Een andere kijk op mijn knieblessure

Knie blessure

Enkele weken geleden gebeurde het,  pang zei mijn knie. Ik schrok mij rot, mijn lichaam is heilig voor mij. Iedere week maak ik er gebruik van als ik les geef in mijn Yoga en Pilatesstudio: Bodyflex 100% Catharina.

Dat doe ik onafgebroken sinds de geboorte van mijn dochter in 2006. Op mijn lichaam ben ik heel zuinig, daar zorg ik heel goed voor. Mijn lichaam heeft mij de afgelopen jaren niet in de steek gelaten. Maar daar was die dan, een knieblessure. Ook de klanten schrokken. Dat waren ze niet gewend, hun docent, nooit ziek, heel af en toe een piepende stem, die haar lessen annuleert door een blessure aan haar knie.

Blessure, een opening!

Een blessure is niet leuk, maar geeft je ook de kans, om te zien wat gezien wil worden. Het kan een opening zijn, een licht laten schijnen op andere mogelijkheden. Je lichaam is je enige en echte leraar. Het beschikt over een enorme wijsheid, achter de fysieke beperking, in mijn geval een zwelling en pijnlijke binnenmeniscus, ligt ook een boodschap. Een boodschap die door observatie en onderzoek aan het licht kan komen.

Pijnstillers, om het niet te voelen.

Wil je pijnstillers? vroeg mijn huisarts. Nee zei ik, ik wil het voelen. Bovendien de knie remt mij niet zomaar maar af, ik moet gestopt worden. Alleen door te stoppen komt er ruimte om te voelen en te zien wat er ligt achter deze pijn. Wil je wel weten wat er aan de hand is? Ja, dat wel! Direct regelde mijn huisarts een afspraak voor een eerste foto en een consult bij een orthopeed. De volgende dag kon ik terecht. De foto gaf het volgende resultaat, de kniebanden en knieschijf waren in goede staat, goed nieuws. Wel constateerde de orthopeed dat het goed mis was met mijn rechterknie, dik, gezwollen, weinig tot geen buiging mogelijk.  Dus besloot hij dat een volgende stap zou zijn, een MRI (magnetic resonance imaging). Dezelfde week, op zaterdag, lag ik in een hele smalle buis, waarin ik doodstil moest blijven liggen. Ondertussen, maakte het apparaat laag voor laag beeldmateriaal van mijn knie, om de fysieke kant van mijn klacht te registeren.

Wat is de boodschap?

Nu is het afwachten op de uitslag. De uitslag over de fysieke gesteldheid van mijn knie. Maar wat is nu de boodschap van mijn lichaam, behalve dat ik word afgeremd en er letterlijk wordt gezegd: kom tot stilstand. Op zondag 28 juli 2018 kreeg ik een boek van een hele lieve vrouw die bij in de flat woont: De sleutel tot Zelf-Bevrijding van Christiane Beerlandt. Een boek dat ik altijd al had willen aanschaffen maar waar het nog niet van was gekomen. Nu ik het nodig had, kwam het op mijn pad.

Knieproblemen staan voor twijfel aan jezelf

Twijfel ik dan aan mijzelf? Natuurlijk ga je als vrouw van 52 twijfelen, als je partner je bedriegt met een andere vrouw. Ik ben niet onzeker, maar ik was wel heel boos. Opgekropte woede, daar wordt ook naar verwezen in het boek. Ja, ik was boos, omdat mijn intuïtie al die tijd al had laten zien wat er zich afspeelde. Hij bleef het maar ontkennen tot die ene dag en hij het niet meer kon ontkennen. De knie is gerelateerd aan innerlijke kracht. Door mijn intuïtieve waarneming als onzin te bestempelen, bleef het letterlijk doorzagen. Tot de waarheid daar was, toen kon ik het lossen. Toen knapte mijn knie, kon ik de strijd los laten, kon ik weer vertrouwen op mijzelf. Ik had het goed gezien. Niet leuk, want hij is de man die ik vertrouwde, van wie ik hou. Het goede nieuws is dat ik niet hoef te twijfelen aan mij zelf. Ik ben goed zoals ik ben.

