Push!

Push, of forceren, duwen iemand over een grens heen halen.

Op vri­jdag rond het mid­dag uur raak ik in gesprek met een Anna, een mooie dame van azi­atis­che afkomst. Glim­lachend komt ze de winkel in. “Hal­lo, Catha­ri­na.” Begroet ze mij. Een week gele­den was ze al in de winkel. Ze was op zoek naar een aan­tal yoga atributen voor een door haar te vol­gen yogao­plei­d­ing. “Hal­lo Anna,” begroet ik haar. Daar ben je weer je komt voor de yoga blokken en een belt.” “Ja, antwo­ordt ze mij, van­daag heb ik geld bij mij.” Samen lopen we naar de kast waar de spullen liggen. Nadat ze een  keuze heeft gemaakt uit een foam blok of een kurk blok en de juiste belt rekent ze de mate­ri­alen af.

Bij wie ga je de yogao­plei­d­ing doen? vraag ik. “Ik ga naar zuid span­je,” antwo­ord ze, “een dame uit ameri­ka die haar eigen Vinyasa yoga train­ing heeft gemaakt geeft de oplei­d­ing.” “En wat ga jij doen deze zomer?” vraagt ze aan mij. Ik ga les­geven en schri­jven deze zomer. “Leuk, wat ga je schri­jven je gedacht­en,” vraagt ze. Ik antwo­ord, “niet echt gedacht­en. Maar gewoon wat ik dagelijks meemaak. Hier in de winkel  en de stu­dio, of als ik met mijn dochter ben. Als er iets gebeurd waar een bood­schap achter zit.” “Oh, zegt, meer over recflec­ties zoals beschreven in de Yoga sutras.”  “Nou, dat niet direct, antwo­ord ik, maar wel over de spiegel die ik dagelijks voor gespiegeld kri­jg en waar ik veel van kan leren.”

Ons gesprek bli­jft even bij Patan­jali en de yoga sutras, een mooi werk waarin staat beschreven hoe men bewust kan lev­en of een lev­en kan lei­den wat lei­dt tot bewustz­i­jn. Ik ver­tel aan haar dat ik het heer­lijk vind de Yoga filosofie en al de mooie werken die het beoe­fe­nen van Yoga met zich brengt. Ze vraagt aan mij welke vorm van Yoga ik beoe­fen. Als ze hoort dat ik zelf Ash­tan­ga Vinyasa Yoga beoe­fen zegt ze, “dat is heel zwaar, daar zit­ten best een paar pit­tige oefenin­gen in.”  “Zwaar, zeg ik, dat valt wel mee hoor als je het dagelijks beoe­fent en als je het gewoon stap voor stap doet zoals het vol­gens de meth­ode ook is voorgeschreven, eerst de zon­negroeten en dan asana voor asana toevoe­gen tot je de hele serie beheerst zon­der dat je het forceert of pusht, dan is het een geweldige vorm van yoga die heel ther­a­peutisch werkt.”  “Ja, zeg ze, maar dan toch om al die oefenin­gen te kun­nen is lastig.” “Dat klopt, zeg ik, het bli­jft een kwest­ie van geduldig oefe­nen, kijken en voe­len of er een mis­chien een blokkade is als een houd­ing niet goed voelt of niet lukt. Zo nu en dan trainen met een train­er die je helpt met de houd­ing.”  “Ja, zeg ze, maar toch vond ik dat lastig als iemand je pusht of in de houd­ing brengt want het kan ook fout gaan.” Ik zeg, “ja dat kan gebeuren. Zelf heb ik dat ook een paar keer meege­maakt dat ik werd geforceerd om iets te doen wat nader­hand tot meer ver­trag­ing opliep. Maar, zeg ik tegen haar, als er iemand is die je pusht dan waarschi­jn­lijk is er iets in jou wat ook pusht.” Ja, zegt ze geloof je dat.” “Zek­er, zeg ik tegen haar, anders kri­jg je die spiegel niet.” Onder­tussen ga ik bij mijzelf te rade. Hoe forceer ik mijzelf, waar push ik en waar komt dit van­daan. “Een hele fijne zomer en veel suc­ces met de oplei­d­ing,” zeg ik tegen An als ze mijn winkel ver­laat. “Dank je wel, zegt ze, ik kom na de zomer nog eens langs om je te vertellen hoe het was.” 

