Blessure, in de wachtstand!

Je zit er niet op te wacht­en, op een blessure. Je denkt in een lekkere flow te zit­ten en dan plop als een duvelt­je uit een klein doos­je is daar een blessure. Een klant zei pas nog tegen mij, “jij hebt nooit een blessure”. Dit zei zij een week voor mijn knieb­lessure. Maar daar was die dan, een blessure die mijn dagelijkse struc­tu­ur op zijn kop zette.

Dagelijkse structuur

Iedereen vaart er wel bij, een dagelijkse struc­tu­ur, een vast ritme dat je een bepaald hou­vast geeft voor het lev­en van alle dag. Ook ik had een vaste dagelijkse struc­tu­ur: 6.00 med­i­tatie, koffie drinken, kind wakker mak­en, onder de douche, brood mak­en en hup samen naar school. Heer­lijk samen rond­jes lopen op het school­plein en de dag bespreken. Aan dit rit­ueel kwam een eind door de zomer vakantie. En boven­di­en, door mijn knieb­lessure loop ik niet meer als een kievit maar als een soort slome schild­pad. Zit­ten om te mediteren is ook niet meer het­zelfde, dus besloot ik dat alles maar anders moest. Niet meer aan het einde van de mid­dag mijn Yoga oefenin­gen, maar in de ocht­end om zes uur in plaats van zit­ten en mediteren: een aangepaste Yoga dis­ci­pline.

Yoga discipline: Tapah

De afgelopen jaren had ik mij er keurig aan gehouden, aan mijn dagelijkse Yoga dis­ci­pline. En dat was niet alti­jd even gemakke­lijk om naast het moed­er­schap en onderne­mer­schap, ruimte vrij te mak­en om mijn Yoga oefenin­gen te doen. Niet 20 minuten op mijn yoga mat, nee ik hield mij braaf aan de opdracht: de hele eerste serie van Ash­tan­ga Yoga. Het werd mij ooit opge­dra­gen door mijn ler­aar. In het begin met grote weer­stand op mijn Yoga mat, maar de afgelopen maan­den met enorm veel plezi­er. Ik was best tevre­den dat ik na al die jaren trainen nage­noeg de hele serie beheer­ste. Tapah noe­men ze dat, een van de voorschriften van de Yoga leer, een dagelijkse Yoga dis­ci­pline opbouwen die het lichaam gezond houdt zodat de energie vrij kan doorstromen.

Tapah, verbranden

Vrij ver­taald betekent tapah ver­bran­den, je oefent omdat gene dat de vri­je doorstro­ming van energie blok­keert, los te lat­en. Al jaren had ik mijn focus op mijn rechter­been. Eerst op de Yoga docen­ten oplei­d­ing waaraan ik deel­nam. Toen bleek dat de tenen van mijn rechter­voet zich niet wilde sprei­den, wat ik ook deed, geen enkele beweg­ing. Op zoek naar de oorza­ak, het hele rechter­been was een beet­je eigen­wi­js. En het kwam alle­maal uit mijn rechter­he­up, waar ik ooit lang gele­den hard tegen ben geschopt. Een inci­dent tussen vad­er en dochter. Vad­er was niet thuis, dochter wilde iets langer bli­jven op de ker­mis, broer zei ga maar, en toen dochter thuis kwam, was vad­er daar. Voor dochter het wist lag ze op de grond en werd er flink tegen haar rechter­he­up en staart­been getrapt. Een hele heftige gebeurte­nis, die voor een inprent zorgde, niet alleen in mijn hoofd, maar ook in het geheugen van mijn spieren. Het lichaam slaat alles op, en soms komt dat los, zek­er als je besluit net als ik een dagelijkse Yoga dis­ci­pline te beoe­fe­nen. Dan kan het wel eens gebeuren dat je in de wacht­stand wordt gezet zodat er ruimte komt om oude won­den te helen en opnieuw te begin­nen.

De rechterkant

De rechterkant verte­gen­wo­ordigt het man­nelijke aspect, de vad­er in jezelf, gren­zen trekken en afbak­e­nen. Is je rechterkant gezond en is er een goed samen­werken met de link­erkant, die staat voor het vrouwelijke aspect, de moed­er in jezelf, ver­zor­gen en doorstromen van gevoe­lens, dan voelt een kind zich veilig en zek­er. Mijn rechter­been heeft alti­jd mijn aan­dacht gehad door het inci­dent rond mijn twaalfde jaar en in het nu door mijn knieb­lessure, het is een kans om de diepe wond die ooit werd ges­la­gen tussen vad­er en dochter te helen. Nu wel die grens aan te geven, die ik toen niet kon geven, toen ik hulpeloos onderuit werd getrapt en het gevoel had dat ik het nooit zou over­leven. Mijn vad­er hij is niet meer, maar ondanks dat ene voor­val ben ik nooit opge­houden om van hem te houden. Hij was een vechter en kreeg als kind weinig tot geen kansen, achter gelat­en in de oor­log in een kinderte­huis, hij gaf door wat hij wist van het vader­schap. Lang heb ik het hem kwal­ijk genomen dat hij mij zo heeft geschopt. Maar na  jaren van oefe­nen op mijn Yoga mat ben ik het steeds meer gaan omar­men dat moment daar op de grond, in het hier en nu kan ik wel een grens trekken, nee zeggen als ik nee moet zeggen.

Vind ik het verve­lend die wacht­stand, hele­maal niet, het is niet meer dan een kans om opnieuw te starten en dan met de ste­un van een gezonde rechterkant.

Wordt ver­vol­gd!

Namaste Catha­ri­na

Bookmark and Share