Over zwarte piet gesproken

Zwarte Piet is de laatste tijd weer veel in het nieuws. De discussie laait weer goed op en ook de emoties. Voor mij is dit feest al lang voorbij en ik kan mij herinneren dat ik mij ook heftig heb verzet tegen dit kinderfeest toen bleek dat het een leugen was. Dat doe je een kind toch niet aan.

Maar dat veranderde toen ik zelf moeder werd. Mijn dochter vond het prachtig, Sinterklaas en zijn zwarte pieten. Ze had er geen enkele andere associatie bij, als die leuke man van wie ze cadeaus kreeg. En ik, ik vond het wel schattig, hoe zij opging in het verhaal van Sinterklaas en zijn pieten. Iedere avond, het Sinterklaasjournaal en een schoen voor de kast met wortelen en andere lekkernij voor het paard van de Sint. Ja, ik ging mee in  haar fantasie, want dat is wat het is, kinderfantasie. Totdat daar een volwassene roet in het eten komt gooien, dan pas veranderd het, dan pas wordt het een probleem.

Voor haar werd er geen roet in haar eten gegooid.  Heel natuurlijk kwam ze tot de ontdekking dat Sinterklaas niet een man uit Spanje was, maar dat het haar ouders waren die haar de cadeaus gaven. Haar ouders die aan het kind overbrengen wat zij van huis hebben meegekregen. Toen ik zelf nog geen dag moeder was, vroeg mijn moeder, en hoe voelt het nu moeder zijn? Ik keek haar alleen maar aan en zei: goed en hield mijn ware gevoelens in. Tegen haar op dat moment mijn ware gevoel uitspreken; No way, dat voelde totaal niet veilig voor mij. Mijn moeder, die mij soms zomaar out of the bleu onderuit kon kegelen.

Heel lang heb ik haar niet begrepen waarom zij dat deed. Tot een paar weken geleden toen ik het volgende boek opensloeg: Handboek Chakrapsychologie, van Judith Anodea. Het tweede chakra, daar wilde ik iets over weten. Tijdens het lezen van het hoofdstuk over het tweede chakra vielen voor mij de kwartjes op zijn plek, begreep ik waarom ik niet altijd mijn ware gevoelens toonde. Een kind ontwikkeld een goede relatie met zijn gevoelens als het de aandacht en liefde heeft ontvangen van zijn moeder vanaf het moment dat het geboren wordt tot 12 jaar.

Daar was het mis gegaan, tussen mij en mijn moeder. Mijn moeder was niet in staat door haar omstandigheden waarin zij verkeerde om mij de aandacht en liefde te geven die ik nodig had. Bij mijn dochter is het anders gegaan, toen kreeg ik een spiegel, zij liet mij zien: Mama, het is niet normaal wat jij gedaan hebt toen je klein was. Door haar zag ik dat ik al heel snel volwassen moest zijn en mij als een volwassene moest gedragen. Stom verbaasd ben ik de afgelopen jaren geweest. Hoe mijn dochter overal de tijd voor nam, terwijl ik toen ik klein soms letterlijk voor de leeuwen werd gegooid, geen moeder die aan mij uitlegde hoe alles ging, want zei ze tegen mij, dat had haar moeder haar ook niet geleerd. En zo ging het van generatie over op de volgende generatie, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Deze tijd vraagt niet van ons ouders om oud trauma over te brengen op een volgende generatie. Deze tijd vraagt van ons verantwoordelijkheid te nemen wat van ons is, wat past bij het herstellen van de energie op deze aarde, en dat wat niet meer past in deze tijd, voort leven op oud trauma wordt losgelaten. Onze voorouders vragen dat niet, zij zeggen: dat was onze pijn, geef het terug aan de aarde, laat ons het voor jullie transformeren, anders blijft het door bewegen en kan zelfs zoiets onschuldigs als zwarte piet een uit de hand gelopen discussie worden. Dat is hoe ik het zie, een uit de hand gelopen discussie op basis van emoties die niet altijd onder woorden kunnen worden gebracht. En soms is dat beter, de emotie niet door te laten bewegen, omdat dan de gevolgen nog lang kunnen nawerken.

Dit jaar vier ik geen Sinterklaas. Mam, zegt mijn dochter daar geloof ik niet meer in, dat is voor kleine kinderen. En zo is het maar net, je kunt over dit kinderfeest blijven discussiëren, maar je kunt ook leven in de kleur van je hart, liefde en aandacht dat is wat een kind laat groeien. Haat en onrust doet een kind naar binnen keren waar nog lang de gevolgen van kunnen nawerken. Dat zo nu en dan een zwarte piet, een beetje onrust komt zaaien, let it be, een kind kan heel goed voor zich zelf uitmaken dat dat voor kinderen is en niet voor iemand die de leeftijd van 12 jaar is gepasseerd.

Namaste,

Catharina Blijlevens

Op zaterdag 8 december 2018 tijdens de workshop: Maancirkel, het eren van de godin in jou ga ik dieper in op het tweede chakra en het belang van een goede band met je moeder.

