Koekjes en Shiva

 

“Mama, mag ik koekjes bakken, mama mag ik een taart bakken?” Charly is gek op bakken. Iedere week weer wil ze iets bakken. Ze houdt van zoet of ze houdt van de dingen met elkaar mengen. Wie zal het zeggen? Ze vindt het in ieder geval een fantastisch proces, een grote kom, meerdere ingredienten er in, mixen, in een blik of vorm gieten, en dan gezellig de oven in. Daarna als het gebakken is en nadat het is afgekoeld het te mogen versieren. Zo ook afgelopen weekend. Niet de schaatsen onder de voeten maar glibberend over de straten in Den Haag in de smart for two naar onze koekjes afspraak.

 Samen zijn we koekjes gaan bakken bij Bettina. Een lieve vrouw die weet hoe een kinderhart te verwennen. Dit keer was het beslag al voor ons gemaakt. Charly hoefde alleen maar aan de keukentafel plaats te nemen. Daar was een volledig assortiment aan koekjesvormen voor haar op de tafel gelegd inclusief een grote deegroller. Het was een verplaatste afspraak. De koekjes zouden eerst met de kerst gebakken worden. Maar in het hier en nu viel alles op zijn plek. Buiten ijs en sneeuw. De temperaturen onder het vriespunt dus alle reden om naar binnen te gaan naar een warme oven en dan met gezellige figuren die je eerder in de maand december treft, koekjes maken.

In totaal 5 bakblikken gingen de oven in en uit. En toen kwam eigenlijk waar het allemaal omdraait, versieren. De koekjes mooi maken. Nou en dat kan je aan een kind wel overlaten. Zeker als er voor je neus op tafel suiker, chocolade, allerlei korrels in potjes en noten staan uitgestald. Alle koekjes werden versierd en vervolgens in een grote trommel gestopt zodat ze mee konden naar huis.

“Kijk eens Papa, koekjes.” “‘Ah, zegt papa, die zijn mooi. Zijn die allemaal voor mij?” “Niet allemaal, papa. Er zijn er ook een paar voor mij en mama.” “Wacht eens even, zegt papa, ik zal een mooie foto maken voor Bettina. En de koekjes brengen mij op een idee. Ik wil nog een grapje met iemand uithalen. Heb je nog een folder van de Bikram Yoga?” “Ja, die heb ik,” antwoord ik. Uit mijn la haal ik een folder van Bikram Yoga. Ooit heb ik een keer een les gevolgd maar mijn voorkeur gaat toch uit naar andere vormen van yoga die je naar je innerlijke bron brengen of in contact met het zelf.

Na een aantal uren heeft Harry een fotobewerking gemaakt van onze koekjes met daarbij een logo van Bikram Yoga. Hier dan kan je hem opsturen aan Bettina. Aan Bettina, oke. Maar waarom met dat Logo. Dat begrijp ik niet, ik doe toch aan andere vormen van yoga. Vervolgens komt hij met een andere fotobewerking, onze koekjes, een afbeelding van Shiva en twee kolibries. Dat komt iets meer in de buurt, denk ik.

De kolibrie die vanuit een perfecte vliegbalans zijn lange snavel tot diep in de bloemkelk kan brengen om daar haar voedsel te vinden. Shiva de god van de levenscyclus, de opperste yogi, de heer der dieren en zijn eerste verantwoordelijkheid is het in stand houden van de levenscyclus. Het beeld van Shiva had ik mij enkele jaren geleden aangeschaft. Ik moest het beeld een mooi plekje geven, zei de vrouw, en naast het beeld twee kaarsen branden. De eerste keer dat ik haar raad opvolgde schrok ik mij binnen de kortste keren een hoedje. Al spoedig brak de boven de kaarsen gelegen glazen plaat doormidden. Ik zette het beeld ergens anders maar daar waar het nog steeds de kamer in kon kijken.

Lang begreep ik de betekenis niet van deze god. Pas onlangs op een yoga mat toen ik een workshop bijwoonde over Yin Yoga en Chakra meditatie, en de lerares de termen shakti en shiva aanhaalde, werd het mij helder.  Shakti de oergodin of oerenergie die ligt te slapen aan de onderzijde van de wervelkolom om wakker gemaakt te worden door Shiva, of zuiver bewustzijn, om samen langs de boog van zeven omhoog te reizen naar Sahasrara Chakra. Naar het eindstadium van yoga, samadhi, gelukkig zijn of gelukzaligheid.

 Wel, wat een koekje allemaal wel niet te weeg kan brengen. Een ding is zeker van een koekje wordt ieder kind blij en helemaal als het zelf aan het proces van maken heeft mogen deelnemen. En zo is de cyclus van deze afbeelding weer rond. Een koekje is zo slecht nog niet zolang als je kunt genieten van het proces hoe het koekje tot stand is gebracht, af en toe een koekje hapt en de verleiding van steeds meer koekjes eten weet te weerstaan. Steeds meer maakt ongelukkig, genieten van het moment en in het moment zijn maakt gelukkig, en alles wat je overhoudt deel je met anderen.

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share