Moederdag

Moederdag, een dag die ik sinds 4 jaar anders beleef dan daarvoor. In 2006 werd ik zelf moeder en hierdoor was daar ineens voor mij een heel andere moederdag. Een dag die ik door de geboorte van mijn dochter anders beleef en waardoor ik ook weer anders kijk naar haar mijn eigen moeder. Een moeder die nog steeds leeft waarvan werd gezegd dat zij misschien hier niet meer lang zou zijn. En alle omstandigheden leken ernaar dat zij hier niet zou blijven maar dat zij over zou gaan. Een hersenbloeding gevolgd door jaren van epileptische aanvallen bezorgden mij de gedachten dat zij wellicht hier niet meer lang zou zijn. Maar waar andere zeiden dat zij misschien wel niet lang zou blijven, bleef zij toch onvoorstelbaar maar waar. Ook een totale verzakking in haar bekkengebied wat er voor zorgde dat ze tijdelijk niet kon lopen hield haar toch op de been.

“Ben je trots op je moeder?” vroeg iemand mij laatst.

“Trots”. Daar moest ik over nadenken. Ja en nee. Naar, dat ik dat zomaar opschrijf. Ik heb toen ik klein was een hele leuke band met haar gekend en waarbij ik soms het gevoel had dat we echt de diepte in gingen. Zaken bespraken die er echt toe deden. Maar ik heb ook grote moeite met haar gehad als ze mij weer eens genadeloos de deur wees als ik langs kwam voor een advies op dochter moeder niveau. Als ik verlaten was door een van mijn vriendjes en ik kapot ging van verdriet dan wees ook zij mij de deur. “Ze weet niet beter”, kreeg ik dan vaak te horen. “Ook zij heeft het niet geleerd, hoe je moet omgaan met emoties.” Dooddoeners vind ik dat, ik vind dat. Dat kan ik eigenlijk niet schrijven maar ik heb het al geschreven. Ook ik had een keus 11 jaar geleden toen ik opnieuw in de steek werd gelaten. Mijn hart volledig gebroken door deze enorme eikel. Ja, dat vond ik, ik vond het een eikel. Mij in de steek laten voor een andere vrouw. En hij was niet de eerste die dat deed. Het was mij al eerder overkomen en toen was ik naar haar naar mijn moeder gegaan verdrietig met mijn gebroken hart. Zij nog woest op mij voor wat ik haar had aangedaan, stuurde mij weg. Ik had haar immers in de steek gelaten toen ik 15 jaar was en weg liep van mijn ouderlijk huis. Mijn ouderlijk huis waar ik mijn eerste wonden als vrouw opliep, en waar ik ook het conflict in mijzelf liet ontstaan. Ja, ik liet het conflict ontstaan, niet in mijzelf geloven, in mijn kunnen en in mijn kracht. Mijn inzicht in mijzelf  sloeg dicht. Ik wilde vrij zijn en zocht mijn weg. Ik wilde weg, weg van dit huis en ging weg. 15 jaar oud ik liep van huis omdat zij niet deed wat zij met mij besprak en hij, mijn vader en ik, steeds meer moeite met elkaar kregen. Zij ging niet bij hem weg, ze bleef of ze nu wel of niet van hem hield. Ze waren een echt echtpaar, veel tegenstellingen zoals man en vrouw, liefde en haat, dood en leven, vreugde en verdriet. Ze zette niet de stap, ze ging niet bij hem weg, ze bleef bij hem, en ik wilde van hem weg. Van hem mijn vader, die ik innig heb geliefd maar ook heel erg heb gehaat toen hij in al zijn onmacht mij een keer sloeg. Ja mij, zijn  dochter zijn liefste bezit op aarde dat is wat hij mij iedere dag deed geloven dat ik zijn nummer 1 was. Zijn nummer 1 op aarde, terwijl eigenlijk zij dat was, zij mijn moeder. En daar begon onze strijd, de strijd tussen mijn moeder en mij. Zij wilde heel graag gezien worden, maar deed er alles aan om maar niet gezien te worden terwijl ze eigenlijk zo mooi is en lief. Voor lange tijd heb ik het niet meer gezien. Eerst moest ik door mijn laag van haat en woede naar haar toe. Een laag die onstond toen zij mij niet had beschermd toen ik daar lag op de grond en hij mijn vader maar bleef schoppen tegen mijn onderrug en staart, iets wat mij lang zou achtervolgen. Ik was niet alleen boos op hem maar ook op mezelf, ik lag daar ik had niet naar mijzelf geluisterd maar naar iemand anders. En die boosheid werd een last. Maar er komt altijd iemand voorbij die zal helpen om de last van je af te nemen je weer te laten zien hoe mooi je van binnen bent als je bereid bent af te doen wat je eigenlijk niet bent. En daarom kwam die eikel die eerst weer mijn hart deed breken zodat ik de kans kreeg om het weer te helen en opnieuw te openen. Geen mens is geboren zonder liefde te hebben gekend, het samen komen van man en vrouw het symbool van liefde voor mij, slechts een moment is nodig om het kind te laten ontstaan in dat moment is er pure liefde en geen haat.

En nu als ik mijn moeder zie, samen met Charly en haar liefde voor dit kleine kind, en ik loslaat wat ik eigenlijk niet ben. Ben ik trots dat zij mijn moeder is, en haar oma is, van onze Charly die alles weer verbind. Ja, ik ben trots op jullie allebei, blij dat ik haar dochter ben en haar moeder mag zijn, een hele fijne moederdag.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share