Over zwarte piet gesproken

Zwarte Piet is de laatste tijd weer veel in het nieuws. De discussie laait weer goed op en ook de emoties. Voor mij is dit feest al lang voorbij en ik kan mij herinneren dat ik mij ook heftig heb verzet tegen dit kinderfeest toen bleek dat het een leugen was. Dat doe je een kind toch niet aan.

Maar dat veranderde toen ik zelf moeder werd. Mijn dochter vond het prachtig, Sinterklaas en zijn zwarte pieten. Ze had er geen enkele andere associatie bij, als die leuke man van wie ze cadeaus kreeg. En ik, ik vond het wel schattig, hoe zij opging in het verhaal van Sinterklaas en zijn pieten. Iedere avond, het Sinterklaasjournaal en een schoen voor de kast met wortelen en andere lekkernij voor het paard van de Sint. Ja, ik ging mee in  haar fantasie, want dat is wat het is, kinderfantasie. Totdat daar een volwassene roet in het eten komt gooien, dan pas veranderd het, dan pas wordt het een probleem.

Voor haar werd er geen roet in haar eten gegooid.  Heel natuurlijk kwam ze tot de ontdekking dat Sinterklaas niet een man uit Spanje was, maar dat het haar ouders waren die haar de cadeaus gaven. Haar ouders die aan het kind overbrengen wat zij van huis hebben meegekregen. Toen ik zelf nog geen dag moeder was, vroeg mijn moeder, en hoe voelt het nu moeder zijn? Ik keek haar alleen maar aan en zei: goed en hield mijn ware gevoelens in. Tegen haar op dat moment mijn ware gevoel uitspreken; No way, dat voelde totaal niet veilig voor mij. Mijn moeder, die mij soms zomaar out of the bleu onderuit kon kegelen.

Heel lang heb ik haar niet begrepen waarom zij dat deed. Tot een paar weken geleden toen ik het volgende boek opensloeg: Handboek Chakrapsychologie, van Judith Anodea. Het tweede chakra, daar wilde ik iets over weten. Tijdens het lezen van het hoofdstuk over het tweede chakra vielen voor mij de kwartjes op zijn plek, begreep ik waarom ik niet altijd mijn ware gevoelens toonde. Een kind ontwikkeld een goede relatie met zijn gevoelens als het de aandacht en liefde heeft ontvangen van zijn moeder vanaf het moment dat het geboren wordt tot 12 jaar.

Daar was het mis gegaan, tussen mij en mijn moeder. Mijn moeder was niet in staat door haar omstandigheden waarin zij verkeerde om mij de aandacht en liefde te geven die ik nodig had. Bij mijn dochter is het anders gegaan, toen kreeg ik een spiegel, zij liet mij zien: Mama, het is niet normaal wat jij gedaan hebt toen je klein was. Door haar zag ik dat ik al heel snel volwassen moest zijn en mij als een volwassene moest gedragen. Stom verbaasd ben ik de afgelopen jaren geweest. Hoe mijn dochter overal de tijd voor nam, terwijl ik toen ik klein soms letterlijk voor de leeuwen werd gegooid, geen moeder die aan mij uitlegde hoe alles ging, want zei ze tegen mij, dat had haar moeder haar ook niet geleerd. En zo ging het van generatie over op de volgende generatie, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Deze tijd vraagt niet van ons ouders om oud trauma over te brengen op een volgende generatie. Deze tijd vraagt van ons verantwoordelijkheid te nemen wat van ons is, wat past bij het herstellen van de energie op deze aarde, en dat wat niet meer past in deze tijd, voort leven op oud trauma wordt losgelaten. Onze voorouders vragen dat niet, zij zeggen: dat was onze pijn, geef het terug aan de aarde, laat ons het voor jullie transformeren, anders blijft het door bewegen en kan zelfs zoiets onschuldigs als zwarte piet een uit de hand gelopen discussie worden. Dat is hoe ik het zie, een uit de hand gelopen discussie op basis van emoties die niet altijd onder woorden kunnen worden gebracht. En soms is dat beter, de emotie niet door te laten bewegen, omdat dan de gevolgen nog lang kunnen nawerken.

Dit jaar vier ik geen Sinterklaas. Mam, zegt mijn dochter daar geloof ik niet meer in, dat is voor kleine kinderen. En zo is het maar net, je kunt over dit kinderfeest blijven discussiëren, maar je kunt ook leven in de kleur van je hart, liefde en aandacht dat is wat een kind laat groeien. Haat en onrust doet een kind naar binnen keren waar nog lang de gevolgen van kunnen nawerken. Dat zo nu en dan een zwarte piet, een beetje onrust komt zaaien, let it be, een kind kan heel goed voor zich zelf uitmaken dat dat voor kinderen is en niet voor iemand die de leeftijd van 12 jaar is gepasseerd.

Namaste,

Catharina Blijlevens

Op zaterdag 8 december 2018 tijdens de workshop: Maancirkel, het eren van de godin in jou ga ik dieper in op het tweede chakra en het belang van een goede band met je moeder.

 

Bookmark and Share