Bodyflex 10 jaar open!

In 2004 besloot ik mijn aerobic schoenen aan de kant te zetten en mij volledig te wijden aan het geven van Yoga en Pilates lessen in een pand waar ik zeven maanden met man en macht aan had gewerkt. Op 30 juni 2004 ging de deur van Yoga en Pilates studio Bodyflex 100% Catharina open voor publiek.

Tien jaar later een kleine terugblik op 10 jaren waarin alles voorbij kwam, vreugde en verdriet, vasthouden en loslaten, ontwikkelen en verdiepen, verandering en groei. Geen moment had ik willen missen en door mijn dagelijkse trainingen wist ik mij staande te houden in jaren waarin de crisis voorbij kwam in Europa. Een crisis die tot nadenken leidde voor velen, een crisis die ook tot bewustwording kan leiden, dat het anders mag. Beter met de aarde omgaan beter met de energie omgaan, beter met de bronnen omgaan waarover we kunnen beschikken. Anders begint bij jezelf.

Voor mij in ieder geval wel. Crisis is een keerpunt. 10 jaar geleden maakte ik een keerpunt. Begon mijn weg terug naar mijn innerlijke bron. Een bron waarin alles is te vinden om het dagelijks leven aangenaam te maken. Te kunnen voorzien in de basisbehoeften: stabiliteit en veiligheid, liefde en geluk, een gezonde basis voor een harmonieus leven.

Alhoewel het eerst niet van een leien dakje verliep, ging het steeds beter, een eigen dagelijkse training op te bouwen in Yoga en Pilates. Om deze trainingen te kunnen inplannen in mijn dag heb ik heel wat overtollige ballast moeten laten gaan. Ballast waarvan ik soms niet wist hoe het eigenlijk in de weg zat. Maar door de oefeningen perfect werden aangegeven, waar het voor obstakels zorgde. Door geduldig te blijven oefenen, iedere keer weer met de juiste intentie en wil, veranderde de obstakels. Kwamen er steeds meer mogelijkheden en vruchten op mijn pad.

Wat begon met het geven van een les om anderen te inspireren dagelijks aan Yoga en Pilates te doen is gegroeid naar een studio waarin je terecht kunt voor: groepslessen, personal training, workshops, opleiding Bodyflex Pilates mat, intensieve Yoga training het A B C van Yoga en Yoga weekenden.

Yoga en Pilates hebben mij de afgelopen jaren goed ondersteund en terug gebracht naar mijn innerlijk bron waaruit ik dagelijks kan putten. Behalve dat ben ik de afgelopen jaren trouw gebleven aan mijn dagelijkse trainingen op de mat of in sukhasana, zodat ik in tijden van crisis door kon gaan waar ik ooit aan was begonnen. Alhoewel het soms heel onmogelijk leek, zoals de lotus houding niet voor een ieder vanzelfsprekend is, ben ik blij dat ik in 2004 mijn aerobic schoenen aan de kant heb gezet. Verder ben gegaan op blote voeten om geduldig en met groot vertrouwen te blijven oefenen om te kunnen voorzien in mijn basisbehoeften.

Dank aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt.

Namaste, Catharina Blijlevens

www.vimeo.com/99334364

Lotus staat voor zuiverheid, ondanks dat de plant wortelt in een moerasachtige bodem, zullen zijn bladeren en bloemen er nooit modderig uitzien.

 

 

 

 

 

 

Bodyflex Chandra Yoga

EEr zijn vele vormen van Yoga waarvan de meest bekende vorm is Hatha Yoga, Ha staat voor zon of Surya en Tha staat voor maan of Chandra. De zon verschaft ons dagelijks licht en energie, terwijl de maan in de donkere nacht aan de hemel zichtbaar wordt en verschillende fases doorloopt.

site-blog

Twee hemellichamen die een duidelijk invloed hebben op de mens. Overdag zijn we over het algemeen actief en in de nacht rusten we het lichaam zodat het lichaam en de elementen waaruit het lichaam is opgebouwd de kans krijgen zich te herstellen na de verrichtte arbeid gedurende de dag.

De zon schijnt altijd maar is niet altijd zichtbaar door de wolken, regen of mist terwijl de maan vier fases kent: nieuwe maan, eerste kwartier, volle maan en laatste kwartier. Eerste kwartier ook wel wassende maan of het rijpen van processen, laatste kwartier afnemende maan of verwerken van processen. Met een nieuwe maan(donkere maan) ontvangen we met een volle maan komt het moment om los te laten of te verwerken.

Bodyflex Chandra Yoga is een oefenserie die rekening houdt met de verschillende fases van de maan. Het is een vaste reeks Yoga oefeningen die begint met een maangroet of chandranamaskar gevolgd door staande houdingen, heup stretches en zittende stretchoefeningen. De serie wordt afgesloten met ademhalingsoefeningen en ontspannings oefeningen. Deze reeks draagt bij aan het ondersteunen, loslaten en verwerken van processen die we tijdens de verschillende maanfasen ondergaan. Regelmatige beoefening van deze vorm van Yoga draagt bij aan meer ontspannen leven, balans, kracht, flexibiliteit en een betere omgang met de verschillende fasen die we in ons leven ondergaan.

Het is een vorm die goed aansluit bij andere vormen van Yoga om in de vooravond of op dagen te oefenen dat je beter geen dynamische vormen van Yoga kunt beoefenen waarbij warmte en energie wordt gegenereerd zoals Power Yoga, Ashtanga Vinyasa Yoga en Bikram Yoga. Het is beter geen dynamische vormen van Yoga te beoefenen bij volle maan en nieuwe maan en voor een vrouw op de dagen dat ze menstrueert of de eisprong heeft.

Iedere woensdag is er een Bodyflex Chandra Yoga les om 18.00 uur. Voor meer informatie over deelname aan deze les zie www.bodyflex.nl.

