Niet van mij

Bijna iedere dag doe ik trouw mijn oefeningen, mijn oefeningen op de mat. Ik train mijn fysieke lichaam, gedisciplineerd met als einddoel: stilte, rust en een goed afstemming met het zelf. Het zelf wat mij verbindt. In verbinding brengt met alles om mij heen, zodat ik voel, gelukzaligheid.

Zo ook deze week op dinsdag. Na een moeizame start van de dag, die het gevolg was van een te drukke maandag waarin ik volledig over mijn grenzen was gegaan voelde ik mij leeg en futloos. Tevreden dat ik dat tegenwoordig snel kan voelen liet ik de oordelen achter mij. Verlangend naar mijn oefeningen op de mat volbracht ik mijn werk in de ochtend mij enigzins schuldig voelend dat ik weer over mijn grenzen was gegaan. Dit is niet wat deze mensen verdienen. Nadat ik weer alleen was direct mijn mat op en terug in contact met mijzelf, heerlijk. Voldaan stapte ik van de mat, ik zag de zaken weer helder en was weer in contact met mijzelf.

Dit duurde echter niet voor een lange tijd. Binnen enkele uren werd ik weer op de proef gesteld. Door een van de zaken die heling nodig heeft. Ik heb nogal de neiging om zaken op mij te nemen die niet voor mij zijn, maar voor een ander, wat voorkomt uit mijn hooggevoeligheid. Aan het einde van de middag doe ik meestal mijn yogaoefeningen ter voorbereiding op mijn lessen die ik s-‘avonds geef. Bezig met mijn oefeningen hoor ik op de achtergrond het geluid van een telefoon. Heel even sta ik toe dat mijn aandacht zich verlegt van mijn asana naar het geluid van de telefoon. Ik sta een gedachte toe: welke klant belt mij nu, wie belt eraf. Tegelijkertijd de stem, geen aandacht aan schenken, laat gaan, er wordt wel een bericht achter gelaten op je voicemail. Als ik mijn oefenreeks heb afgesloten en van mijn mat afstap begeef ik mij naar de ruimte waar mijn telefoon staat.

 Weer een gedachte: Zo eens luisteren wie mij heeft gebeld. Ik luister naar de boodschap en er ontwikkeld zich een kleine explosie in mij. Niet voor mij dit gesprek maar voor mijn partner. Mijn partner die heeft ontwikkeld: ik neem dit gesprek niet op, onbekend nummer ze zoeken het maar uit. Helaas kunnen ze verder geen bericht achterlaten op zijn voicemail. Dus de overloop komt bij mij. Dus? Zal je denken. Dat is heel vervelend voor mij. Met veel zorg heb ik mijn eigen ruimte gecreerd. Een ruimte gescheiden van mijn partner waar ik naar toe ga om mijn ding te doen, mijn eigen studio. Ik begrijp best dat ze hem nodig hebben maar niet via mijn kanaal. Ik ontplof. Hoe durft dit deurwaarders kantoor mij hier op mijn zakelijk adres lastig te vallen. Ik zend van alles en nog wat uit en ook enkele gedachten naar hem, naar mijn partner, dit kon wel eens de druppel zijn. Neem je verantwoordelijkheid voor wat je hebt gedaan. Een rekening die jezelf hebt gecreerd door een dienst van een ander te verlangen. Waar van je van te voren van wist dat het lastig zou worden om deze te betalen.

Mij realiserend dat ik volledig wordt beheerst met gedachten en zaken die niet voor mij zijn, noteer ik de boodschap van het deurwaarderskantoor op een papiertje. Dat is voor later, niet voor nu, niemand kan er meer iets mee. Het deurwaarderskantoor is gesloten en hebben slechts in een wanhoopsdaad mij gevonden om hem te bereiken. Daar ga ik nu niet in mee. Ik wil mijn  fijne gevoel wat ik net weer had opgebouwd met met yogaoefeningen niet door hen laten verstoren. Ik geef twee fijne lessen, praat nog na met een dame die ook yoga heeft ontmoet en sluit mijn werkdag af met een tevreden gevoel. Met de boodschap in mijn tas ga ik naar huis.

 Thuis gekomen deel ik mee aan mijn partner: “Oh ja, ik werd vandaag lastig gevallen door een deurwaarderskantoor die mij belde voor jou.” Hij, voor het raam, hij was de ramen aan het wassen. Ja, mijn partner wast s’avonds de ramen het is echt waar, antwoord mij: “Kom jij met die energie binnen zie je niet wat ik aan het doen ben, en dan kom jij zo binnen met die energie.” Ik wil weer reageren en bedenk mij, bij hem laten niet jou energie, niet instappen. Ik voeg toe wat hij altijd doet, negeren, niet reageren op zijn energie. Ik laat hem even tieren en razen over zijn deurwaarder en antwoord: “zorg ervoor dat ze mij niet meer bellen.” Vervolgens kijk ik naar de ramen, en geef hem een compliment: Wat fijn schat dat je de ramen aan het wassen bent. Hij tiert binnensmonds door, zijn woede afreagerend op de ramen die steeds helderder worden. Op een goede manier weten we de energie ons huis uit te laten waaien.

Later als de rust is wedergekeerd realiseer ik mij een eerdere gedachte. Een die hij waarschijnlijk heeft opgevangen, want hoe komt hij erbij om de ramen te wassen om 9 uur s-ávonds. Natuurlijk ze waren vies en  hij had aan mij beloofd ze te wassen. (Hij is voor jaren glazenwasser geweest) Maar gelukkig is alles nu weer helder. We weten weer van wie wat is. Hopelijk belt hij morgen de deurwaarder en laat ik het met rust.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share