Over zwarte piet gesproken

Zwarte Piet is de laat­ste tijd weer veel in het nieuws. De dis­cussie laait weer goed op en ook de emoties. Voor mij is dit feest al lang voor­bij en ik kan mij herin­neren dat ik mij ook heftig heb verzet tegen dit kinder­feest toen bleek dat het een leu­gen was. Dat doe je een kind toch niet aan.

Maar dat veran­derde toen ik zelf moed­er werd. Mijn dochter vond het prachtig, Sin­terk­laas en zijn zwarte pieten. Ze had er geen enkele andere asso­ci­atie bij, als die leuke man van wie ze cadeaus kreeg. En ik, ik vond het wel schat­tig, hoe zij opging in het ver­haal van Sin­terk­laas en zijn pieten. Iedere avond, het Sin­terk­laasjour­naal en een schoen voor de kast met worte­len en andere lekkernij voor het paard van de Sint. Ja, ik ging mee in  haar fan­tasie, want dat is wat het is, kinder­fan­tasie. Tot­dat daar een vol­wassene roet in het eten komt gooien, dan pas veran­derd het, dan pas wordt het een prob­leem.

Voor haar werd er geen roet in haar eten gegooid.  Heel natu­urlijk kwam ze tot de ont­dekking dat Sin­terk­laas niet een man uit Span­je was, maar dat het haar oud­ers waren die haar de cadeaus gaven. Haar oud­ers die aan het kind over­bren­gen wat zij van huis hebben meegekre­gen. Toen ik zelf nog geen dag moed­er was, vroeg mijn moed­er, en hoe voelt het nu moed­er zijn? Ik keek haar alleen maar aan en zei: goed en hield mijn ware gevoe­lens in. Tegen haar op dat moment mijn ware gevoel uit­spreken; No way, dat voelde totaal niet veilig voor mij. Mijn moed­er, die mij soms zomaar out of the bleu onderuit kon kege­len.

Heel lang heb ik haar niet begrepen waarom zij dat deed. Tot een paar weken gele­den toen ik het vol­gende boek opensloeg: Hand­boek Chakrapsy­cholo­gie, van Judith Anodea. Het tweede chakra, daar wilde ik iets over weten. Tij­dens het lezen van het hoofd­stuk over het tweede chakra vie­len voor mij de kwart­jes op zijn plek, begreep ik waarom ik niet alti­jd mijn ware gevoe­lens toonde. Een kind ontwikkeld een goede relatie met zijn gevoe­lens als het de aan­dacht en liefde heeft ont­van­gen van zijn moed­er vanaf het moment dat het geboren wordt tot 12 jaar.

Daar was het mis gegaan, tussen mij en mijn moed­er. Mijn moed­er was niet in staat door haar omstandighe­den waarin zij ver­keerde om mij de aan­dacht en liefde te geven die ik nodig had. Bij mijn dochter is het anders gegaan, toen kreeg ik een spiegel, zij liet mij zien: Mama, het is niet nor­maal wat jij gedaan hebt toen je klein was. Door haar zag ik dat ik al heel snel vol­wassen moest zijn en mij als een vol­wassene moest gedra­gen. Stom ver­baasd ben ik de afgelopen jaren geweest. Hoe mijn dochter over­al de tijd voor nam, ter­wi­jl ik toen ik klein soms let­ter­lijk voor de leeuwen werd gegooid, geen moed­er die aan mij uitlegde hoe alles ging, want zei ze tegen mij, dat had haar moed­er haar ook niet geleerd. En zo ging het van gen­er­atie over op de vol­gende gen­er­atie, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Deze tijd vraagt niet van ons oud­ers om oud trau­ma over te bren­gen op een vol­gende gen­er­atie. Deze tijd vraagt van ons ver­ant­wo­ordelijkheid te nemen wat van ons is, wat past bij het her­stellen van de energie op deze aarde, en dat wat niet meer past in deze tijd, voort lev­en op oud trau­ma wordt los­ge­lat­en. Onze vooroud­ers vra­gen dat niet, zij zeggen: dat was onze pijn, geef het terug aan de aarde, laat ons het voor jul­lie trans­formeren, anders bli­jft het door bewe­gen en kan zelfs zoi­ets onschuldigs als zwarte piet een uit de hand gelopen dis­cussie wor­den. Dat is hoe ik het zie, een uit de hand gelopen dis­cussie op basis van emoties die niet alti­jd onder woor­den kun­nen wor­den gebracht. En soms is dat beter, de emotie niet door te lat­en bewe­gen, omdat dan de gevol­gen nog lang kun­nen naw­erken.

Dit jaar vier ik geen Sin­terk­laas. Mam, zegt mijn dochter daar geloof ik niet meer in, dat is voor kleine kinderen. En zo is het maar net, je kunt over dit kinder­feest bli­jven dis­cus­siëren, maar je kunt ook lev­en in de kleur van je hart, liefde en aan­dacht dat is wat een kind laat groeien. Haat en onrust doet een kind naar bin­nen keren waar nog lang de gevol­gen van kun­nen naw­erken. Dat zo nu en dan een zwarte piet, een beet­je onrust komt zaaien, let it be, een kind kan heel goed voor zich zelf uit­mak­en dat dat voor kinderen is en niet voor iemand die de leefti­jd van 12 jaar is gepasseerd.

Namaste,

Catha­ri­na Bli­jlevens

Op zater­dag 8 decem­ber 2018 tij­dens de work­shop: Maan­cirkel, het eren van de godin in jou ga ik dieper in op het tweede chakra en het belang van een goede band met je moed­er.