Wat voor advies geeft Christiane Beerlandt

Ontdek je innerlijke rijkdom en tracht niet door te forceren de goedkeuring of bevestiging van anderen te vinden. Wees trouw aan jouw unieke natuur! Gooi je ontspannen open en geef jezelf de vrijheid: geef je over aan je natuur, zonder weerstand. Zet verbetenheid en kwaadheid om in het verwezenlijken van eigen wensen, zonder je de vraag te stellen wat ze van je zullen denken. Leef niet naar de schijnwerpers, luister naar je gevoel. Wees gewoon jezelf! In vertrouwen creëer jij je bestaan en haal je de zaken naar je toe die goed voor je zijn: forceer niets.

Dat is toch een heerlijk advies. In het boek staat nog veel meer uitleg over allerlei aandoeningen. Wil je het boek voor jezelf hebben.Klik op het product en bestel het boek via de winkel van ons allemaal: bol.com.

Ondertussen ben ik nog in afwachting van de uitslag van de MRI voor de fysieke gesteldheid van mijn knie. Wat de uitslag ook is, ik ben weer terug achter mijn computer, waarin ik via blogs mijn ervaringen op het gebied van Yoga, moederschap, life stijl en spiritualiteit deel. Ja, het stroomt weer. Nu nog beweging in mijn knie!

Catharina Blijlevens

 

Bookmark and Share

Zeven

Hoe lang heb je deze winkel al? vraagt een dame die mijn winkel bezoekt voor de aanschaf van een yogamat en een meditatiekussen. “Bijna zeven jaar,” antwoord ik haar. “Zo lang al, zegt ze. Vandaag ga ik mijn mat uitproberen en wie weet kom ik morgen nog terug, veel plezier met je training.”

Zeven jaar geleden begon ik mijn droom of impuls. Iets wat eerst naast mijn gewone baan liep als een soort hobby, lesgeven, waardoor ik nauwelijks ruimte had voor mijzelf of voor mijn ontwikkeling. Eigenlijk door twee raadgevingen van mensen om mij heen of beter drie kwam mijn bedrijf een winkel met een studio tot stand. De een was van mijn inmiddels ex-vriend, de ander van mijn ex-collega die samen met mij een afdeling coordineerde maar achter de schermen mij volledig afbrandde bij onze gezamenlijk manager en de laatste kwam van een van mijn yogaleerlingen wederom een mooie aziatische dame, Sue. Zij was degene die het zaadje deed ontluiken of bij mij plantte. “Zou het niet geweldig zijn een winkel aan de voorzijde waar je al die leuke broeken kunt verkopen en dan een studio aan de achterzijde waarin je tussen de bedrijven door een yogales geeft.”

Ja, en wat bezielt je dan als je tegenover je woonhuis een bord te huur ziet staan boven een pand wat de juiste afmetingen heeft voor zo’n project, en dan denkt: laat ik het gewoon doen. Een eigen yogastudio beginnen met een winkel aan de voorzijde waar ik broeken en shirts kan verkopen. Wat was hetgeen waar de dame op resoneerde waardoor ik deze stap nam zeven jaar geleden. De power had ik. Ik kon werken als een paard, ik had de juiste leeftijd, 37 jaar, nog voldoende energie en nog een klein restje geld op de bank van een huis wat ik met vette winst in 1996 had verkocht. Mijn vrienden verklaarden mij voor gek. Zeker nadat het pand was gestript. Mijn hemel dat zag er even anders uit. Maar na zes maanden verbouwen met enkele conflichten en wat tegenslagen die bij zo’n verbouwing horen was  op 30 juni 2004 de studio met aan de voorzijde een winkel een feit en kon ik mijn eerste yoga en pilates lessen op eigen locatie beginnen. Nog wat zaken los laten, mijn baan bij de gemeente en mijn bijbaan bij een health club. Maar eind 2004 was ik volledig zelfstandig. Het was niet meer een op hol geslagen hobby maar het zaadje wat werd geplant had vorm gekregen, een yoga en pilatesstudio tegenover mijn woonhuis.