Catharina Blijlevens

 

 

 

 

E.H.B.O

E.H.B.O, ofwel eerste hulp bij ongelukken. Het was al weer enige jaren geleden dat ik er was geweest. Gelukkig maar zal je zeggen een teken dat er geen reden was om hier te zijn. Maar de dag voor eergisteren was dat een ander verhaal. Samen met mijn dochter Charly besloot ik op deze schitterende dag naar Kijkduin te fietsen, een ogenschijnlijke gemakkelijke onderneming voor mijn volgroeide benen, maar voor de kleine dame naast mij een heel ander verhaal.

Als moeder besloot ik de veilige route te nemen, over de prachtig aangelegde fietspaden alhier in Den Haag reden wij samen in haar tempo naar Kijkduin. Iets in mij zei niet door de duinen te rijden nu dit wel eens een stap te ver kon zijn met hier en daar een heftige afdaling. Zo besloot ik samen met haar tegen het einde van onze tocht een wat lager gelegen pad te nemen, het paddepad, die ons over een vrij vlakke weg naar plaats van bestemming bracht. Het was hier en daar wel opletten geblazen door wat zand, stenen en takken die onze weg kruisten maar zonder ongelukken bereikten wij ons doel: De strandjutterskeet van Ome Jan. Een welgewild vakantie doel van Charly, want hier zijn de duinen, is de zee en als je het antwoord weet te vinden volgens de vragen van het boekje die je van ome Jan meekrijgt op je speurtocht, ontvang je een beloning: een diploma en in de vakantie een ijsje!

“Zal je dat wel doen, Charly, zegt ome Jan, het is toch veel te warm. Je kunt beter morgen terug komen.” Maar Charly en ik waren vast besloten, het antwoord wisten wij immers al, want we waren vorige week ook al geweest. We namen de spullen voor onze speurtocht van ome Jan in ontvangst en dapper gingen we samen op pad over het hete zand. “Mama, we hoeven die speurtocht niet te doen toch? We weten het antwoord, het is ………………………….. (Ja, laat ik dat niet vermelden voor de eventuele nieuwsgierige onder ons.) Je kunt het gewoon opschrijven.” “Dat is waar schat, maar laten we dan wel een beetje troep voor ome Jan opruimen.” Dit keer sneden wij onze route flink af, en gingen direct naar het overvolle strand, in de richting van de verkoelende zee.

Na een kleine twee uur arriveerden we weer bij de keet van Ome Jan. Ons antwoord werd werderom goed bevonden, dus met diploma op zak eerst genieten van het welverdiende ijsje konden wij de reis terug beginnen. Geheel zelfverzekerd stapte de kleine dame op de fiets. “Ik ga voor mam, ik weet de weg, doe mij maar na.” En daar ging ze ik er achter aan. Dat duurde niet voor lang. Door de schaduw rijdend langs de bomen overschatte de dame haar talent op de fiets en kwam door een lichte daling en wat rommel op het pad ten val. Ik zag haar gaan over haar stuur. Daar lag mijn prinses met haar gezicht op het pad.  In plaats van hetzelfde te doen, remde ik met gebruik van beide remmen en snelde op haar af.  Oh mijn god, niet haar gezicht of haar tanden, ging door mij heen.

Voor ik er erg in had, snelde er meer mensen op dit kleine voor ons grote trauma af. Veel bloed zag ik toen ik haar opraapte en omdraaide. Maar haar gezicht viel mee. “Let me look, zegt een man, I am a dentist let me look to her teeth.” De man voelt met zijn vingertoppen aan haar tanden en voelt hoe de schade is. “Feels oke,” zegt de man tegen mij. “It is probably a tooth trough her lip that caused all this blood.” Oh mijn god, dank u wel schoot het door mij heen. De vrouw van de man verzekert mij dat het een hoop bloed is maar dat het alles behalve meevalt. De man en vrouw vervolgen hun weg. Ik stap met Charly op het voetpad om haar gezicht een eerste verzorging te geven en de andere schade te bekijken want ook haar knie had een behoorlijke wond. Maar gelukkig kon ze deze buigen, strekken en ze kon op haar been staan. Ondertussen huilde ze tranen met tuiten. “Ik wil niet meer fietsen.”‘

“Kom schat, laten we eerst samen een stukje lopen, naar de waterpomp aan het einde van het pad, dan kan ik daar je gezicht schoonmaken.” Dapper besluit ze mee te lopen, ik opgelucht want hoe was ik hier anders weggekomen. Bij de waterpomp een kleine verfrissing gemaakt en hier kon ik voor het eerst zien dat haar bovenlip helemaal opgezwollen was. “‘Ik ga niet fietsen,” houdt ze vol. “Schat, als je het nu eens probeert. Je kan fietsen, ga je eerst op de stoep mama blijft gewoon naast je lopen, zullen we eens kijken hoe dat gaat.” Na enige opmerkingen van haar zijde besluit ze het te doen. Ik blij, na ongeveer een kleine kilometer stel ik voor dat we samen verder fietsen op het fietspad. Daar is ze het mee eens. Als ik naar haar kijk dan breek ik van binnen, het zielige gezicht, de gezwollen lip, het bloed rond haar neus. Zo kan ik haar niet thuis brengen. “Zullen we naar de EHBO gaan stel ik haar voor, dat ligt langs de route van het fietspad.” “Ja,” jammert ze op heel zielige toon.

Aangekomen bij het ziekenhuis meld ik mij bij de balie. “Daar zou ik zeker even naar laten kijken,” zegt de receptioniste. We worden ingeboekt en gevraagd plaats te nemen in de wachtruimte. Wel daar was het bijna net zo vol als op het strand. Dit gaat lang duren passeert mij een gedachte. Er zit een dame naast mij die aan mij laat ontvallen na een half uur dat zij al bijna 1,5 uur zit te wachten. Ontmoedigingsbeleid, grap ik nog. Ondertussen vraagt de zoon van de dame: “Wat is er met haar gebeurd?” Charly doet haar verhaal. “Dan moet je voortaan achteruit trappen zegt de jongen, als je afdaalt dan moet je achteruittraprem gebruiken, dan sla je niet over de kop.” “Dat is nog eens fijn, zeg ik tegen de jongen, dat is een goede tip voor een volgende keer.” “Zo zie je maar, zeg ik tegen Charly, toch maar goed dat we hier zitten. Na bijna twee uur in de wachtruimte te hebben gezeten worden we dan eindelijk geroepen samen met de jongen en nog een andere jongen.

