Mama, ik ben verkouden

Mama, ik ben verk­ouden. Hoe komt dat? Een vraag die een kind je kan stellen. “Dat kan zijn door de over­gang naar een vol­gend seizoen, lieverd, waar­door je even uit bal­ans bent. Maar wat ook kan zijn is dat je te veel rauwkost eet de laat­ste tijd!”

Sinds kort is mijn dochter groot fan van aller­lei voed­sel goeroes. Welke ze alle­maal bek­ijkt daar heb ik niet direct zicht op, maar er is er een die heeft een grote invloed op haar eet­pa­troon. Geen boter­ham­met­jes meer. Daar was ze trouwens nooit echt een fan van, maar op dit moment besteed ze veel aan­dacht aan haar lunch voor haar verkleinde lunchtrommeltje.

Soms kri­jg ik een what’s app van haar met een ver­zoek aller­lei pro­ducten te kopen waar ze in het verleden van gruwelde: komkom­mer, sla, wor­tel, tomat­en en advo­ca­do. Dat mag, ze is volop in ontwik­kel­ing en groeit als kool. Van een heer­lijk gezette tien­jarige is ze getrans­formeerd naar een lange slanke 13 jarige puber. Jawel de puber­ti­jd is begonnen, een fase van je eigen iden­titeit ontwikke­len en je eigen stem­pel neerzetten. Dus ik vind het pri­ma dat ze aan het exper­i­menteren is in de keuken. Tot een zekere hoogte natu­urlijk als ik zie dat de bal­ans ver­sto­ord raakt. En dat is die: ze is verkouden.

Ayurvedisch advies

Weet je”, zeg ik tegen haar, ik heb geleerd op een work­shop ayurvedisch koken dat rauw voed­sel niet goed is voor je spi­jsver­t­er­ingssys­teem. Vol­gens de Ayurve­da lev­ert dit een hoop stress op voor je sys­teem dat je voed­sel omzet in bruik­bare energie voor je lichaam. Deze leer schri­jft voor dat je dit soort voed­sel eerst kookt. Je hoeft het niet hele­maal gaar te koken maar dat het harde ervan af is, dat maakt het beter ver­teer­baar voor je maag, hier­door hoeft hij min­der hard te werken en bli­jft je zenuw­s­telsel in bal­ans. Dat heb ik je wel eens verteld toch, dat je een zenuw­s­telsel uit meerdere sys­te­men bestaat en dat een deel ver­ant­wo­ordelijk is voor je spi­jsver­t­er­ing en een ander deel voor rust en her­s­tel, dat als het ene te hard moet werken dit invloed heeft op het andere sys­teem waar­door je uit bal­ans kunt rak­en en gemakke­lijk­er verk­ouden kan wor­den of meer vat­baar bent.

Ze luis­tert aan­dachtig naar wat ik ver­tel. Dezelfde avond nog vol­gt ze mijn advies op. “Doe ik het zo goed mam?” Ja, lieverd, heel goed even in warm water leggen zodat het blad min­der hard is. Je hoeft dit alleen te doen met sla die hard is, met hele zachte bot­er­sla hoeft dit niet.

Neti pot

Gelukkig, denk ik, ze pakt mijn advies. “Mam, wat kan ik verder nog doen aan mijn verk­oud­heid?” Ik antwo­ord: “je kunt stomen boven een kom water of wat je ook kunt doen is het neti kan­net­je gebruiken, je weet wel het pot­je dat mama ook wel eens gebruikt. Dit is een pot­je dat wordt ingezet bin­nen de Yoga en Ayurve­da om je neus schoon te mak­en. Je vult het kan­net­je met lauw water waar je aan toevoegt wat zout, je houd je hoofd wat schuin boven een wastafel en plaatst het tuit­je van het kan­net­je in je neusgat, je laat het water in je neus stromen, het water stroomt via de  keel naar buiten. Gebeurt dit niet, snu­it dan je neus leeg boven de wastafel. Heb je een neusgat gedaan, her­haal dan de pro­ce­dure voor het andere neusgat. Als je het dagelijks gaat gebruiken pas dan op met de hoeveel­heid zout. Teveel zout kan lei­den tot droogte in de neus, daarom is het beter om de twee dagen erna de ver­han­del­ing te ver­richt­en zon­der toevoeg­ing van zout.

De vol­gende dag zie ik mijn badtafel. Die zit er niet schoon uit, mijn neti pot staat op het keuken aan­recht. Ach de lieve schat, denk ik, ze heeft het gedaan, ze heeft haar neus schoonge­maakt met de neti pot. Trost op mijn meis­je, nu nog even tegen haar zeggen dat ze een vol­gende keer de badtafel schoonmaakt.