Zeven jaar verder,  30 juni 2011, de studio is er nog steeds maar wat een fases van de maan heeft dit bedrijf doorlopen. Ook hier nieuwe maan, volle maan en afnemende maan. Veel tijd voor mijzelf en mijn ontwikkeling. Beter afwikkeling, afwikkelen van de dingen die ik niet ben. Veel loslaten. De winkel nog maar een paar broeken, meer ruimte voor yogagerelateerde producten en meer een ontvangst ruimte van de studio waarin ik het meest ben. Om zelf te trainen, om les te geven in groepsverband of op basis van personal training en sinds vorig jaar ook anderen opleidt tot trainer.

 Nee, zo had ik het zeven jaar geleden niet gezien. Toen ik dacht laat ik het gewoon doen. Zeven een magisch getal, zeven dagen in de week. In zeven dagen werd de wereld geschapen, waarvan hij er op een rustte. Zeven magere jaren en zeven vette jaren. De afgelopen zeven jaren waren op bepaalde gebieden mager en op bepaalde gebieden magisch. Maar de gebieden waarop ze mager waren brachten voor mij ook de meeste winst.

 Terugkijkend 7 jaar verder, 7 jaar yoga en pilates lessen geven in een omgeving met zoveel liefde tot stand gebracht. Waar zes dagen per week in de ochtend of in de avond les wordt gegeven en op een dag per week wordt gerust. Kan ik alleen maar zeggen wat ben ik blij dat ik de raadgeving van de jonge dame heb gevolgd. Al was het niet makkelijk en onderging ik een hoop momenten waarin ik behoorlijk op de proef werd gesteld ben ik blij de stap te hebben genomen. De grootste uitdaging was wel, moeder worden en mijn droom niet opgeven. 

Mijn dochter was voor mij een nieuwe maan. Ze werd ook geboren met nieuwe maan. Door haar kon ik door veel veranderingen gaan.  Vertrouwend op haar ritme bleef ik bestaan. Rust, regelmaat en reinheid is wat zij mij bracht. Drie toverwoorden die mede hebben geholpen om na 7 jaar nog te bestaan en  verder te  gaan met mijn droom die begon als een impuls. Eerst klein als een zaadje van een bloem, maar langzaam een duidelijke groei, omdat hij ging langs de boog van zeven. De boog van zeven zo is hoe ik hem noem, symboliserend de wervelkolom met de zeven chakra’s. Kleine energiecentra’s gelegen langs de wervelkolom voor het blote oog niet waarneembaar maar voor iedereen zeer voelbaar als je bereid bent het proces aan te gaan van afwikkelen zodat het zaadje wat ooit werd gepland kan groeien tot de bloem die het in essentie is. De zeven waar ik dagelijks langs beweeg als ik mijn yogaoefeningen of mijn pilatesoefeningen doe. Deze boog bracht mij waar ik nu ben.

Zeven jaar verder, nog steeds heel blij dat ik heb geluisterd en mijn hart heb gevolgd, ook al leek het soms onmogelijk was het de kracht van het getal zeven wat mij verder bracht. Zeven het getal van de schepper of scheppende kracht, een kracht die wij allemaal in ons dragen onze eigen innerlijke kracht. Alles wat het nodig heeft is liefde, vertrouwen en geduld. Dat was mijn winst in de afgelopen zeven jaar, dat met geduld, vertrouwen en liefde ieder zaadje kan worden wat het in essentie in zich draagt.

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share

Op tijd?

