Nee zei ik, ik wil het voe­len. Boven­di­en de knie remt mij niet zomaar maar af, ik moet gestopt wor­den. Alleen door te stop­pen komt er ruimte om te voe­len en te zien wat er ligt achter deze pijn. Wil je wel weten wat er aan de hand is? Ja, dat wel! Direct regelde mijn huis­arts een afspraak voor een eerste foto en een con­sult bij een orthopeed. De vol­gende dag kon ik terecht. De foto gaf het vol­gende resul­taat, de knieban­den en kni­eschi­jf waren in goede staat, goed nieuws. Wel con­sta­teerde de orthopeed dat het goed mis was met mijn rechterknie, dik, gez­wollen, weinig tot geen buig­ing mogelijk.  Dus besloot hij dat een vol­gende stap zou zijn, een MRI (mag­net­ic res­o­nance imag­ing). Dezelfde week, op zater­dag, lag ik in een hele smalle buis, waarin ik doo­d­stil moest bli­jven liggen. Onder­tussen, maak­te het appa­raat laag voor laag beeld­ma­te­ri­aal van mijn knie, om de fysieke kant van mijn klacht te reg­is­teren.

Wat is de boodschap?

Nu is het afwacht­en op de uit­slag. De uit­slag over de fysieke gesteld­heid van mijn knie. Maar wat is nu de bood­schap van mijn lichaam, behalve dat ik word afgeremd en er let­ter­lijk wordt gezegd: kom tot stil­stand. Op zondag 28 juli 2018 kreeg ik een boek van een hele lieve vrouw die bij in de flat woont: De sleu­tel tot Zelf-Bevri­jd­ing van Chris­tiane Beer­landt. Een boek dat ik alti­jd al had willen aan­schaf­fen maar waar het nog niet van was gekomen. Nu ik het nodig had, kwam het op mijn pad.

Knieproblemen staan voor twijfel aan jezelf

Twi­jfel ik dan aan mijzelf? Natu­urlijk ga je als vrouw van 52 twi­jfe­len, als je part­ner je bedriegt met een andere vrouw. Ik ben niet onzek­er, maar ik was wel heel boos. Opgekropte woede, daar wordt ook naar ver­wezen in het boek. Ja, ik was boos, omdat mijn intuïtie al die tijd al had lat­en zien wat er zich afspeelde. Hij bleef het maar ontken­nen tot die ene dag en hij het niet meer kon ontken­nen. De knie is gere­la­teerd aan inner­lijke kracht. Door mijn intuïtieve waarne­m­ing als onzin te bestem­pe­len, bleef het let­ter­lijk doorza­gen. Tot de waarheid daar was, toen kon ik het lossen. Toen knapte mijn knie, kon ik de stri­jd los lat­en, kon ik weer vertrouwen op mijzelf. Ik had het goed gezien. Niet leuk, want hij is de man die ik vertrouwde, van wie ik hou. Het goede nieuws is dat ik niet hoef te twi­jfe­len aan mij zelf. Ik ben goed zoals ik ben.

Wat voor advies geeft Christiane Beerlandt

Ont­dek je inner­lijke rijk­dom en tra­cht niet door te forceren de goed­keur­ing of beves­tig­ing van anderen te vin­den. Wees trouw aan jouw unieke natu­ur! Gooi je ontspan­nen open en geef jezelf de vri­jheid: geef je over aan je natu­ur, zon­der weer­stand. Zet ver­beten­heid en kwaad­heid om in het ver­wezen­lijken van eigen wensen, zon­der je de vraag te stellen wat ze van je zullen denken. Leef niet naar de schi­jn­wer­pers, luis­ter naar je gevoel. Wees gewoon jezelf! In vertrouwen creëer jij je bestaan en haal je de zak­en naar je toe die goed voor je zijn: forceer niets.

Dat is toch een heer­lijk advies. In het boek staat nog veel meer uit­leg over aller­lei aan­doenin­gen. Wil je het boek voor jezelf hebben.Klik op het prod­uct en bestel het boek via de winkel van ons alle­maal: bol.com.

Onder­tussen ben ik nog in afwacht­ing van de uit­slag van de MRI voor de fysieke gesteld­heid van mijn knie. Wat de uit­slag ook is, ik ben weer terug achter mijn com­put­er, waarin ik via blogs mijn ervarin­gen op het gebied van Yoga, moed­er­schap, life sti­jl en spir­i­tu­aliteit deel. Ja, het stroomt weer. Nu nog beweg­ing in mijn knie!

Catha­ri­na Bli­jlevens

 

Bookmark and Share