 

Bookmark and Share

Tapah, wat een hitte

Tapah is een van de vijf niyamas. Een niyama is een regel binnen de Yoga die zegt hoe je je gedraagt ten opzichte van jezelf. Tapah betekent letterlijk verbranden, en het verwijst naar het opbouwen van een dagelijkse Yoga discipline die bijdraagt aan het vrij laten door stromen van energie.

Knie blessureAan het begin van de zomervakantie werd ik tot stilstand gebracht door een knieblessure. Mijn rechterknie blokkeerde volledig. Deze knie wilde niet meer buigen en ik kon amper op mijn rechterbeen staan. Eerst werd ik overvallen door lichte paniek, die spoedig overging in overgave. Het enige wat ik kon doen was mij overgeven aan de situatie. Het was hard nodig dat ik tot stilstand kwam. Normaliter heb ik de neiging om door te bewegen, maar nu kwam er een sirene stilte van binnen uit, die tegen mij zie: stop. Stop, neem de ruimte om te rouwen.

Net na de zomerwende werd ik namelijk geconfronteerd met iets dat mijn hart heel erg raakte. Iets dat mij zo raakte dat ik mijn Yoga practice niet kon voortzetten, maar van mijn Yoga mat af moest stappen. Zodat ik eindelijk ruimte kreeg om mijn verdriet er te laten zijn en mijn tranen te laten gaan. Tranen ze verwijzen naar het eelt van de ziel. Onlangs zei iemand het nog tegen mij: “daar krijg je eelt van op je ziel. Maar is het handig om eelt op je ziel te hebben. Je ziel die verbonden is met je hart. Mijn hart dat zo werd geraakt net na het begin van de zomer. Een seizoen dat volgens de Chinese geneeskunde zeer geschikt is om te werken aan hartzaken.

Het hart en de zomer

Het hart is het kloppend centrum van het lichaam, zonder hartslag is er geen leven. Het is een van de belangrijkste organen. De Chinese geneeskunde zegt  dat als een van de organen niet goed functioneert de andere organen ook minder gaan functioneren en dat dit invloed kan hebben op andere structuren van je lichaam. Deze kunde heeft de organen opgedeeld in orgaanparen, ieder paar is gekoppeld aan een van de seizoenen. De zomer is gekoppeld aan het hart en is het beste seizoen om te werken aan zaken die het hart betreffen. Een seizoen dat meestal staat voor zon en hitte.

Hitte is nodig om tot een bepaald kookpunt te komen, zodat omhoog kan borrelen dat wat van binnen naar buiten wil bewegen. In mijn geval wilde mijn verdriet naar buiten bewegen. Deze zomer heb ik heel wat tranen laten gaan. Mijn knie was dik en opgezwollen, iedere keer als ik mijn tranen rijkelijk liet vloeien kreeg ik meer ruimte in mijn knie. Heerlijk voelde het om nu eens eindelijk mijn tranen te laten vloeien in plaats van ze tegen te houden of weg te stoppen. Niet alleen mijn knie had er baat bij, ik merkte dat ik ook steeds zachter werd. Ja, er gebeurde wel iets met mij deze zomer.

Een zomer waarin ik mij bezig hield met mijn verdriet. Verdriet dat voor lange tijd mijn energie blokkeerde. Die knieblessure was zo gek nog niet, het is een seintje van mijn ziel. Het roer moest om, alsof er tegen mij werd gezegd: breng je aandacht terug naar de zomer van 2006, het jaar waarin je moeder werd. Deze zomer 2018 ging ik samen met mijn dochter veel naar het strand. Om hier te komen moest ik samen met haar de hitte in de duinen trotseren. Daar in die hete duinen is heel wat naar boven komen borrelen, kwam al mijn verdriet los en kreeg ik steeds meer zicht op wat er onder lag.

Sinds 2006 was het mij niet gemakkelijk gemaakt, was ik in gevecht met de moeder in mij en de vrouw die een eigen bedrijf runde. Maar daar in die duinen, toen ik zo mijn focus op haar had, op mijn dochter begonnen langzaam de schellen van mijn ogen te vallen. Zij was in mijn leven gekomen door haar had ik de titel moeder gekregen. Een moeder die al heel veel aandacht voor haar had, maar nog nooit zo duidelijk had gezien dat dat mijn missie was, haar opvoeden en haar begeleiden.

Dat van die mat af stappen was zo gek nog niet, het gaf mij de ruimte om te zien wie ik ben. Een heldere intuïtieve vrouw, die moeder is van een prachtig kind en haar tranen rijkelijk mag laten vloeien! Aan het einde van deze zomer kwam er een eind aan het conflict in mij, mijn dochter gaat vandaag voor het eerst naar de middelbare school en breng ik mijn aandacht weer terug naar mijn bedrijf.

Dank je wel knie blessure, het voelt rustig en opgeruimd in mijn hart!

Namaste,

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share