Op tijd?

En kreeg ik bin­nen 3 dagen een antwo­ord. Ja, en van iemand heel dicht­bij. Van iemand met wie ik het eerste con­tact ooit ben aange­gaan, van mijn moed­er.

 Op zater­dag aan het einde van mijn werkdag in de stu­dio ga ik tegen­wo­ordig naar mijn moed­er. Dit op ver­zoek van mijn dochter. Ze vind het heel leuk om naar haar oma te gaan. Welk kleinkind niet. Ook ik heb zeer goede herin­ner­in­gen aan de bezoeken aan mijn oma’s die voor mij vrouwelijke wijsheid sym­bol­iseerde. Waar ik als klein kind graag naar toe ging, ze waren anders dan mijn moed­er. Ze had­den de zoge­heten fas­es van de maan die staat voor de vrouwelijk groei door­lopen, van jong meis­je naar jonge vrouw, van jonge vrouw naar wijze vrouw. Ofwel nieuwe maan en wassende maan, volle maan gevol­gd door afne­mende maan of donkere maan. Elke maan­pe­ri­ode kent een aan­tal dagen zo ook het lev­en van een vrouw die we in een aan­tal delen kun­nen opsplit­sen waar op een bepaald moment we lev­en in de peri­ode van afne­mende maan of wijze vrouw of zij die de lessen van het lev­en kent. Want de vrouw mag gerek­end wor­den tot zij die het lev­en schenkt en de bijbe­horende lessen kent. Het nieuwe lev­en komt op de aarde door de poort van de vrouw. De vrouw die ver­bon­den is met de maan, de maan die staat voor de vrouwelijke energie.

Ik kan niet zeggen dat ik over deze zak­en hele gesprekken met mijn moed­er kan voeren, maar wel over andere zak­en immers heeft zij al enkele fas­es van de maan door­lopen. 

Op deze zater­dag besloot ik eens te stoute schoe­nen aan te trekken nieuws­gierig ger­aakt door mijn cranio sacraal spe­cial­ist over mijn bevalling. “Mam, hoe ben ik nu geboren? Door mid­del van een stu­it­be­valling of gewoon op de nor­male manier.” “ ‘Nou, antwo­ord ze mij, ik haal het alti­jd een beet­je door elka­ar jij of je overleden zus. Maar je overleden zus ja dat weet je dat is niet goed gegaan, miss­chien was het achter­af beter geweest als ik in het zieken­huis was bevallen maar ik ben thuis bevallen. Je zus had een heel groot water­hoofd, een romp, geen armen en geen benen, een soort van vlies­jes aan haar schoud­ers of haar hand­jes. Ja en ze is natu­urlijk overleden bin­nen enkele minuten. Helaas hebben ze het nooit onder­zocht dus zijn we er nooit achter gekomen hoe en waarom ze er zo uitzag. Ja en jij, jij kwam bin­nen een jaar. Zij was van 64 en jij bent van 65. Jij wilde er niet uit, ik was onder­tussen al 14 dagen over­ti­jd. Dus hebben ze je opgewekt.” “Net zoals bij Char­ly, val ik haar bij, ik ben ook ingeleid er is bij mij gelei aange­bracht aan de baar­moe­d­er­mond.” “Nee, zegt ze, alles was toen nog anders. Ik moest won­derolie slikken. Je vad­er heeft het gehaald bij de dro­gist aan de overkant.” “Won­derolie, wat is dat? vraag ik haar ver­baasd.” “Dat is heel vies, zegt mijn moed­er, ik moest het met wat jus d‑órange opdrinken. Je kwam maar niet dus moest ik ook de trap­pen op en neer lopen. Op een gegeven moment was ik moe en had ik geen puf meer ik wilde naar bed. Maar ze von­den dat ik moest door­gaan, vroeg in de mor­gen werd je geboren. En toen zei de ver­loskundi­ge dat je nog wel had kun­nen bli­jven zit­ten, of wel je was te vroeg.”

Oke, dacht ik toen terug­denk­end aan mijn eigen bevallingsavon­tu­ur van Char­ly ook een ingelei­de bevalling, behoor­lijk geduwd, en geforceerd. Nu begri­jp ik waar de energie van­daan komt, die als een rode draad door mijn lev­en loopt. Al vanaf mijn eigen geboorte ben ik geduwd en geforceerd, ik moest eruit maar wilde er nog niet uit. Dat maakt een hoop helder voor mij.

De vol­gende dag doe ik mijn yoga­train­ing en sluit deze keer af met het loslat­en en terugs­turen van de energie die met mijn geboorte is meegekomen. Die mag terug naar het moment waar hij hoort, terug naar de geboorte, ik laat het los. De dagen ernaar voel ik mij heer­lijk, dank je wel mama voor het delen van dit moment die voor mij een hoop helder heeft gemaakt.

Catha­ri­na Bli­jlevens.

Bookmark and Share