Op tijd?

En kreeg ik binnen 3 dagen een antwoord. Ja, en van iemand heel dichtbij. Van iemand met wie ik het eerste contact ooit ben aangegaan, van mijn moeder.

 Op zaterdag aan het einde van mijn werkdag in de studio ga ik tegenwoordig naar mijn moeder. Dit op verzoek van mijn dochter. Ze vind het heel leuk om naar haar oma te gaan. Welk kleinkind niet. Ook ik heb zeer goede herinneringen aan de bezoeken aan mijn oma’s die voor mij vrouwelijke wijsheid symboliseerde. Waar ik als klein kind graag naar toe ging, ze waren anders dan mijn moeder. Ze hadden de zogeheten fases van de maan die staat voor de vrouwelijk groei doorlopen, van jong meisje naar jonge vrouw, van jonge vrouw naar wijze vrouw. Ofwel nieuwe maan en wassende maan, volle maan gevolgd door afnemende maan of donkere maan. Elke maanperiode kent een aantal dagen zo ook het leven van een vrouw die we in een aantal delen kunnen opsplitsen waar op een bepaald moment we leven in de periode van afnemende maan of wijze vrouw of zij die de lessen van het leven kent. Want de vrouw mag gerekend worden tot zij die het leven schenkt en de bijbehorende lessen kent. Het nieuwe leven komt op de aarde door de poort van de vrouw. De vrouw die verbonden is met de maan, de maan die staat voor de vrouwelijke energie.

Ik kan niet zeggen dat ik over deze zaken hele gesprekken met mijn moeder kan voeren, maar wel over andere zaken immers heeft zij al enkele fases van de maan doorlopen. 

Op deze zaterdag besloot ik eens te stoute schoenen aan te trekken nieuwsgierig geraakt door mijn cranio sacraal specialist over mijn bevalling. “Mam, hoe ben ik nu geboren? Door middel van een stuitbevalling of gewoon op de normale manier.” “‘Nou, antwoord ze mij, ik haal het altijd een beetje door elkaar jij of je overleden zus. Maar je overleden zus ja dat weet je dat is niet goed gegaan, misschien was het achteraf beter geweest als ik in het ziekenhuis was bevallen maar ik ben thuis bevallen. Je zus had een heel groot waterhoofd, een romp, geen armen en geen benen, een soort van vliesjes aan haar schouders of haar handjes. Ja en ze is natuurlijk overleden binnen enkele minuten. Helaas hebben ze het nooit onderzocht dus zijn we er nooit achter gekomen hoe en waarom ze er zo uitzag. Ja en jij, jij kwam binnen een jaar. Zij was van 64 en jij bent van 65. Jij wilde er niet uit, ik was ondertussen al 14 dagen overtijd. Dus hebben ze je opgewekt.” “Net zoals bij Charly, val ik haar bij, ik ben ook ingeleid er is bij mij gelei aangebracht aan de baarmoedermond.” “Nee, zegt ze, alles was toen nog anders. Ik moest wonderolie slikken. Je vader heeft het gehaald bij de drogist aan de overkant.” “Wonderolie, wat is dat? vraag ik haar verbaasd.” “Dat is heel vies, zegt mijn moeder, ik moest het met wat jus d-órange opdrinken. Je kwam maar niet dus moest ik ook de trappen op en neer lopen. Op een gegeven moment was ik moe en had ik geen puf meer ik wilde naar bed. Maar ze vonden dat ik moest doorgaan, vroeg in de morgen werd je geboren. En toen zei de verloskundige dat je nog wel had kunnen blijven zitten, of wel je was te vroeg.”

Oke, dacht ik toen terugdenkend aan mijn eigen bevallingsavontuur van Charly ook een ingeleide bevalling, behoorlijk geduwd, en geforceerd. Nu begrijp ik waar de energie vandaan komt, die als een rode draad door mijn leven loopt. Al vanaf mijn eigen geboorte ben ik geduwd en geforceerd, ik moest eruit maar wilde er nog niet uit. Dat maakt een hoop helder voor mij.

De volgende dag doe ik mijn yogatraining en sluit deze keer af met het loslaten en terugsturen van de energie die met mijn geboorte is meegekomen. Die mag terug naar het moment waar hij hoort, terug naar de geboorte, ik laat het los. De dagen ernaar voel ik mij heerlijk, dank je wel mama voor het delen van dit moment die voor mij een hoop helder heeft gemaakt.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share