En kreeg ik binnen 3 dagen een antwoord. Ja, en van iemand heel dichtbij. Van iemand met wie ik het eerste contact ooit ben aangegaan, van mijn moeder.

 Op zaterdag aan het einde van mijn werkdag in de studio ga ik tegenwoordig naar mijn moeder. Dit op verzoek van mijn dochter. Ze vind het heel leuk om naar haar oma te gaan. Welk kleinkind niet. Ook ik heb zeer goede herinneringen aan de bezoeken aan mijn oma’s die voor mij vrouwelijke wijsheid symboliseerde. Waar ik als klein kind graag naar toe ging, ze waren anders dan mijn moeder. Ze hadden de zogeheten fases van de maan die staat voor de vrouwelijk groei doorlopen, van jong meisje naar jonge vrouw, van jonge vrouw naar wijze vrouw. Ofwel nieuwe maan en wassende maan, volle maan gevolgd door afnemende maan of donkere maan. Elke maanperiode kent een aantal dagen zo ook het leven van een vrouw die we in een aantal delen kunnen opsplitsen waar op een bepaald moment we leven in de periode van afnemende maan of wijze vrouw of zij die de lessen van het leven kent. Want de vrouw mag gerekend worden tot zij die het leven schenkt en de bijbehorende lessen kent. Het nieuwe leven komt op de aarde door de poort van de vrouw. De vrouw die verbonden is met de maan, de maan die staat voor de vrouwelijke energie.

Ik kan niet zeggen dat ik over deze zaken hele gesprekken met mijn moeder kan voeren, maar wel over andere zaken immers heeft zij al enkele fases van de maan doorlopen. 

Op deze zaterdag besloot ik eens te stoute schoenen aan te trekken nieuwsgierig geraakt door mijn cranio sacraal specialist over mijn bevalling. “Mam, hoe ben ik nu geboren? Door middel van een stuitbevalling of gewoon op de normale manier.” “‘Nou, antwoord ze mij, ik haal het altijd een beetje door elkaar jij of je overleden zus. Maar je overleden zus ja dat weet je dat is niet goed gegaan, misschien was het achteraf beter geweest als ik in het ziekenhuis was bevallen maar ik ben thuis bevallen. Je zus had een heel groot waterhoofd, een romp, geen armen en geen benen, een soort van vliesjes aan haar schouders of haar handjes. Ja en ze is natuurlijk overleden binnen enkele minuten. Helaas hebben ze het nooit onderzocht dus zijn we er nooit achter gekomen hoe en waarom ze er zo uitzag. Ja en jij, jij kwam binnen een jaar. Zij was van 64 en jij bent van 65. Jij wilde er niet uit, ik was ondertussen al 14 dagen overtijd. Dus hebben ze je opgewekt.” “Net zoals bij Charly, val ik haar bij, ik ben ook ingeleid er is bij mij gelei aangebracht aan de baarmoedermond.” “Nee, zegt ze, alles was toen nog anders. Ik moest wonderolie slikken. Je vader heeft het gehaald bij de drogist aan de overkant.” “Wonderolie, wat is dat? vraag ik haar verbaasd.” “Dat is heel vies, zegt mijn moeder, ik moest het met wat jus d-órange opdrinken. Je kwam maar niet dus moest ik ook de trappen op en neer lopen. Op een gegeven moment was ik moe en had ik geen puf meer ik wilde naar bed. Maar ze vonden dat ik moest doorgaan, vroeg in de morgen werd je geboren. En toen zei de verloskundige dat je nog wel had kunnen blijven zitten, of wel je was te vroeg.”

Oke, dacht ik toen terugdenkend aan mijn eigen bevallingsavontuur van Charly ook een ingeleide bevalling, behoorlijk geduwd, en geforceerd. Nu begrijp ik waar de energie vandaan komt, die als een rode draad door mijn leven loopt. Al vanaf mijn eigen geboorte ben ik geduwd en geforceerd, ik moest eruit maar wilde er nog niet uit. Dat maakt een hoop helder voor mij.