‘Je mag op dit bed plaats nemen, zegt een dame, ik kom zo bij je terug.” De moeder had mij al gewaarschuwd dat als je wordt geroepen dat niet wil zeggen dat je wordt geholpen. Toch komt de dame spoedig weer terug. “Vertel eens Charly, wat is er gebeurd? Charly doet haar verhaal. “Heb je pijn?” vraagt de verpleegkundige. “Ja, zegt Charly en wijst al haar pijn plekken aan: neus, lip en knie. De dame doet een eerste onderzoek. “Ik zal je twee tabletten geven zegt ze dat helpt tegen de pijn, ze smaken een beetje naar frambozen. Neem ze maar, de dokter komt zo bij je.”

“Heb je die echt nodig?”vraag ik. Ja, knikt ze. Alles wat gebeurde er kwam geen dokter, het bordje in de wachtruimte had ons al gewaarschuwd, het kan soms wat langer duren en soms gaan ernstige trauma’s voor.

Rond kwart voor negen begon mijn geduld op te geraken, ik besluit een andere dame die met een karretje over de gang struint aan te spreken. “Ik kom pas als de dokter is geweest, zegt ze, pas dan kom ik eventueel met een pleister of een verband. Vol verbazing kijk ik haar aan en wijs haar op de knie van mijn dochter en haar gezicht. “Dat ziet er niet al te best uit,” zegt ze. Ze toont barmhartigheid en af te wijken van het protocol. Ze pakt desinfecteringsmiddel en een doek. “Dit kan prikken,” zegt ze. Charly geeft geen kick. “Zo, zegt de dame jij bent een bikkel, andere kinderen die schreeuwen altijd als ik dit doe. “Ondertussen zeg ik tegen haar dat ik overweeg naar huis te gaan, het wordt immers alleen maar later en we hebben nog een klein fietstochtje naar huis te gaan. “U kunt beter nog even wachten op de dokter. Ik zou toch even door de dokter laten kijken.”

Als de vrouw ons verlaat zie ik eindelijk de dokter naar onze kant komen lopen. Alles blijkt goed te zijn, slecht een behoorlijke bloeduitstorting onder de lip, wat door veel ijsjes te eten zo luidt het advies van deze vrouwelijke dokter binnen enkele dagen verholpen zal zijn. Met de neus en de ribben is alles goed. “En hier, zegt de dokter, op de knie wil je hier nog wat op. Het is beter om het aan de lucht te laten drogen maar als je er een pleister op wil dan krijg je een pleister op je knie.” “Ja, dat wil ik,” zegt Charly.

Na drie uur vertoefd te hebben op deze eerste hulp bij ongelukken afdeling voor Kinderen rijd ik voldaan en niet ontmoedigd met de kleine dame met een pleister op haar knie naar huis. De eerste hulp was ons onmiddelijk geboden in de duinen door de tandarts en zijn vrouw, in de wachtruimte hadden we een advies gekregen hoe het een volgende keer te voorkomen, na een hoop geduld werd de kleine dame door allerlei lieve mensen geholpen en met het huidige weer is het een niet al te lastige opgave om veel ijsjes te eten!

Catharina Blijlevens

 

Goede voornemens

Goede voornemens horen bij een nieuw jaar. Op oudejaarsavond kijken we terug op het jaar dat we achter ons laten. Een moment van bezinning voor de een. Voor mij in ieder geval wel. Het afgelopen jaar was een mooi jaar, een met pieken en dalen.

Enkele jaren geleden nam ik mij voor om dagelijks mijn yogaoefeningen te doen. Alhoewel het in eerste instantie niet tot een goed voornemen behoorde ben ik inmiddels zeer dankbaar aan haar die mij indertijd een strenge beoordeling gaf. Het was een van de voorwaarden om aan een Yoga opleiding te voldoen. Eerst een dagelijkse Yoga oefening op te bouwen. Naast dat er werd verwacht van mij student dat ik een bepaalde serie van Yoga oefeningen aan het eind van de opleiding moest beheersen, behoorde ook toe aan deze dagelijkse beoefening: mediteren.

 En dit was niet een gemakkelijke opgave voor mij. Althans niet in de houding die ik mij daar voor aannam, ik koos dan over het algemeen voor een zittende positie. In deze positie of ookwel de gekruiste zithouding werd ik met allerlei onaangename ongemakken in het lichaam geconfronteerd waar ik met allerlei herinneringen aan het verleden worstelde. Het heeft een hele tijd geduurd eer ik deze ongemakken door mijn dagelijkse yoga oefeningen in het verleden kon laten. En mij bezig kon houden met wat er is in het hier en nu.  In het hier en nu waar de adem vrijelijk kan stromen zodat de geest tot rust kan komen en we de innerlijke stilte in onszelf kunnen ervaren.

Vanmorgen stond ik op in het nieuwe jaar na een fijne oudejaarsavond waar ik samen met degene die mij dierbaar zijn afscheid heb genomen van het oude jaar. Een jaar waarin ik de mogelijkheid kreeg om mijn yoga beoefening te verdiepen en waarin ik een aantal keren terug ben gegaan naar haar die mij uiteindelijk het enige juiste advies heeft gegeven om door mijn pijnlijke herinnering heen te gaan: oefenen, oefenen, oefenen en de rest zal komen. Zij was geen gemakkelijke leermeester soms hard maar uiteindelijk wel eerlijk en liefdevol, met het enige eerlijke antwoord wat werkte voor mij, zoek de weerstand op in jezelf wat je er van weer houdt om op je mat te stappen en je oefeningen te doen.