Nodi Sodhana

Wat ik zelf iedere dag doe om verk­oud­he­den buiten de deur te houden is nodi shod­hana (reini­gen van de nadis). Voor deze oefen­ing neem je plaats in een gemakke­lijke zithoud­ing of ga je zit­ten op een stoel met bei­de voeten op de grond. Zorg ervoor dat je rech­top zit, met behoud van de natu­urlijke hollin­gen van de rug. Plaats je rech­ter­duim tegen het rechterneusgat, plaats je wijs en mid­delvinger tussen de wenkbrauwen, hou je link­erneusgat open, adem in door je link­erneusgat, plaats je ringvinger tegen je link­erneusgat je sluit het link­erneusgat, open je rechterneusgat adem uit, adem in door het rechterneusgat, plaats je duim tegen je rechterneusgat je sluit het rechterneusgat, open je link­er neusgat adem uit. Dit is een ronde, her­haal voor min­i­maal 9 keer. Doe dit aan het begin van de dag, op het mid­den van de dag en aan het einde van de dag voor de duur van 30 dagen. Je ervaart meer bal­ans en bent beter opge­wassen tegen verk­oud­he­den en andere disbalans.

Meer weten over deze oefen­ing of een keert­je bij mij doen in de stu­dio. Op mijn web­site www.bodyflex.nl vind je het lesroost­er van mijn weke­lijkse lessen, infor­matie over prive lessen en de work­shops die ik geef.

Namaste,

Catha­ri­na Blijlevens

Bookmark and Share

Koekjes en Shiva

 

Mama, mag ik koek­jes bakken, mama mag ik een taart bakken?” Char­ly is gek op bakken. Iedere week weer wil ze iets bakken. Ze houdt van zoet of ze houdt van de din­gen met elka­ar men­gen. Wie zal het zeggen? Ze vin­dt het in ieder geval een fan­tastisch pro­ces, een grote kom, meerdere ingre­di­en­ten er in, mix­en, in een blik of vorm gieten, en dan gezel­lig de oven in. Daar­na als het gebakken is en nadat het is afgekoeld het te mogen ver­sieren. Zo ook afgelopen week­end. Niet de schaat­sen onder de voeten maar glib­berend over de strat­en in Den Haag in de smart for two naar onze koek­jes afspraak.

 Samen zijn we koek­jes gaan bakken bij Bet­ti­na. Een lieve vrouw die weet hoe een kinder­hart te ver­wen­nen. Dit keer was het beslag al voor ons gemaakt. Char­ly hoefde alleen maar aan de keukentafel plaats te nemen. Daar was een volledig assor­ti­ment aan koek­jesvor­men voor haar op de tafel gelegd inclusief een grote dee­groller. Het was een ver­plaat­ste afspraak. De koek­jes zouden eerst met de kerst gebakken wor­den. Maar in het hier en nu viel alles op zijn plek. Buiten ijs en sneeuw. De tem­per­a­turen onder het vriespunt dus alle reden om naar bin­nen te gaan naar een warme oven en dan met gezel­lige fig­uren die je eerder in de maand decem­ber tre­ft, koek­jes maken.

In totaal 5 bak­b­likken gin­gen de oven in en uit. En toen kwam eigen­lijk waar het alle­maal omdraait, ver­sieren. De koek­jes mooi mak­en. Nou en dat kan je aan een kind wel over­lat­en. Zek­er als er voor je neus op tafel suik­er, choco­lade, aller­lei kor­rels in pot­jes en noten staan uit­gestald. Alle koek­jes wer­den ver­sierd en ver­vol­gens in een grote trom­mel gestopt zodat ze mee kon­den naar huis.

Kijk eens Papa, koek­jes.” “ ‘Ah, zegt papa, die zijn mooi. Zijn die alle­maal voor mij?” “Niet alle­maal, papa. Er zijn er ook een paar voor mij en mama.” “Wacht eens even, zegt papa, ik zal een mooie foto mak­en voor Bet­ti­na. En de koek­jes bren­gen mij op een idee. Ik wil nog een grap­je met iemand uithalen. Heb je nog een fold­er van de Bikram Yoga?” “Ja, die heb ik,” antwo­ord ik. Uit mijn la haal ik een fold­er van Bikram Yoga. Ooit heb ik een keer een les gevol­gd maar mijn voorkeur gaat toch uit naar andere vor­men van yoga die je naar je inner­lijke bron bren­gen of in con­tact met het zelf.