De volgende dag doe ik mijn yogatraining en sluit deze keer af met het loslaten en terugsturen van de energie die met mijn geboorte is meegekomen. Die mag terug naar het moment waar hij hoort, terug naar de geboorte, ik laat het los. De dagen ernaar voel ik mij heerlijk, dank je wel mama voor het delen van dit moment die voor mij een hoop helder heeft gemaakt.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share

Moeilijk

De volgende dag kon ik mij gelukkig inhouden. Ook al was het even moeilijk even een moment van ik zal die deurwaarder eens bellen, ik deed het niet. Luisterend naar de wijze woorden van mijn dochter terwijl ik haar de volgende dag naar school breng: “Nee, zelf doen, alleen als het heel moeilijk wordt mag je helpen!”

Heerlijk zo’n wijze spreuk van een peuter, een kleine dame in de dop, of beter zij die sinds een paar jaar ervoor heeft gekozen om bij ons te zijn. En dat is heerlijk dat zij er is. Een paar jaar geleden had ik mij daar niets bij kunnen bedenken. Moi, moeder, nou bedankt. A, hoe krijg ik dat gedaan in dit kleine lijf en B, dat lukt toch helemaal niet met mijn bedrijf. Beide, a en b, gedachten en oordelen. Iets wat de ziel niet zou zeggen. Die gaat er gewoon voor wetende dat het goed zal gaan.

Sinds zij, Charly, er is heeft mijn wereld redelijk op zijn kop gestaan want het was de hoogste tijd om afscheid te nemen van zelf doen en niet om hulp vragen als het moeilijk werd. Want wanneer het moeilijk werd dan hield ik mij in. Ik had wel eens om hulp gevraagd bijvoorbeeld in 2006 toen ik zwanger was, maar de hulp werd geweigerd, klaarblijkelijk kon ik het zelf. Waar. Ik kon het zelf vallen in een gat en hieruit komen met de kracht van een feniks. En waar kwam dat toch vandaan deze overtuiging: nee, ik laat het niet zien, ik wil niet gezien worden, mogen gezien worden en als je bent gezien, er mogen zijn zoals je bent. Zoals je van binnen bent als je laat zien wie je bent en je hart opent. Als je geeft!

Dat is bij mij een beetje anders gegaan en hoe dat voelt dat werd mij weer eens getoond op het moment dat ik Charly begeleidde de klas in,  op deze woensdagochtend. Sinds een paar weken, een week voor pasen wat toch al een hele tijd is zo’n 5 dagen voor pinksteren, is er een andere juf. Zij moest van de reintregatie arts terug aan het werk want zij was beter of wel heel! Geheeld. Toen ik haar voor het eerst ontmoette en nog vol begrip was voor haar situatie kreeg ik lichte twijfels. Weet niet wie dit heeft beoordeeld maar heb niet het gevoel dat het verstandig is om deze vrouw toe te vertrouwen aan 4 en 5 jarigen. Wel heel lief, maar nog zeer broos. Logisch, na wat ze heeft ondergaan. Maar  nu op deze woensdag had ik toch wel verwacht dat ze wist wie mijn dochter was. Op de school van Charly bij aankomst staat de juffrouw in de deuropening en begroet de kinderen. De juffrouw geeft de kinderen een hand en zegt normaal: “Goedemorgen, Charly”.