Nu na drie jaar intensieve beoefening van deze vorm van Yoga glimlach ik naar haar die mij ooit hier op aarde heeft gebracht, mijn moeder, de moeder, symbool voor de aarde die alles heeft wat nodig is om te zijn wie je bent om je pad te bewandelen. Vanmorgen begon ik wederom eerst op mijn Yogamat met mijn dagelijks Yoga oefeningen.  Deze oefeningen neem ik graag met mij mee in het nieuwe jaar. Tegenwoordig geen weerstand meer als ik plaats neem op mijn mat in een gekruiste zithouding om een bepaalde tijd te mediteren. Mijn weerstand of herinnering aan de pijn die het ooit heeft veroorzaakt dat ik moeite had om hier te kunnen zijn laat ik graag waar hij hoort, in het verleden jaar. In het hier en nu hoop ik op een heel mooi, gezond en gelukkig nieuwjaar voor een ieder op deze mooie aarde.

Catharina Blijlevens

Vakantie bestemming 2012

2012, een bijzonder jaar, volgens sommige het jaar waarin de aarde vergaat. Een voorspelling van oude culturen gebaseerd op basis van de stand van de sterren en de planeten. Als deze voorspelling klopt zou dit je laatste zomervakantie kunnen zijn.

Kortom reden om eens flink uit te pakken. Alleen wat is nu eigenlijk vakantie. Is dat in de auto stappen volgepakt op weg over de route du soleil met vele anderen. Het gevaar overal loerend, mooie landschappen onderweg waarnemen, door tunnels reizend door de bergen of onder de zee. Hoogvliegend boven de wolken vol spanning naar je droombestemming. Of is het gewoon blijven waar je bent en het beste ervan maken. Of is het geen vakantie. Hoef je je niet op te laden, ben je niet uitgeblust. Is je leven van alledag in balans en hobbel je gemakkelijk van dag naar dag, genietend van moment naar moment zodat je eigenlijk de definitie van het woord vakantie niet kent.

Zelf heb ik de betekenis van dit woord nog niet opgezocht, maar wil ik het omschrijven als afstand nemen van je dagelijkse omgeving je verplaatsen naar een andere omgeving om daar weer het overzicht te vinden of de nodige energie op te doen. Hoeveel tijd heb je daar voor nodig? Dat kan al in een “split moment” gebeuren.

Hoe blij worden de mensen niet hier in Nederland als dan eindelijk eens de zon schijnt en we met z’n allen kunnen neerstrijken op ons prachtige strand in dit fantastische land. Waar zeker veel regen valt maar waar ook heel veel groen om ons heen is. Groen de kleur van het hartchakra en als je daar goudgeel van de zon mee verbindt dan wordt iedereen blij als een onschuldig kind.

Vorige week scheen hier in ons land de zon en begaf ik mij met Charly naar het strand. Genieten van de zee en de zon, het mooie uitzicht, de fijne sfeer het was echt een fijn moment. Na twee dagen pakten helaas de wolken weer samen en viel de regen weer vrolijk op ons neer. De grote vraag is laat je je hierdoor raken of kun je nog steed blijven in dat moment.

In het moment waar alles goed was en fijn, je even niet dacht maar de zon op je liet schijnen  en jij weerspiegelde wat de zon jou gaf, een moment van tevreden zijn, gelukkig zijn, resonerend op de zon, je hart gevuld met liefde, volledig verbonden met de bron. Dan maakt het niet uit waar je je bevindt gewoon door te zijn, te genieten, op de plaats stil, dat is voor mij vakantie, even geen prestatie, moeten of wil, maar thuiskomen en je verbinden met je hart. Daar is de stilte, het contact en de harmonie, vind je het overzicht zodat je opgeladen weer terug kan keren in het leven van alledag.

2012 bestemming hart of Anahata. Anahata wat betekent ongeslagen klank, het is het geluid dat niet veroorzaakt wordt door het tegen elkaar slaan van twee objecten. Maar het is het innerlijk geluid van de ervaring van harmonie.

En zoals je weet ieder einde is ook weer een nieuw begin. 

Catharina Blijlevens

Feet Basic by Soap

Op woensdag ben ik tegenwoordig overdag vrij. Een privilege wat ik mij sinds een jaar of twee heb geschonken na een ellelange strijd tussen wel of niet. Maar twee jaar geleden besloot ik mij te houden aan deze simpele opdracht: een dag voor jezelf overdag vrij maken. Midden in de week woensdag was daarvoor een goede keus.

Normaal breng ik op deze dag Charly naar school maar die heeft sinds deze week zes weken vrij van school. Even lekker bijkomen van haar tweede schooljaar. Dus vandaag voor mij geen boterhammen smeren voor het broodtrommeltje en gezellig met de dame naar school toe lopen, maar heerlijk uitslapen.

En dat was ook het beste wat je kon doen op deze dag die wel heel erg nat begon. Met bakken kwam het water weer eens uit de hemel. Ik hoopte op wat droger weer, want vandaag had ik mijzelf een traktatie beloofd. Ik zou mijn voeten die iedere dag trouwe dienst doen in mijn werk laten verwennen. Onlangs had ik van een paar dames een kadobon gekregen van Soap. Een  bedrijf wat handelt in alles wat met schoonheid te maken heeft. Je kan hier  werkelijk van alles laten doen. Ik was blij met de kadobon want ik was al een tijdje op zoek naar iemand die mijn voeten wilde verzorgen die dagelijks dienst doen in Samasthitihi en andere Yoga houdingen.

