Moederdag

Moed­erdag, een dag die ik sinds 4 jaar anders beleef dan daar­voor. In 2006 werd ik zelf moed­er en hier­door was daar ineens voor mij een heel andere moed­erdag. Een dag die ik door de geboorte van mijn dochter anders beleef en waar­door ik ook weer anders kijk naar haar mijn eigen moed­er. Een moed­er die nog steeds leeft waar­van werd gezegd dat zij miss­chien hier niet meer lang zou zijn. En alle omstandighe­den leken ernaar dat zij hier niet zou bli­jven maar dat zij over zou gaan. Een hersen­bloed­ing gevol­gd door jaren van epilep­tis­che aan­vallen bezorgden mij de gedacht­en dat zij wellicht hier niet meer lang zou zijn. Maar waar andere zei­den dat zij miss­chien wel niet lang zou bli­jven, bleef zij toch onvoorstel­baar maar waar. Ook een totale verza­kking in haar bekkenge­bied wat er voor zorgde dat ze tijdelijk niet kon lopen hield haar toch op de been.

Ben je trots op je moed­er?” vroeg iemand mij laatst.

Trots”. Daar moest ik over nadenken. Ja en nee. Naar, dat ik dat zomaar opschri­jf. Ik heb toen ik klein was een hele leuke band met haar gek­end en waar­bij ik soms het gevoel had dat we echt de diepte in gin­gen. Zak­en besprak­en die er echt toe deden. Maar ik heb ook grote moeite met haar gehad als ze mij weer eens genade­loos de deur wees als ik langs kwam voor een advies op dochter moed­er niveau. Als ik ver­lat­en was door een van mijn vriend­jes en ik kapot ging van ver­dri­et dan wees ook zij mij de deur. “Ze weet niet beter”, kreeg ik dan vaak te horen. “Ook zij heeft het niet geleerd, hoe je moet omgaan met emoties.” Doo­d­doen­ers vind ik dat, ik vind dat. Dat kan ik eigen­lijk niet schri­jven maar ik heb het al geschreven. Ook ik had een keus 11 jaar gele­den toen ik opnieuw in de steek werd gelat­en. Mijn hart volledig gebro­ken door deze enorme eikel. Ja, dat vond ik, ik vond het een eikel. Mij in de steek lat­en voor een andere vrouw. En hij was niet de eerste die dat deed. Het was mij al eerder overkomen en toen was ik naar haar naar mijn moed­er gegaan ver­dri­etig met mijn gebro­ken hart. Zij nog woest op mij voor wat ik haar had aangedaan, stu­urde mij weg. Ik had haar immers in de steek gelat­en toen ik 15 jaar was en weg liep van mijn oud­er­lijk huis. Mijn oud­er­lijk huis waar ik mijn eerste won­den als vrouw opliep, en waar ik ook het con­flict in mijzelf liet ontstaan. Ja, ik liet het con­flict ontstaan, niet in mijzelf geloven, in mijn kun­nen en in mijn kracht. Mijn inzicht in mijzelf  sloeg dicht. Ik wilde vrij zijn en zocht mijn weg. Ik wilde weg, weg van dit huis en ging weg. 15 jaar oud ik liep van huis omdat zij niet deed wat zij met mij besprak en hij, mijn vad­er en ik, steeds meer moeite met elka­ar kre­gen. Zij ging niet bij hem weg, ze bleef of ze nu wel of niet van hem hield. Ze waren een echt echt­paar, veel tegen­stellin­gen zoals man en vrouw, liefde en haat, dood en lev­en, vreugde en ver­dri­et. Ze zette niet de stap, ze ging niet bij hem weg, ze bleef bij hem, en ik wilde van hem weg. Van hem mijn vad­er, die ik innig heb geliefd maar ook heel erg heb gehaat toen hij in al zijn onmacht mij een keer sloeg. Ja mij, zijn  dochter zijn lief­ste bez­it op aarde dat is wat hij mij iedere dag deed geloven dat ik zijn num­mer 1 was. Zijn num­mer 1 op aarde, ter­wi­jl eigen­lijk zij dat was, zij mijn moed­er. En daar begon onze stri­jd, de stri­jd tussen mijn moed­er en mij. Zij wilde heel graag gezien wor­den, maar deed er alles aan om maar niet gezien te wor­den ter­wi­jl ze eigen­lijk zo mooi is en lief. Voor lange tijd heb ik het niet meer gezien. Eerst moest ik door mijn laag van haat en woede naar haar toe. Een laag die onstond toen zij mij niet had bescher­md toen ik daar lag op de grond en hij mijn vad­er maar bleef schop­pen tegen mijn onder­rug en staart, iets wat mij lang zou achter­vol­gen. Ik was niet alleen boos op hem maar ook op mezelf, ik lag daar ik had niet naar mijzelf geluis­terd maar naar iemand anders. En die boosheid werd een last. Maar er komt alti­jd iemand voor­bij die zal helpen om de last van je af te nemen je weer te lat­en zien hoe mooi je van bin­nen bent als je bereid bent af te doen wat je eigen­lijk niet bent. En daarom kwam die eikel die eerst weer mijn hart deed breken zodat ik de kans kreeg om het weer te helen en opnieuw te ope­nen. Geen mens is geboren zon­der liefde te hebben gek­end, het samen komen van man en vrouw het sym­bool van liefde voor mij, slechts een moment is nodig om het kind te lat­en ontstaan in dat moment is er pure liefde en geen haat.

En nu als ik mijn moed­er zie, samen met Char­ly en haar liefde voor dit kleine kind, en ik loslaat wat ik eigen­lijk niet ben. Ben ik trots dat zij mijn moed­er is, en haar oma is, van onze Char­ly die alles weer verbind. Ja, ik ben trots op jul­lie alle­bei, blij dat ik haar dochter ben en haar moed­er mag zijn, een hele fijne moed­erdag.

Catha­ri­na Bli­jlevens.

Bookmark and Share