Na een aan­tal uren heeft Har­ry een foto­be­w­erk­ing gemaakt van onze koek­jes met daar­bij een logo van Bikram Yoga. Hier dan kan je hem ops­turen aan Bet­ti­na. Aan Bet­ti­na, oke. Maar waarom met dat Logo. Dat begri­jp ik niet, ik doe toch aan andere vor­men van yoga. Ver­vol­gens komt hij met een andere foto­be­w­erk­ing, onze koek­jes, een afbeeld­ing van Shi­va en twee kolib­ries. Dat komt iets meer in de buurt, denk ik.

De kolib­rie die vanu­it een per­fecte vlieg­bal­ans zijn lange snavel tot diep in de bloemkelk kan bren­gen om daar haar voed­sel te vin­den. Shi­va de god van de lev­en­scy­clus, de opper­ste yogi, de heer der dieren en zijn eerste ver­ant­wo­ordelijkheid is het in stand houden van de lev­en­scy­clus. Het beeld van Shi­va had ik mij enkele jaren gele­den aangeschaft. Ik moest het beeld een mooi plek­je geven, zei de vrouw, en naast het beeld twee kaarsen bran­den. De eerste keer dat ik haar raad opvol­gde schrok ik mij bin­nen de kort­ste keren een hoed­je. Al spoedig brak de boven de kaarsen gele­gen glazen plaat doormid­den. Ik zette het beeld ergens anders maar daar waar het nog steeds de kamer in kon kijken.

Lang begreep ik de beteke­nis niet van deze god. Pas onlangs op een yoga mat toen ik een work­shop bij­woonde over Yin Yoga en Chakra med­i­tatie, en de ler­ares de ter­men shak­ti en shi­va aan­haalde, werd het mij helder.  Shak­ti de oer­godin of oeren­ergie die ligt te slapen aan de onderz­i­jde van de wervelkolom om wakker gemaakt te wor­den door Shi­va, of zuiver bewustz­i­jn, om samen langs de boog van zeven omhoog te reizen naar Sahas­rara Chakra. Naar het eind­sta­di­um van yoga, samad­hi, gelukkig zijn of gelukzaligheid.

 Wel, wat een koek­je alle­maal wel niet te weeg kan bren­gen. Een ding is zek­er van een koek­je wordt ieder kind blij en hele­maal als het zelf aan het pro­ces van mak­en heeft mogen deel­ne­men. En zo is de cyclus van deze afbeeld­ing weer rond. Een koek­je is zo slecht nog niet zolang als je kunt geni­eten van het pro­ces hoe het koek­je tot stand is gebracht, af en toe een koek­je hapt en de ver­lei­d­ing van steeds meer koek­jes eten weet te weer­staan. Steeds meer maakt ongelukkig, geni­eten van het moment en in het moment zijn maakt gelukkig, en alles wat je over­houdt deel je met anderen.

Catha­ri­na Blijlevens

Bookmark and Share

Moederdag

Moed­erdag, een dag die ik sinds 4 jaar anders beleef dan daar­voor. In 2006 werd ik zelf moed­er en hier­door was daar ineens voor mij een heel andere moed­erdag. Een dag die ik door de geboorte van mijn dochter anders beleef en waar­door ik ook weer anders kijk naar haar mijn eigen moed­er. Een moed­er die nog steeds leeft waar­van werd gezegd dat zij miss­chien hier niet meer lang zou zijn. En alle omstandighe­den leken ernaar dat zij hier niet zou bli­jven maar dat zij over zou gaan. Een hersen­bloed­ing gevol­gd door jaren van epilep­tis­che aan­vallen bezorgden mij de gedacht­en dat zij wellicht hier niet meer lang zou zijn. Maar waar andere zei­den dat zij miss­chien wel niet lang zou bli­jven, bleef zij toch onvoorstel­baar maar waar. Ook een totale verza­kking in haar bekkenge­bied wat er voor zorgde dat ze tijdelijk niet kon lopen hield haar toch op de been.

Ben je trots op je moed­er?” vroeg iemand mij laatst.