Met mijn slippertjes in mijn tas wandelde ik  door een inmiddels droog Den Haag naar de plaats van bestemming, het Noordeinde. En dat was genieten  wandelen over het Lange Voorhout een mooi stukje Den Haag wat op dit moment is voorzien van allerlei kunst, via de Heulstraat naar het Noordeinde waar ik nog even mijn gedachten liet afdwalen naar het verleden. Ik passeerde een huis wat ik ooit had bezocht om eventueel te gaan bewonen.

Mijn gedachten volgend werd ik nog bijna geschept door een omhoogkomend paaltje. Ja, je leest het goed. Hier in Den Haag hebben ze het centrum voor het autoverkeer afgesloten en kan het voorkomen dat er plotseling een paal omhoog komt nadat een auto dit gebied heeft verlaten. Maar gelukkig het was slechts een lichte struikeling en een kleine afdwaling naar het verleden, voor ik het wist stond ik voor pand van Soap.

Bij binnenkomst mocht ik plaats nemen aan een tafel, waar ik een goed overzicht had over de hele zaak. Een mooi strak ingerichte zaak  met een duidelijk concept. Ik vind dat altijd mooi als een idee goed is uitgewerkt en goed is neergezet. Aan de tafel  werden ook twee jongetjes gestald die met hun moeder waren meegekomen. Zij hadden een tablet bij zich waar ze allemaal spelletjes op konden doen terwijl mama haar voeten laat doen. 

Na enkele minuten werd ik opgehaald door een dame. Op een grote bank die ik al vanaf de tafel had gespot mocht ik plaats nemen, in totaal waren er vier plaatsen op de bank, tegenover deze bank waren allemaal kleine tafels voor de handen of de manicure. Ik werd geholpen door Johanna, een dame die zich verontschuldigde voor haar nederlands.  Ze vraagt aan mij wat de bedoeling is. Ik antwoord: een Feet Basic.

Tijdens de  behandeling praatte Johanna af en toe met mij, van gebrekkig nederlands naar vloeiend engels vonden wij elkaar terwijl zij mijn voeten onder handen nam. Ze gaf me een compliment voor de soepele voeten, met weinig eelt. Aan het einde kregen mijn tenen nog een kleur. Voordat ze mijn tenen van kleur ging voorzien vroeg ze naar mijn slippers. Deze werden eerst aan mijn voeten gedaan, vervolgens vlocht zij een opgerolde zakdoek tussen de tenen om mijn tenen te spreiden. Dat is nog eens een brillant idee dacht ik, daar was ik zelf nimmer op gekomen. Zelf heb ik van die teenspreiders waarbij je na enkele minuten denkt this is killing take them out. Maar dit was een veel zachtere manier. Die ga ik onthouden thanks for the inspiration.

 Nadat de tenen van een kleur waren voorzien mocht ik plaats nemen aan een andere muur waar ik mijn voeten in een ruimte kon steken. Nadat ik mijn voeten in de ruimte had geplaatst begon er lucht te blazen zodat de nagels sneller kunnen drogen.  Geweldig! Mijn hemel wat is de mens toch geniaal en ingenieus. Overal wordt iets voor gevonden. Ik kon blijven zitten terwijl mijn tenen droogden. 

Terwijl ik daar zat bladerde ik door de Happinez, een magazine waarin mijn ogen bleven hangen bij een artikel Talking Stick. Dit is een ritueel waarbij je alleen iets mag zeggen als je de stick in handen krijgt. Het was een leuk artikel en het bracht mij op een idee voor de verjaardag van Charly want hoe krijg je meer dan een kind stil. Tablets dat had die andere moeder mij laten zien maar zou het ook lukken met een Talking Stick.

Onlangs was ik met Charly bij La Caldera geweest op uitnodiging van een van mijn vriendinnen. Charly had daar niet een Talking Stick gemaakt maar wel iets wat er heel erg op lijkt, een toverstaf. Ach, dacht ik, dat is leuk. Charly wil namelijk deze vriendin van mij op haar verjaardag vragen zodat zij op haar verjaardag deze toverstafjes kan maken. Volgens Charly bestaat dat helemaal niet een staf die kan toveren maar eens kijken of dit wel lukt met een groep kinderen het ritueel Talking Stick doen. Afijn, weer een idee rijker en dat allemaal door Feet Basic.

En mijn voeten, die voelen heerlijk en ik was heel erg blij met deze lieve gift van drie lieve vrouwen die ervoor zorgden dat ik hier terecht was gekomen.  Geheel voldaan wandelde ik met de opgerolde zakdoekjes tussen mijn tenen door een droog Den Haag, over de Mauritskade terug naar huis, voldaan van deze fijne behandeling en inspiraties die ik had opgedaan.

Soap treatmant, ik kan het je aanraden, ik was in ieder geval blij met hun menukaart en de keuze die ik had gemaakt: Feet Basic. Mijn voeten zijn blij en ik ben geinspireerd. Voldaan stapte ik aan het einde van deze woensdag weer op mijn yogamat. Voetjes naast elkaar, gewicht gelijk verdeeld over links en rechts in Samasthitihi, eerst de aandacht naar de voeten en vandaar uit een stabiele houding opbouwen.

Catharina Blijlevens

Foto door Harry Langenberg

Soap Treatment Store , Noordeinde 136 A, Den Haag

Volle Maan

Gisteren was het volle maan. De maan kent meerdere fases tijdens deze fase volle maan ookwel de fase van de moeder is veel actie door de bijzonder krachtige energie van de maan. Hiervan kun je gebruik maken bij de doelen die net ietjes meer kracht nodig hebben. Het is een fase die wordt vergeleken met het moederschap, het is een fase van zorgen, koesteren en voeden. Deze kracht houdt drie a vier dagen aan.

Volgens de Ashtanga traditie doe je dan geen yoga oefeningen, of beter gezegd: geen asana oefeningen of fysieke oefeningen. Een van de leraren op mijn weg die mij in Ashtanga Vinyasa Yoga heeft onderwezen leerde mij dat als je op deze dag tijdens je oefeningen je een blessure oploopt je herstel ervan langer duurt.  Hij zei, “als je besluit om je mat op te gaan en toch je oefeningen te doen, doe het dan mild.” Eigenlijk zei hij, doe het in balans met de werking van de natuur en de zorg van een moeder. De maan is een symbool van de vrouw of van de vrouwelijke rituelen. Een afgeleidde van de maan is menstruatie.