 

Bookmark and Share

Tapah, wat een hitte

Tapah is een van de vijf niya­mas. Een niya­ma is een regel bin­nen de Yoga die zegt hoe je je gedraagt ten opzichte van jezelf. Tapah betekent let­ter­lijk ver­bran­den, en het ver­wi­jst naar het opbouwen van een dagelijkse Yoga dis­ci­pline die bij­draagt aan het vrij lat­en door stromen van energie.

Knie blessureAan het begin van de zomer­vakantie werd ik tot stil­stand gebracht door een knieb­lessure. Mijn rechterknie blok­keerde volledig. Deze knie wilde niet meer buigen en ik kon amper op mijn rechter­been staan. Eerst werd ik over­vallen door lichte paniek, die spoedig overg­ing in over­gave. Het enige wat ik kon doen was mij overgeven aan de sit­u­atie. Het was hard nodig dat ik tot stil­stand kwam. Nor­maliter heb ik de neig­ing om door te bewe­gen, maar nu kwam er een sirene stilte van bin­nen uit, die tegen mij zie: stop. Stop, neem de ruimte om te rouwen.

Net na de zomer­wende werd ik namelijk gecon­fron­teerd met iets dat mijn hart heel erg raak­te. Iets dat mij zo raak­te dat ik mijn Yoga prac­tice niet kon voortzetten, maar van mijn Yoga mat af moest stap­pen. Zodat ik ein­delijk ruimte kreeg om mijn ver­dri­et er te lat­en zijn en mijn tra­nen te lat­en gaan. Tra­nen ze ver­wi­jzen naar het eelt van de ziel. Onlangs zei iemand het nog tegen mij: “daar kri­jg je eelt van op je ziel. Maar is het hand­ig om eelt op je ziel te hebben. Je ziel die ver­bon­den is met je hart. Mijn hart dat zo werd ger­aakt net na het begin van de zomer. Een seizoen dat vol­gens de Chi­nese geneeskunde zeer geschikt is om te werken aan hartza­k­en.

Het hart en de zomer

Het hart is het klop­pend cen­trum van het lichaam, zon­der hart­slag is er geen lev­en. Het is een van de belan­grijk­ste orga­nen. De Chi­nese geneeskunde zegt  dat als een van de orga­nen niet goed func­tion­eert de andere orga­nen ook min­der gaan func­tioneren en dat dit invloed kan hebben op andere struc­turen van je lichaam. Deze kunde heeft de orga­nen opgedeeld in orgaan­paren, ieder paar is gekop­peld aan een van de seizoe­nen. De zomer is gekop­peld aan het hart en is het beste seizoen om te werken aan zak­en die het hart betr­e­f­fen. Een seizoen dat meestal staat voor zon en hitte.

Hitte is nodig om tot een bepaald kookpunt te komen, zodat omhoog kan bor­re­len dat wat van bin­nen naar buiten wil bewe­gen. In mijn geval wilde mijn ver­dri­et naar buiten bewe­gen. Deze zomer heb ik heel wat tra­nen lat­en gaan. Mijn knie was dik en opgez­wollen, iedere keer als ik mijn tra­nen rijke­lijk liet vloeien kreeg ik meer ruimte in mijn knie. Heer­lijk voelde het om nu eens ein­delijk mijn tra­nen te lat­en vloeien in plaats van ze tegen te houden of weg te stop­pen. Niet alleen mijn knie had er baat bij, ik merk­te dat ik ook steeds zachter werd. Ja, er gebeurde wel iets met mij deze zomer.

Een zomer waarin ik mij bezig hield met mijn ver­dri­et. Ver­dri­et dat voor lange tijd mijn energie blok­keerde. Die knieb­lessure was zo gek nog niet, het is een sein­t­je van mijn ziel. Het roer moest om, alsof er tegen mij werd gezegd: breng je aan­dacht terug naar de zomer van 2006, het jaar waarin je moed­er werd. Deze zomer 2018 ging ik samen met mijn dochter veel naar het strand. Om hier te komen moest ik samen met haar de hitte in de duinen trot­seren. Daar in die hete duinen is heel wat naar boven komen bor­re­len, kwam al mijn ver­dri­et los en kreeg ik steeds meer zicht op wat er onder lag.

Sinds 2006 was het mij niet gemakke­lijk gemaakt, was ik in gevecht met de moed­er in mij en de vrouw die een eigen bedri­jf runde. Maar daar in die duinen, toen ik zo mijn focus op haar had, op mijn dochter begonnen langza­am de schellen van mijn ogen te vallen. Zij was in mijn lev­en gekomen door haar had ik de titel moed­er gekre­gen. Een moed­er die al heel veel aan­dacht voor haar had, maar nog nooit zo duidelijk had gezien dat dat mijn missie was, haar opvoe­den en haar begelei­den.

Dat van die mat af stap­pen was zo gek nog niet, het gaf mij de ruimte om te zien wie ik ben. Een heldere intuïtieve vrouw, die moed­er is van een prachtig kind en haar tra­nen rijke­lijk mag lat­en vloeien! Aan het einde van deze zomer kwam er een eind aan het con­flict in mij, mijn dochter gaat van­daag voor het eerst naar de mid­del­bare school en breng ik mijn aan­dacht weer terug naar mijn bedri­jf.

Dank je wel knie blessure, het voelt rustig en opgeruimd in mijn hart!

Namaste,

Catha­ri­na Bli­jlevens

Bookmark and Share