Als ze naar buiten loopt realiseer ik me de bij­zon­der­heid van haar aan­wezigheid. Ze kwam voor­bij  na een lastige tijd voor mij, peri­ode mei-juni, vlak voor de zomer vlak voor het pinkster week­end. Dagen die voor mij een beteke­nis hebben na het neerdalen van de heilige geest wor­den op deze dagen de lerin­gen van de heilige geest door zijn discipe­len verkondigt. Als ik dan naar mijn eigen geestelijk pro­ces kijk, wat jaren gele­den is begonnen op een moment dat ik het niet zo leuk vond. Vlak voor de kerst toen mijn toen­ma­lige part­ner mij ver­li­et voor een ander gevol­gd door heel een­zame ker­stda­gen. Ik huilend op de bank op deze dagen met een bord macroni op mijn schoot om toch maar te bli­jven eten, de ene sigaret rok­end na de andere ben ik tegen­wo­ordig toch heel blij dat ik in 2003 naar een yoga oplei­d­ing ben gegaan.  Die ik in 2009 verder heb uitgediept en sinds wan­neer ik regel­matig Ash­tan­ga Vinyasa Yoga beoe­fen. Een vaste oefen­reeks waarin ik nog steeds moeite heb met de zoge­naamde mis­sion impos­si­ble zoals mijn yoga train­er het ooit noemde. De Bhu­jap­i­dasana na de Navasana of de bal­ans houd­ing op de han­den waar­bij het bekken in een bepaalde hoek wordt gebracht om deze houd­ing die lijkt op een insect mogelijk te mak­en gevol­gd door de schild­pad houdin­gen. Houdin­gen waar ik nog steeds langs mijn staart­been moet.  Waar­voor ik weer bij de cranio sacraal spe­cial­ist terecht ben gekomen. Een staart­been wat steeds beter voelt en langza­am in de juiste richt­ing beweegt, en zek­er de mis­sion impos­si­ble gaan al beter.

Ook al ben ik zelf blij dat ik een paar keer ben gepusht door een van mijn ler­aren op mijn weg. Vraag ik mij toch na het gesprek met An af wat dat voor mij spiegelt. Waar push ik mijzelf? Ik heb de afgelopen jaren een redelijk rustig bestaan opge­bouwd maar toch komt het nog steeds voor­bij dat ik af en toe wordt gepusht in een deel of hoek waar ik liev­er niet ben, weg uit het mid­den. Tij­dens een van de laat­ste behan­delin­gen vroeg de cranio sacraal spe­cial­ist naar mijn eigen bevalling. Mijn arriv­eren op de aarde hoe deze was gegaan. Ze kan duidelijk voe­len dat er iets is met mijn staart­been wat terug voert naar deze tijd. Iets wat ik ook duidelijk kan voe­len en  waar­door ik moeite had met beweg­ing te voe­len in mijn bekken/heupen. Maar dat gaat al een stuk beter sinds de laat­ste behan­delin­gen. Iedere dag hoop ik als ik mijn oefenin­gen doe dat ik de arm­bal­ansserie die aan­vangt met Bhu­jap­i­dasana gemakke­lijk kan doen. Of push dan ik toch weer teveel. Mis­c­chien zit het hem  daar in, te graag willen. Of zit het toch ergens anders in?

Zoals ik alti­jd tegen mijn klanten zeg: Stel jezelf de vraag en laat hem los. Bin­nen 3 dagen heb je antwo­ord: door een voor­bi­j­ganger, of door een bericht op een andere wijze maar je ziel geeft alti­jd antwo­ord. Gewoon loslat­en en weer verder in het hier en nu. Niet pushen, de ziel laat zich niet dwin­gen. Alles bereikt je in het juiste moment als je er klaar voor bent om het te ont­van­gen.

Catha­ri­na Bli­jlevens

Bookmark and Share