Tijdens de menstruatie laten we los waar we geen geboorte aan hebben kunnen geven. Immers het eitje wat door middel van de eierstokken is afgegeven heeft geen bevruchting gehad en om het proces van geboorte op gang te houden en de weg vrij te maken voor een nieuwe eitje laten we het ongeboren ei wat niet met leven of met het zaad van de man is bezield, los. We geven het terug aan de aarde. In de oude tijd en in sommige tradities nog steeds wordt de vrouw in deze periode van haar bestaan als onrein beschouwd of als in een fase waarin zij afstand moet doen van iets zodat er plaats of ruimte kan worden gemaakt voor een nieuw begin of nieuw leven, want dat is wat in essentie het eitje in zich draagt de mogelijkheid tot een nieuw leven of een nieuwe creatie. In sommige culteren wordt de vrouw afgezonderd naar een speciale plaats en dat is ook eigenlijk vanuit het oogpunt van naar binnen keren een goede keuze. Want laten we eerlijk zijn het is geen fijne fase van de 28 dagen dat een maanperiode of menstruatiecycles duurt. Een van mijn andere leraren op mijn weg naar zelfrealisatie was een vrouw en zij werkt volgens het sjamanisme. Zij zei ooit tegen mij, je bent in balans als je menstruatie gelijk loopt met de fases van de Maan, ofwel een cycles van 28 dagen  met bij volle maan de eisprong en met nieuwe maan de eerste dag van je menstruatie hebben.

Tegenwoordig loopt mijn cycles 28 dagen. Alleen is het voor mij met volle maan sinds vorige maand de eerste dag van mijn menstruatie. Nog niet helemaal in balans met de maan, de maan die symbool staat voor vrouw of vrouwelijke kracht, de yin kant en de tegenovergestelde kracht van de yang kracht is, maar in ieder geval wel dezelfde periode. Tijdens de volle maanavonden organiseert deze leraar een Clanmoederavond, een avond geinspireerd op het boek van:  Jamie Sams, de dertien oorspronkelijke Clanmoeders. Het boek gaat over de 13 manen en bevat spirituele levenslessen voor het ontdekken van je vrouwelijke talenten en kwaliteiten. In het verleden deed ik mee aan deze avonden, tegenwoordig niet meer, het liefst onderga ik deze avonden of mijn ritueel aan de maan alleen.

Gisteren deed ik zoals iedere zondagmorgen trouw mijn ashtanga vinyasa yoga reeks met in mijn achterhoofd de lering om op deze dag mild te oefenen zeker als je een blessure hebt. De afgelopen week was er een oude blessure de kop op komen steken, mijn rechterelleboog gaf af en toe een paar nare steken. Ooit in het verleden werd ik ervoor behandeld. Tijdens mijn training viel mij een voorval van de dag ervoor in, een gesprek met een van mijn leerlingen. Hij zei: “ja, maar ik wil verder kunnen reiken.” Ik antwoordde hem: het is goed dat je een wil hebt want je wil brengt je zeker vooruit, hij verbindt je met je daadkracht, maar als je nooit de tijd neemt om terug te stappen naar achteren en om aandacht te schenken van wat uit je intuitie of intelligentie wordt aangeboden dan loopt je wil de kans om tegen een blessure aan te lopen.

Ik nam dit mee in mijn eigen training, laat ik mij niet leiden vanuit mijn yang kracht maar vanuit mijn yin kracht of mijn verbinding met de maan zodat ik kan loslaten wat mij op mijn weg vooruit naar zelfrealisatie in het nu mij beperkt. Ik had een hele fijne training, en ondanks dat mijn elleboog goed voelde besloot ik toch na de training een laatste vraag te stellen aan een orakel. Ik raadpleegde mijn chakra kaarten een prachtige serie kaarten die antwoord geven indien je een klacht ervaart in het lichaam. Ik nam een kaart die betrekking had op mijn elleboog klacht. Op de kaart stond de volgende affirmatie: Zeker en wijs tref ik iedere beslissing. Als ik een beslissing zou nemen dan  moest ik eerst de scheppende kracht om hulp vragen door te ontspannen en te mediteren en mij in verbinding te stellen met mijn spirituele essentie.

Enkele uren na mijn training brak mijn menstruatie door. De dagen waarop ik niet train maar me ontspan en mediteer zodat ik mij kan verbinden met de scheppende kracht van de maan of spirituele essentie. Ondanks dat het een volle maandag was, was het voor mij een nieuwe maandag.  Een goed moment om los te laten, op te ruimen en afstand te doen of terug te geven wat ik niet langer nodig heb. Wat je ook besluit als je het doet in overleg met je scheppende kracht kan het alleen maar leiden naar iets goeds.

Catharina Blijlevens.

 

Ode aan mijn Ganesha

Enkele maanden geleden ontmoette ik  in een winkel genaamd Big Babylon hier in Den Haag, deze Ganesha. Ik was op slag verliefd. Ik kon er niet zomaar voorbij lopen en vroeg de verkoper naar de prijs. Op dat moment had ik het geld niet op zak en ook niet op mijn bankrekening staan. Bovendien het was een loodzwaar beeld en niet zo gemakkelijk te verplaatsen ik had hier een tweede kracht bij nodig. Ik zei tegen de verkoper: “Als het de bedoeling is dat hij mijn kant op komt dan blijft hij wel op mij wachten.”