Deze morgen stond zowel de juffrouw als degene die stage loopt bij deze juffrouw niet bij de deur. De een achter de computer de ander met haar rug naar de deuropening voor een tafel. Charly trekt aan mijn mouw: “Mam, eerst de juffrouw een handje geven.” Ze loopt naar de juffrouw. De juffrouw draait zich naar haar toe, je ziet haar twijfelen. Ja, het wordt moeilijk. Ik besluit haar te helpen, “Charly”. Ondertussen denk ik, mijn hemel, nog niet. Weet je haar naam nog niet. Charly enigzins aangedaan duikt in mij. Ja, dat zou ik ook doen, ze weet niet wie ik ben, ik word niet gezien, laat ik even duiken daar waar het veilig is, lekker naar binnen. Ik blijf nog even in de klas, dat mag gelukkig bij de peuters, en knuffel met Charly. Als ik buiten loop maak ik me nog even druk over het voorval. Voordat ik het weet ben ik bij de cranio sacraal specialist.

“Zo je ziet er fris uit, mooi helder”, voelt dat ook zo. Ik zeg “ja, nu je het zegt, dat voelt zo.” Ik voel een wezenlijk verschil na de 5 behandelingen die ik heb ondergaan. Ze zegt, “mooi, om je zo open te zien.” We praten wat. Op een bepaald moment komt ons gesprek bij het voorval in de klas van Charly. Ik kwam daar terug, omdat ik me in dit gesprek realiseerde dat het niet van Charly was, maar van mij. Ik was niet gezien toen ik klein was. Dus laat ik het bijmezelf houden deze energie. Ik onderga een prettige behandeling. Er wordt gewerkt aan mijn nek en hoofd, mijn medulla. Ze vraagt aan mij, “je doet zeker vaak een meditatie op je medulla.” Medulla, ik luister en denk aan de holte onder aan de schedel. En antwoordt: “niet bewust maar wellicht onbewust”.

Als ik klaar ben, en betaal voor de sessie maken we een volgende afspraak: “Wat vind jij,” vraagt ze, “zullen we over twee maanden afspreken, of vind je dat te lang.” Ik zeg, “vind je dat goed, twee maanden.” “Ja,” zegt ze. “En als je het gevoel hebt dat je eerder moet komen als het moeilijk wordt dan kun je me bellen.”  Blij loop ik naar buiten: “tot over twee maanden en als het moeilijk wordt dan bel ik”

“Wel doen he,” zegt ze, “bellen als het moeilijk wordt.”

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share

Niet van mij

Bijna iedere dag doe ik trouw mijn oefeningen, mijn oefeningen op de mat. Ik train mijn fysieke lichaam, gedisciplineerd met als einddoel: stilte, rust en een goed afstemming met het zelf. Het zelf wat mij verbindt. In verbinding brengt met alles om mij heen, zodat ik voel, gelukzaligheid.

Zo ook deze week op dinsdag. Na een moeizame start van de dag, die het gevolg was van een te drukke maandag waarin ik volledig over mijn grenzen was gegaan voelde ik mij leeg en futloos. Tevreden dat ik dat tegenwoordig snel kan voelen liet ik de oordelen achter mij. Verlangend naar mijn oefeningen op de mat volbracht ik mijn werk in de ochtend mij enigzins schuldig voelend dat ik weer over mijn grenzen was gegaan. Dit is niet wat deze mensen verdienen. Nadat ik weer alleen was direct mijn mat op en terug in contact met mijzelf, heerlijk. Voldaan stapte ik van de mat, ik zag de zaken weer helder en was weer in contact met mijzelf.

Dit duurde echter niet voor een lange tijd. Binnen enkele uren werd ik weer op de proef gesteld. Door een van de zaken die heling nodig heeft. Ik heb nogal de neiging om zaken op mij te nemen die niet voor mij zijn, maar voor een ander, wat voorkomt uit mijn hooggevoeligheid. Aan het einde van de middag doe ik meestal mijn yogaoefeningen ter voorbereiding op mijn lessen die ik s-‘avonds geef. Bezig met mijn oefeningen hoor ik op de achtergrond het geluid van een telefoon. Heel even sta ik toe dat mijn aandacht zich verlegt van mijn asana naar het geluid van de telefoon. Ik sta een gedachte toe: welke klant belt mij nu, wie belt eraf. Tegelijkertijd de stem, geen aandacht aan schenken, laat gaan, er wordt wel een bericht achter gelaten op je voicemail. Als ik mijn oefenreeks heb afgesloten en van mijn mat afstap begeef ik mij naar de ruimte waar mijn telefoon staat.

