Push!

Push, of forceren, duwen iemand over een grens heen halen.

Op vrijdag rond het middag uur raak ik in gesprek met een Anna, een mooie dame van aziatische afkomst. Glimlachend komt ze de winkel in. “Hallo, Catharina.” Begroet ze mij. Een week geleden was ze al in de winkel. Ze was op zoek naar een aantal yoga atributen voor een door haar te volgen yogaopleiding. “Hallo Anna,” begroet ik haar. Daar ben je weer je komt voor de yoga blokken en een belt.” “Ja, antwoordt ze mij, vandaag heb ik geld bij mij.” Samen lopen we naar de kast waar de spullen liggen. Nadat ze een  keuze heeft gemaakt uit een foam blok of een kurk blok en de juiste belt rekent ze de materialen af.

“Bij wie ga je de yogaopleiding doen? vraag ik. “Ik ga naar zuid spanje,” antwoord ze, “een dame uit amerika die haar eigen Vinyasa yoga training heeft gemaakt geeft de opleiding.” “En wat ga jij doen deze zomer?” vraagt ze aan mij. Ik ga lesgeven en schrijven deze zomer. “Leuk, wat ga je schrijven je gedachten,” vraagt ze. Ik antwoord, “niet echt gedachten. Maar gewoon wat ik dagelijks meemaak. Hier in de winkel  en de studio, of als ik met mijn dochter ben. Als er iets gebeurd waar een boodschap achter zit.” “Oh, zegt, meer over recflecties zoals beschreven in de Yoga sutras.”  “Nou, dat niet direct, antwoord ik, maar wel over de spiegel die ik dagelijks voor gespiegeld krijg en waar ik veel van kan leren.”

Ons gesprek blijft even bij Patanjali en de yoga sutras, een mooi werk waarin staat beschreven hoe men bewust kan leven of een leven kan leiden wat leidt tot bewustzijn. Ik vertel aan haar dat ik het heerlijk vind de Yoga filosofie en al de mooie werken die het beoefenen van Yoga met zich brengt. Ze vraagt aan mij welke vorm van Yoga ik beoefen. Als ze hoort dat ik zelf Ashtanga Vinyasa Yoga beoefen zegt ze, “dat is heel zwaar, daar zitten best een paar pittige oefeningen in.”  “Zwaar, zeg ik, dat valt wel mee hoor als je het dagelijks beoefent en als je het gewoon stap voor stap doet zoals het volgens de methode ook is voorgeschreven, eerst de zonnegroeten en dan asana voor asana toevoegen tot je de hele serie beheerst zonder dat je het forceert of pusht, dan is het een geweldige vorm van yoga die heel therapeutisch werkt.”  “Ja, zeg ze, maar dan toch om al die oefeningen te kunnen is lastig.” “Dat klopt, zeg ik, het blijft een kwestie van geduldig oefenen, kijken en voelen of er een mischien een blokkade is als een houding niet goed voelt of niet lukt. Zo nu en dan trainen met een trainer die je helpt met de houding.”  “Ja, zeg ze, maar toch vond ik dat lastig als iemand je pusht of in de houding brengt want het kan ook fout gaan.” Ik zeg, “ja dat kan gebeuren. Zelf heb ik dat ook een paar keer meegemaakt dat ik werd geforceerd om iets te doen wat naderhand tot meer vertraging opliep. Maar, zeg ik tegen haar, als er iemand is die je pusht dan waarschijnlijk is er iets in jou wat ook pusht.” Ja, zegt ze geloof je dat.” “Zeker, zeg ik tegen haar, anders krijg je die spiegel niet.” Ondertussen ga ik bij mijzelf te rade. Hoe forceer ik mijzelf, waar push ik en waar komt dit vandaan. “Een hele fijne zomer en veel succes met de opleiding,” zeg ik tegen An als ze mijn winkel verlaat. “Dank je wel, zegt ze, ik kom na de zomer nog eens langs om je te vertellen hoe het was.” 

Als ze naar buiten loopt realiseer ik me de bijzonderheid van haar aanwezigheid. Ze kwam voorbij  na een lastige tijd voor mij, periode mei-juni, vlak voor de zomer vlak voor het pinkster weekend. Dagen die voor mij een betekenis hebben na het neerdalen van de heilige geest worden op deze dagen de leringen van de heilige geest door zijn discipelen verkondigt. Als ik dan naar mijn eigen geestelijk proces kijk, wat jaren geleden is begonnen op een moment dat ik het niet zo leuk vond. Vlak voor de kerst toen mijn toenmalige partner mij verliet voor een ander gevolgd door heel eenzame kerstdagen. Ik huilend op de bank op deze dagen met een bord macroni op mijn schoot om toch maar te blijven eten, de ene sigaret rokend na de andere ben ik tegenwoordig toch heel blij dat ik in 2003 naar een yoga opleiding ben gegaan.  Die ik in 2009 verder heb uitgediept en sinds wanneer ik regelmatig Ashtanga Vinyasa Yoga beoefen. Een vaste oefenreeks waarin ik nog steeds moeite heb met de zogenaamde mission impossible zoals mijn yoga trainer het ooit noemde. De Bhujapidasana na de Navasana of de balans houding op de handen waarbij het bekken in een bepaalde hoek wordt gebracht om deze houding die lijkt op een insect mogelijk te maken gevolgd door de schildpad houdingen. Houdingen waar ik nog steeds langs mijn staartbeen moet.  Waarvoor ik weer bij de cranio sacraal specialist terecht ben gekomen. Een staartbeen wat steeds beter voelt en langzaam in de juiste richting beweegt, en zeker de mission impossible gaan al beter.

Ook al ben ik zelf blij dat ik een paar keer ben gepusht door een van mijn leraren op mijn weg. Vraag ik mij toch na het gesprek met An af wat dat voor mij spiegelt. Waar push ik mijzelf? Ik heb de afgelopen jaren een redelijk rustig bestaan opgebouwd maar toch komt het nog steeds voorbij dat ik af en toe wordt gepusht in een deel of hoek waar ik liever niet ben, weg uit het midden. Tijdens een van de laatste behandelingen vroeg de cranio sacraal specialist naar mijn eigen bevalling. Mijn arriveren op de aarde hoe deze was gegaan. Ze kan duidelijk voelen dat er iets is met mijn staartbeen wat terug voert naar deze tijd. Iets wat ik ook duidelijk kan voelen en  waardoor ik moeite had met beweging te voelen in mijn bekken/heupen. Maar dat gaat al een stuk beter sinds de laatste behandelingen. Iedere dag hoop ik als ik mijn oefeningen doe dat ik de armbalansserie die aanvangt met Bhujapidasana gemakkelijk kan doen. Of push dan ik toch weer teveel. Miscchien zit het hem  daar in, te graag willen. Of zit het toch ergens anders in?

Zoals ik altijd tegen mijn klanten zeg: Stel jezelf de vraag en laat hem los. Binnen 3 dagen heb je antwoord: door een voorbijganger, of door een bericht op een andere wijze maar je ziel geeft altijd antwoord. Gewoon loslaten en weer verder in het hier en nu. Niet pushen, de ziel laat zich niet dwingen. Alles bereikt je in het juiste moment als je er klaar voor bent om het te ontvangen.

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share