Als ik thuis kom vertel ik Harry (mijn partner) over de Ganesha. Dat ik hem eindelijk had gezien, het beeld waar ik al een tijd naar op zoek was voor mijn yoga en pilatesstudio. Ook Harry ging naar de winkel en hij vond hem mooi. “Ja, die moet je gaan kopen.” Een week nadat ik het beeld had gezien had ik het geld en zijn we samen de Ganesha gaan halen. Tegenwoordig staat het beeld in de etalage van de studio en kijkt hij vrolijk de straat in. Op de foto is hij wat opgepimt door Harry, met zijn fotobewerkingsprogramma. Van nature heeft hij een donker groene kleur en staat hij op een meditatiebankje. Wat was nu eigenlijk de reden dat ik op slag verliefd was op dit beeld. Ik had al een tijd (bijna 8 jaar) een studio en pas veel later kocht ik het beeld. Eigenlijk was ik pas geinteresseerd geraakt nadat ik in een periode van een paar maanden van twee dierbaren vriendinnen in mijn omgeving een Ganesha had gekregen.

Beide Ganeshás waren voor mij meegenomen uit India. Een van de dames is zelf geboren in India en woont tegenwoordig in Nederland. Zij heeft aan mij voor mijn verjaardag een prachtig sleutelophangrekje gegeven met daarop een afbeelding van een Ganesha. Toen ik haar bedankte voor haar gift heeft zij mij uitleg gegeven over de Ganesha. In India kun je op iedere belangrijke T-kruizing een tempel vinden, in deze tempel staat een Ganesha, de god die je helpt bij het maken van moeilijke keuzes of helpt met het oplossen van problemen of uit de weg nemen van obstakels. Verder is hij ook de god van de core-stability of het gronden, en maakt hij met zijn uiterlijk een vrolijke indruk. Zij vond hem erg bij mij passen en daarom had ze hem aan mij gegeven.

Ik was zeer blij met haar uitleg over deze god. Want nu viel voor mij ook op zijn plaats waarom ik mij verbonden voelde met dit beeld, een god met het hoofd van een olifant, die een verwijzing heeft met gronden of stabiliteit creeren ookwel core-stability.  Want wat is een god (voor mij een symbool van liefde) zonder grond of stabiliteit. Dan zweeft hij hoog in de lucht, misschien nog wel dezelfde liefde en kracht maar voor het menselijk oog niet waarneembaar alleen maar te ervaren en te voelen als we reizen naar het hart. Waar we door het loslaten van verdriet  van zaken of personen die er niet meer zijn weer kunnen voelen de liefde, de vreugde en de stilte van het hart. Om die stilte weer te ervaren is er soms het nodige werk te verrichten in het loslaten van verdriet, obstakels en andere zaken op onze weg terug naar het hart.

Ik had een groot obstakel te nemen. Ik zat nog op een hoop oude pijn. Veroorzaakt in mijn ogen door meerdere mannen waarin de eerste in deze lijn mijn vader was, en daarom was het andere beeld wat ik had gekregen zo doeltreffend. Een Ganesha uit India met een stukje uit een van zijn oorschelpen. Hij had de reis van India naar Nederland niet helemaal goed overleefd. Mijn eigen vader is overleden in 1991 aan de gevolgen van kanker wat begon op zijn oorschelp als huidkanker en waardoor hij tijdens zijn leven een oorschelp moest missen aan de rechterkant. De Ganesha die ik kreeg miste op de zelfde zijde als mijn vader een stukje van zijn oorschelp. Een vader die er niet meer is maar waarvan ik toch zoveel support krijg als ik een hindernis heb te nemen of een obstakel uit de weg moet ruimen, dan is daar altijd de energie van mijn vader.

Een vader op wie ik heel lang boos was omdat hij mij ooit pijn had gedaan waarbij hij een herinnering had hij gezet in het gebied rond mijn staartbeen. Een obstakel wat ik lang met mij meedroeg, maar als ik er tegenwoordig naar kijk eigenlijk zoveel stabiliteit  en liefde heeft gebracht. In de trainingen die ik doe, Pilates op de mat en Ashtanga Vinyasa Yoga was daar altijd de frustatie. Iedere keer kwam ik langs het gebied. Dan zou je zeggen: dan ga je toch iets anders doen. Klopt dat is een mogelijkheid rekening houden met mijn beperking en er om heen trainen.  Maar dan is daar het moment: een van mijn trainers vraagt mij plaats te nemen op de reformer om voor een groep studenten een oefening te demonsteren: Tree. Voor deze oefening is een voet in een lus geplaatst om stabiliteit te geven en is het andere been opgetrokken naar de borst. Vervolgens wordt gevraagd om dit been 3 keer te buigen en te strekken, dan het been lang te houden om vervolgens het bekken te kantelen af te rollen langs de wervelkolom terwijl het been recht in de heupkom omhoog blijft in de richting van het plafond. Toen ik de beweging uitvoerde was een groot gekraak  hoorbaar. Alle medestudenten in schrik. De trainer zegt doodleuk, “She is extreme, her case is extreme, she has an tailbone that is sticking out, that is why i asked her to do it so you could see”.

Ik was dit hele voorval vergeten, maar onlangs op een Bhakti Yoga dag kwam ik een van mijn toenmalige studenten tegen, en ze herinnerde mij  aan wat er toen was gebeurd. Hoe vreselijk ze het vond en zich nog kon herinneren de pijn die van mijn gezicht was af te lezen. Ik luister naar haar. Oh, heeft zij het zo ontvangen, dat ik pijn had. Ik schaamde mij destijds alleen dat ik het niet kon en verwonderde mij dat iedereen om mij heen het wel kon. Ik was alleen maar boos op hem door wie ik dit niet kon. Maar he: ik was “an extreme and exceptionel case” dus het was helemaal oke dat ik het niet kon, de woorden gelovend van mijn trainer. Daar kan je in geloven en blijven hangen. Maar dat deed ik niet, ik dacht aan mijn oma, kan niet bestaat niet.