 Weer een gedachte: Zo eens luisteren wie mij heeft gebeld. Ik luister naar de boodschap en er ontwikkeld zich een kleine explosie in mij. Niet voor mij dit gesprek maar voor mijn partner. Mijn partner die heeft ontwikkeld: ik neem dit gesprek niet op, onbekend nummer ze zoeken het maar uit. Helaas kunnen ze verder geen bericht achterlaten op zijn voicemail. Dus de overloop komt bij mij. Dus? Zal je denken. Dat is heel vervelend voor mij. Met veel zorg heb ik mijn eigen ruimte gecreerd. Een ruimte gescheiden van mijn partner waar ik naar toe ga om mijn ding te doen, mijn eigen studio. Ik begrijp best dat ze hem nodig hebben maar niet via mijn kanaal. Ik ontplof. Hoe durft dit deurwaarders kantoor mij hier op mijn zakelijk adres lastig te vallen. Ik zend van alles en nog wat uit en ook enkele gedachten naar hem, naar mijn partner, dit kon wel eens de druppel zijn. Neem je verantwoordelijkheid voor wat je hebt gedaan. Een rekening die jezelf hebt gecreerd door een dienst van een ander te verlangen. Waar van je van te voren van wist dat het lastig zou worden om deze te betalen.

Mij realiserend dat ik volledig wordt beheerst met gedachten en zaken die niet voor mij zijn, noteer ik de boodschap van het deurwaarderskantoor op een papiertje. Dat is voor later, niet voor nu, niemand kan er meer iets mee. Het deurwaarderskantoor is gesloten en hebben slechts in een wanhoopsdaad mij gevonden om hem te bereiken. Daar ga ik nu niet in mee. Ik wil mijn  fijne gevoel wat ik net weer had opgebouwd met met yogaoefeningen niet door hen laten verstoren. Ik geef twee fijne lessen, praat nog na met een dame die ook yoga heeft ontmoet en sluit mijn werkdag af met een tevreden gevoel. Met de boodschap in mijn tas ga ik naar huis.

 Thuis gekomen deel ik mee aan mijn partner: “Oh ja, ik werd vandaag lastig gevallen door een deurwaarderskantoor die mij belde voor jou.” Hij, voor het raam, hij was de ramen aan het wassen. Ja, mijn partner wast s’avonds de ramen het is echt waar, antwoord mij: “Kom jij met die energie binnen zie je niet wat ik aan het doen ben, en dan kom jij zo binnen met die energie.” Ik wil weer reageren en bedenk mij, bij hem laten niet jou energie, niet instappen. Ik voeg toe wat hij altijd doet, negeren, niet reageren op zijn energie. Ik laat hem even tieren en razen over zijn deurwaarder en antwoord: “zorg ervoor dat ze mij niet meer bellen.” Vervolgens kijk ik naar de ramen, en geef hem een compliment: Wat fijn schat dat je de ramen aan het wassen bent. Hij tiert binnensmonds door, zijn woede afreagerend op de ramen die steeds helderder worden. Op een goede manier weten we de energie ons huis uit te laten waaien.

Later als de rust is wedergekeerd realiseer ik mij een eerdere gedachte. Een die hij waarschijnlijk heeft opgevangen, want hoe komt hij erbij om de ramen te wassen om 9 uur s-ávonds. Natuurlijk ze waren vies en  hij had aan mij beloofd ze te wassen. (Hij is voor jaren glazenwasser geweest) Maar gelukkig is alles nu weer helder. We weten weer van wie wat is. Hopelijk belt hij morgen de deurwaarder en laat ik het met rust.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share