Trots”. Daar moest ik over nadenken. Ja en nee. Naar, dat ik dat zomaar opschri­jf. Ik heb toen ik klein was een hele leuke band met haar gek­end en waar­bij ik soms het gevoel had dat we echt de diepte in gin­gen. Zak­en besprak­en die er echt toe deden. Maar ik heb ook grote moeite met haar gehad als ze mij weer eens genade­loos de deur wees als ik langs kwam voor een advies op dochter moed­er niveau. Als ik ver­lat­en was door een van mijn vriend­jes en ik kapot ging van ver­dri­et dan wees ook zij mij de deur. “Ze weet niet beter”, kreeg ik dan vaak te horen. “Ook zij heeft het niet geleerd, hoe je moet omgaan met emoties.” Doo­d­doen­ers vind ik dat, ik vind dat. Dat kan ik eigen­lijk niet schri­jven maar ik heb het al geschreven. Ook ik had een keus 11 jaar gele­den toen ik opnieuw in de steek werd gelat­en. Mijn hart volledig gebro­ken door deze enorme eikel. Ja, dat vond ik, ik vond het een eikel. Mij in de steek lat­en voor een andere vrouw. En hij was niet de eerste die dat deed. Het was mij al eerder overkomen en toen was ik naar haar naar mijn moed­er gegaan ver­dri­etig met mijn gebro­ken hart. Zij nog woest op mij voor wat ik haar had aangedaan, stu­urde mij weg. Ik had haar immers in de steek gelat­en toen ik 15 jaar was en weg liep van mijn oud­er­lijk huis. Mijn oud­er­lijk huis waar ik mijn eerste won­den als vrouw opliep, en waar ik ook het con­flict in mijzelf liet ontstaan. Ja, ik liet het con­flict ontstaan, niet in mijzelf geloven, in mijn kun­nen en in mijn kracht. Mijn inzicht in mijzelf  sloeg dicht. Ik wilde vrij zijn en zocht mijn weg. Ik wilde weg, weg van dit huis en ging weg. 15 jaar oud ik liep van huis omdat zij niet deed wat zij met mij besprak en hij, mijn vad­er en ik, steeds meer moeite met elka­ar kre­gen. Zij ging niet bij hem weg, ze bleef of ze nu wel of niet van hem hield. Ze waren een echt echt­paar, veel tegen­stellin­gen zoals man en vrouw, liefde en haat, dood en lev­en, vreugde en ver­dri­et. Ze zette niet de stap, ze ging niet bij hem weg, ze bleef bij hem, en ik wilde van hem weg. Van hem mijn vad­er, die ik innig heb geliefd maar ook heel erg heb gehaat toen hij in al zijn onmacht mij een keer sloeg. Ja mij, zijn  dochter zijn lief­ste bez­it op aarde dat is wat hij mij iedere dag deed geloven dat ik zijn num­mer 1 was. Zijn num­mer 1 op aarde, ter­wi­jl eigen­lijk zij dat was, zij mijn moed­er. En daar begon onze stri­jd, de stri­jd tussen mijn moed­er en mij. Zij wilde heel graag gezien wor­den, maar deed er alles aan om maar niet gezien te wor­den ter­wi­jl ze eigen­lijk zo mooi is en lief. Voor lange tijd heb ik het niet meer gezien. Eerst moest ik door mijn laag van haat en woede naar haar toe. Een laag die onstond toen zij mij niet had bescher­md toen ik daar lag op de grond en hij mijn vad­er maar bleef schop­pen tegen mijn onder­rug en staart, iets wat mij lang zou achter­vol­gen. Ik was niet alleen boos op hem maar ook op mezelf, ik lag daar ik had niet naar mijzelf geluis­terd maar naar iemand anders. En die boosheid werd een last. Maar er komt alti­jd iemand voor­bij die zal helpen om de last van je af te nemen je weer te lat­en zien hoe mooi je van bin­nen bent als je bereid bent af te doen wat je eigen­lijk niet bent. En daarom kwam die eikel die eerst weer mijn hart deed breken zodat ik de kans kreeg om het weer te helen en opnieuw te ope­nen. Geen mens is geboren zon­der liefde te hebben gek­end, het samen komen van man en vrouw het sym­bool van liefde voor mij, slechts een moment is nodig om het kind te lat­en ontstaan in dat moment is er pure liefde en geen haat.

En nu als ik mijn moed­er zie, samen met Char­ly en haar liefde voor dit kleine kind, en ik loslaat wat ik eigen­lijk niet ben. Ben ik trots dat zij mijn moed­er is, en haar oma is, van onze Char­ly die alles weer verbind. Ja, ik ben trots op jul­lie alle­bei, blij dat ik haar dochter ben en haar moed­er mag zijn, een hele fijne moederdag.

Catha­ri­na Blijlevens.

Bookmark and Share