 Ik ging van de opleiding en besloot terug te gaan naar de Yoga opleiding daar hoefde ik dit soort idiote dingen niet te kunnen. Maar hoe grappig ook hier kwam ik weer bij hetzelfde obstakel, mijn oude pijn die zich had opgehoopt rond mijn onderrug en heiligbeen. En ook al was het een hele bizarre keuze destijds om een opleiding waar ik opzat waar ik een kleine 5000,00 euro voor had betaald vroegtijdig te verlaten zonder dat ik geld terug kreeg ben ik heel blij dat ik deze keuze heb gemaakt. Ik verloor wat geld maar kreeg er een hoop vrijheid voor terug. In de yoga vond ik de weg om de oude pijn op te lossen. Op het moment dat ik ging inzien en ervaren dat het een kwestie was van de juiste balans vinden tussen spanning creeren en ruimte maken zodat de energie weer vrij kom doorstromen kon ik ook loslaten mijn oude pijn. Lach ik om wat er ooit is gebeurd in het verleden wat mij heel lang heeft beperkt.

Tegenwoordig kan ik mij vrij verplaatsen door het gebied en ben ik niet meer een extreme en exceptional case, maar gewoon mezelf, wetende dat het een uitgelezen kans was om dieper te gaan, dieper naar binnen, de weg terug naar de sleutel die ik nodig had om mijn eigen kracht te vinden. En of die sleutel nu in het hart of in het bekken gebied lag, feit is wel dat op het sleutelrekje wat ik heb gekregen je drie sleutels kan hangen.

Dus ik zou zeggen: Een in het bekken en onderbuik het gebied voor stabiliteit en creativiteit, een in het hart voor het openen van het hart voor liefde en compassie en een tussen de wenkbrauwen voor een helder zicht en weten. Helder worden de zaken als je liefdevol kan kijken naar de dingen in het verleden, achter kan laten wat je niet bent  en kan omhelsen wie je wel bent dan maakt het niet uit wat je kunt of wat je weet dan deel je wat je bent.

Glimlachend kijk ik tegenwoordig naar mijn papa, mijn ganesha, die mij de weg wees naar stabiliteit, reizend langs mijn staartbeen terug omhoog naar mijn hart, weten dat liefde uiteindelijk alle wonden heelt, en dat je daar soms iets voor moet opruimen. 

Catharina Blijlevens

Asana

Asana een sanskriet woord voor oefening of zetel is een van de acht paden van yoga. Het is niet alleen een fysieke oefening het kan ook een andere oefening zijn, jezelf oefenen in het loslaten of ontdoen van gewoonten, aangeleerden gebruiken of handelingen die een vertroebeld beeld geven van de werkelijkheid. Zelf stuitte ik onlangs op zo’n oefening. Een oefening die me veel inzicht bracht over hetgeen mij dagelijks wordt gespiegeld.

Het was een oefening in afwijzen, iemand afwijzen en dan het gevoel loslaten om afgewezen te worden. Een afwijzing die ik lang alszijnde bij mij horend achtte. Altijd weer als er een moment van afwijzing kwam had ik het gevoel dat ik de ander niet mocht afwijzen omdat het zo pijnlijk is om afgewezen te worden. Afwijzen staat voor mij tegen over liefde, lief hebben of liefde ontvangen, onvoorwaardelijke liefde. Lief hebben zonder hier een voorwaarde aan te geven. Liefde is ook geven, geven zonder jezelf te verliezen. Je kunt eigenlijk jezelf nooit verliezen, je kunt hooguit jezelf verbergen, achter allerlei verzinsels of illusies, of beperkingen van de geest.

En slechts door een simpel zinnetje in een boek wat ik mij onlangs heb aangeschaft kwam dit diep wegstopte gevoel van afwijzen bovenborrelen. En  werd ik onmiddelijk aan het werk gezet door het zelf om nu eens met dat gevoel en de beperking die ik lang geleden in het leven had geroepen aan de slag te gaan. De hele week moest ik afwijzen of nee zeggen. Nee, het kan niet hoe graag ik je ook zou willen geven, het kan niet, en dan vervolgens een stilte creeeren en de gedachte dat ik de ander misschien een rot gevoel had gegeven laten gaan. Want ik was degene die het gevoel had om afgewezen te zijn. Ik voelde mij hier rot onder, ging daarom altijd meer dan mijn best doen om de ander maar niet een rot gevoel te geven. En gaf ik dus met een voorwaarde en kostte het mij een hoop energie, het was niet onvoorwaardelijk, het was onder een voorwaarde.  

En wat een verlichting heeft mij het gebracht om met deze simpele oefening aan de slag te gaan. Handelen zonder een oordeel te geven over de ontvangst of over de afloop van de handeling. Want het was mijn pijn, mijn afwijzing waar ik door heen ging, ik moest het weer leren dat in het hier en het nu het oke is om nee te zeggen. Dat ik degene was die was afgewezen en dat de enige die hier een oordeel over geeft ikzelf ben of degene die ik voor het zelf heb gezet om de pijn niet te hoeven voelen van afgewezen worden. En door deze wond in mij te helen kom ik steeds een stukje dichter bij wie ik werkelijk ben en dat voelt al een heel stuk lichter.

Het boek wat ik mij had aangeschaft was het boek: PRI en de kunst van een bewust leven, van Ingeborg Bosch. Een echte aanrader als je bereidt bent om naar jezelf te kijken en in te zien van waaruit je handelt. Het was voor mij een confrontatie met iets wat ik lang in mij heb gekoesterd. Mijn ogen vielen op het boek en ik wist dat hier een antwoord in stond. Nog even een kleine afweer voor ik het boek kocht, ik neem het boek mee voor mijn partner. Die kan er wel wat mee. Maar nee, het was helemaal bedoeld voor mij, volkomen geleidt door een kracht van binnen uit die op het juiste moment aangeeft wat nodig is om weer een stapje dichter bij te komen, bij het zelf, of zoals ik het zelf noem: my inner guru, the one that knows the truth!

Catharina Blijlevens.