Ode aan mijn Ganesha

Enkele maan­den gele­den ont­moette ik  in een winkel genaamd Big Baby­lon hier in Den Haag, deze Gane­sha. Ik was op slag ver­liefd. Ik kon er niet zomaar voor­bij lopen en vroeg de verkop­er naar de pri­js. Op dat moment had ik het geld niet op zak en ook niet op mijn bankreken­ing staan. Boven­di­en het was een lood­zwaar beeld en niet zo gemakke­lijk te ver­plaat­sen ik had hier een tweede kracht bij nodig. Ik zei tegen de verkop­er: “Als het de bedoel­ing is dat hij mijn kant op komt dan bli­jft hij wel op mij wacht­en.”

Als ik thuis kom ver­tel ik Har­ry (mijn part­ner) over de Gane­sha. Dat ik hem ein­delijk had gezien, het beeld waar ik al een tijd naar op zoek was voor mijn yoga en pilatesstu­dio. Ook Har­ry ging naar de winkel en hij vond hem mooi. “Ja, die moet je gaan kopen.” Een week nadat ik het beeld had gezien had ik het geld en zijn we samen de Gane­sha gaan halen. Tegen­wo­ordig staat het beeld in de eta­lage van de stu­dio en kijkt hij vrolijk de straat in. Op de foto is hij wat opgepimt door Har­ry, met zijn foto­be­w­erk­ing­spro­gram­ma. Van nature heeft hij een donker groene kleur en staat hij op een med­i­tatiebankje. Wat was nu eigen­lijk de reden dat ik op slag ver­liefd was op dit beeld. Ik had al een tijd (bij­na 8 jaar) een stu­dio en pas veel lat­er kocht ik het beeld. Eigen­lijk was ik pas gein­ter­esseerd ger­aakt nadat ik in een peri­ode van een paar maan­den van twee dier­baren vriendin­nen in mijn omgev­ing een Gane­sha had gekre­gen.

Bei­de Ganeshás waren voor mij meegenomen uit India. Een van de dames is zelf geboren in India en woont tegen­wo­ordig in Ned­er­land. Zij heeft aan mij voor mijn ver­jaardag een prachtig sleutelo­phangrek­je gegeven met daarop een afbeeld­ing van een Gane­sha. Toen ik haar bedank­te voor haar gift heeft zij mij uit­leg gegeven over de Gane­sha. In India kun je op iedere belan­grijke T‑kruizing een tem­pel vin­den, in deze tem­pel staat een Gane­sha, de god die je helpt bij het mak­en van moeil­ijke keuzes of helpt met het oplossen van prob­le­men of uit de weg nemen van obstakels. Verder is hij ook de god van de core-sta­bil­i­ty of het gron­den, en maakt hij met zijn uiter­lijk een vrolijke indruk. Zij vond hem erg bij mij passen en daarom had ze hem aan mij gegeven.

Ik was zeer blij met haar uit­leg over deze god. Want nu viel voor mij ook op zijn plaats waarom ik mij ver­bon­den voelde met dit beeld, een god met het hoofd van een olifant, die een ver­wi­jz­ing heeft met gron­den of sta­biliteit creeren ook­wel core-sta­bil­i­ty.  Want wat is een god (voor mij een sym­bool van liefde) zon­der grond of sta­biliteit. Dan zweeft hij hoog in de lucht, miss­chien nog wel dezelfde liefde en kracht maar voor het menselijk oog niet waarneem­baar alleen maar te ervaren en te voe­len als we reizen naar het hart. Waar we door het loslat­en van ver­dri­et  van zak­en of per­so­n­en die er niet meer zijn weer kun­nen voe­len de liefde, de vreugde en de stilte van het hart. Om die stilte weer te ervaren is er soms het nodi­ge werk te ver­richt­en in het loslat­en van ver­dri­et, obstakels en andere zak­en op onze weg terug naar het hart.

Ik had een groot obstakel te nemen. Ik zat nog op een hoop oude pijn. Veroorza­akt in mijn ogen door meerdere man­nen waarin de eerste in deze lijn mijn vad­er was, en daarom was het andere beeld wat ik had gekre­gen zo doel­tr­e­f­fend. Een Gane­sha uit India met een stuk­je uit een van zijn oorschelpen. Hij had de reis van India naar Ned­er­land niet hele­maal goed over­leefd. Mijn eigen vad­er is overleden in 1991 aan de gevol­gen van kanker wat begon op zijn oorschelp als huid­kanker en waar­door hij tij­dens zijn lev­en een oorschelp moest mis­sen aan de rechterkant. De Gane­sha die ik kreeg miste op de zelfde zijde als mijn vad­er een stuk­je van zijn oorschelp. Een vad­er die er niet meer is maar waar­van ik toch zoveel sup­port kri­jg als ik een hin­der­nis heb te nemen of een obstakel uit de weg moet ruimen, dan is daar alti­jd de energie van mijn vad­er.

Een vad­er op wie ik heel lang boos was omdat hij mij ooit pijn had gedaan waar­bij hij een herin­ner­ing had hij gezet in het gebied rond mijn staart­been. Een obstakel wat ik lang met mij mee­droeg, maar als ik er tegen­wo­ordig naar kijk eigen­lijk zoveel sta­biliteit  en liefde heeft gebracht. In de train­in­gen die ik doe, Pilates op de mat en Ash­tan­ga Vinyasa Yoga was daar alti­jd de frus­ta­tie. Iedere keer kwam ik langs het gebied. Dan zou je zeggen: dan ga je toch iets anders doen. Klopt dat is een mogelijkheid reken­ing houden met mijn beperk­ing en er om heen trainen.  Maar dan is daar het moment: een van mijn train­ers vraagt mij plaats te nemen op de reformer om voor een groep stu­den­ten een oefen­ing te demon­steren: Tree. Voor deze oefen­ing is een voet in een lus geplaatst om sta­biliteit te geven en is het andere been opgetrokken naar de borst. Ver­vol­gens wordt gevraagd om dit been 3 keer te buigen en te strekken, dan het been lang te houden om ver­vol­gens het bekken te kan­te­len af te rollen langs de wervelkolom ter­wi­jl het been recht in de heup­kom omhoog bli­jft in de richt­ing van het pla­fond. Toen ik de beweg­ing uitvo­erde was een groot gekraak  hoor­baar. Alle medestu­den­ten in schrik. De train­er zegt doo­dleuk, “She is extreme, her case is extreme, she has an tail­bone that is stick­ing out, that is why i asked her to do it so you could see”.

Ik was dit hele voor­val ver­geten, maar onlangs op een Bhak­ti Yoga dag kwam ik een van mijn toen­ma­lige stu­den­ten tegen, en ze herin­nerde mij  aan wat er toen was gebeurd. Hoe vre­selijk ze het vond en zich nog kon herin­neren de pijn die van mijn gezicht was af te lezen. Ik luis­ter naar haar. Oh, heeft zij het zo ont­van­gen, dat ik pijn had. Ik schaamde mij des­ti­jds alleen dat ik het niet kon en ver­won­derde mij dat iedereen om mij heen het wel kon. Ik was alleen maar boos op hem door wie ik dit niet kon. Maar he: ik was “an extreme and excep­tionel case” dus het was hele­maal oke dat ik het niet kon, de woor­den gelovend van mijn train­er. Daar kan je in geloven en bli­jven hangen. Maar dat deed ik niet, ik dacht aan mijn oma, kan niet bestaat niet.

 Ik ging van de oplei­d­ing en besloot terug te gaan naar de Yoga oplei­d­ing daar hoefde ik dit soort idiote din­gen niet te kun­nen. Maar hoe grap­pig ook hier kwam ik weer bij het­zelfde obstakel, mijn oude pijn die zich had opge­hoopt rond mijn onder­rug en heilig­been. En ook al was het een hele bizarre keuze des­ti­jds om een oplei­d­ing waar ik opzat waar ik een kleine 5000,00 euro voor had betaald vroegti­jdig te ver­lat­en zon­der dat ik geld terug kreeg ben ik heel blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik ver­loor wat geld maar kreeg er een hoop vri­jheid voor terug. In de yoga vond ik de weg om de oude pijn op te lossen. Op het moment dat ik ging inzien en ervaren dat het een kwest­ie was van de juiste bal­ans vin­den tussen span­ning creeren en ruimte mak­en zodat de energie weer vrij kom doorstromen kon ik ook loslat­en mijn oude pijn. Lach ik om wat er ooit is gebeurd in het verleden wat mij heel lang heeft beperkt.

Tegen­wo­ordig kan ik mij vrij ver­plaat­sen door het gebied en ben ik niet meer een extreme en excep­tion­al case, maar gewoon mezelf, wetende dat het een uit­gelezen kans was om dieper te gaan, dieper naar bin­nen, de weg terug naar de sleu­tel die ik nodig had om mijn eigen kracht te vin­den. En of die sleu­tel nu in het hart of in het bekken gebied lag, feit is wel dat op het sleutel­rek­je wat ik heb gekre­gen je drie sleu­tels kan hangen.

Dus ik zou zeggen: Een in het bekken en onder­buik het gebied voor sta­biliteit en cre­ativiteit, een in het hart voor het ope­nen van het hart voor liefde en com­passie en een tussen de wenkbrauwen voor een helder zicht en weten. Helder wor­den de zak­en als je liefde­vol kan kijken naar de din­gen in het verleden, achter kan lat­en wat je niet bent  en kan omhelsen wie je wel bent dan maakt het niet uit wat je kunt of wat je weet dan deel je wat je bent.

Glim­lachend kijk ik tegen­wo­ordig naar mijn papa, mijn gane­sha, die mij de weg wees naar sta­biliteit, reizend langs mijn staart­been terug omhoog naar mijn hart, weten dat liefde uitein­delijk alle won­den heelt, en dat je daar soms iets voor moet opruimen. 

Catha­ri­na Bli­jlevens

Bookmark and Share