Tapah, wat een hitte

Tapah is een van de vijf niyamas. Een niyama is een regel binnen de Yoga die zegt hoe je je gedraagt ten opzichte van jezelf. Tapah betekent letterlijk verbranden, en het verwijst naar het opbouwen van een dagelijkse Yoga discipline die bijdraagt aan het vrij laten door stromen van energie.

Knie blessureAan het begin van de zomervakantie werd ik tot stilstand gebracht door een knieblessure. Mijn rechterknie blokkeerde volledig. Deze knie wilde niet meer buigen en ik kon amper op mijn rechterbeen staan. Eerst werd ik overvallen door lichte paniek, die spoedig overging in overgave. Het enige wat ik kon doen was mij overgeven aan de situatie. Het was hard nodig dat ik tot stilstand kwam. Normaliter heb ik de neiging om door te bewegen, maar nu kwam er een sirene stilte van binnen uit, die tegen mij zie: stop. Stop, neem de ruimte om te rouwen.

Net na de zomerwende werd ik namelijk geconfronteerd met iets dat mijn hart heel erg raakte. Iets dat mij zo raakte dat ik mijn Yoga practice niet kon voortzetten, maar van mijn Yoga mat af moest stappen. Zodat ik eindelijk ruimte kreeg om mijn verdriet er te laten zijn en mijn tranen te laten gaan. Tranen ze verwijzen naar het eelt van de ziel. Onlangs zei iemand het nog tegen mij: “daar krijg je eelt van op je ziel. Maar is het handig om eelt op je ziel te hebben. Je ziel die verbonden is met je hart. Mijn hart dat zo werd geraakt net na het begin van de zomer. Een seizoen dat volgens de Chinese geneeskunde zeer geschikt is om te werken aan hartzaken.

Het hart en de zomer

Het hart is het kloppend centrum van het lichaam, zonder hartslag is er geen leven. Het is een van de belangrijkste organen. De Chinese geneeskunde zegt  dat als een van de organen niet goed functioneert de andere organen ook minder gaan functioneren en dat dit invloed kan hebben op andere structuren van je lichaam. Deze kunde heeft de organen opgedeeld in orgaanparen, ieder paar is gekoppeld aan een van de seizoenen. De zomer is gekoppeld aan het hart en is het beste seizoen om te werken aan zaken die het hart betreffen. Een seizoen dat meestal staat voor zon en hitte.

Hitte is nodig om tot een bepaald kookpunt te komen, zodat omhoog kan borrelen dat wat van binnen naar buiten wil bewegen. In mijn geval wilde mijn verdriet naar buiten bewegen. Deze zomer heb ik heel wat tranen laten gaan. Mijn knie was dik en opgezwollen, iedere keer als ik mijn tranen rijkelijk liet vloeien kreeg ik meer ruimte in mijn knie. Heerlijk voelde het om nu eens eindelijk mijn tranen te laten vloeien in plaats van ze tegen te houden of weg te stoppen. Niet alleen mijn knie had er baat bij, ik merkte dat ik ook steeds zachter werd. Ja, er gebeurde wel iets met mij deze zomer.

Een zomer waarin ik mij bezig hield met mijn verdriet. Verdriet dat voor lange tijd mijn energie blokkeerde. Die knieblessure was zo gek nog niet, het is een seintje van mijn ziel. Het roer moest om, alsof er tegen mij werd gezegd: breng je aandacht terug naar de zomer van 2006, het jaar waarin je moeder werd. Deze zomer 2018 ging ik samen met mijn dochter veel naar het strand. Om hier te komen moest ik samen met haar de hitte in de duinen trotseren. Daar in die hete duinen is heel wat naar boven komen borrelen, kwam al mijn verdriet los en kreeg ik steeds meer zicht op wat er onder lag.

Sinds 2006 was het mij niet gemakkelijk gemaakt, was ik in gevecht met de moeder in mij en de vrouw die een eigen bedrijf runde. Maar daar in die duinen, toen ik zo mijn focus op haar had, op mijn dochter begonnen langzaam de schellen van mijn ogen te vallen. Zij was in mijn leven gekomen door haar had ik de titel moeder gekregen. Een moeder die al heel veel aandacht voor haar had, maar nog nooit zo duidelijk had gezien dat dat mijn missie was, haar opvoeden en haar begeleiden.

Dat van die mat af stappen was zo gek nog niet, het gaf mij de ruimte om te zien wie ik ben. Een heldere intuïtieve vrouw, die moeder is van een prachtig kind en haar tranen rijkelijk mag laten vloeien! Aan het einde van deze zomer kwam er een eind aan het conflict in mij, mijn dochter gaat vandaag voor het eerst naar de middelbare school en breng ik mijn aandacht weer terug naar mijn bedrijf.

Dank je wel knie blessure, het voelt rustig en opgeruimd in mijn hart!

Namaste,

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share

E.H.B.O

E.H.B.O, ofwel eerste hulp bij ongelukken. Het was al weer enige jaren geleden dat ik er was geweest. Gelukkig maar zal je zeggen een teken dat er geen reden was om hier te zijn. Maar de dag voor eergisteren was dat een ander verhaal. Samen met mijn dochter Charly besloot ik op deze schitterende dag naar Kijkduin te fietsen, een ogenschijnlijke gemakkelijke onderneming voor mijn volgroeide benen, maar voor de kleine dame naast mij een heel ander verhaal.

Als moeder besloot ik de veilige route te nemen, over de prachtig aangelegde fietspaden alhier in Den Haag reden wij samen in haar tempo naar Kijkduin. Iets in mij zei niet door de duinen te rijden nu dit wel eens een stap te ver kon zijn met hier en daar een heftige afdaling. Zo besloot ik samen met haar tegen het einde van onze tocht een wat lager gelegen pad te nemen, het paddepad, die ons over een vrij vlakke weg naar plaats van bestemming bracht. Het was hier en daar wel opletten geblazen door wat zand, stenen en takken die onze weg kruisten maar zonder ongelukken bereikten wij ons doel: De strandjutterskeet van Ome Jan. Een welgewild vakantie doel van Charly, want hier zijn de duinen, is de zee en als je het antwoord weet te vinden volgens de vragen van het boekje die je van ome Jan meekrijgt op je speurtocht, ontvang je een beloning: een diploma en in de vakantie een ijsje!

“Zal je dat wel doen, Charly, zegt ome Jan, het is toch veel te warm. Je kunt beter morgen terug komen.” Maar Charly en ik waren vast besloten, het antwoord wisten wij immers al, want we waren vorige week ook al geweest. We namen de spullen voor onze speurtocht van ome Jan in ontvangst en dapper gingen we samen op pad over het hete zand. “Mama, we hoeven die speurtocht niet te doen toch? We weten het antwoord, het is ………………………….. (Ja, laat ik dat niet vermelden voor de eventuele nieuwsgierige onder ons.) Je kunt het gewoon opschrijven.” “Dat is waar schat, maar laten we dan wel een beetje troep voor ome Jan opruimen.” Dit keer sneden wij onze route flink af, en gingen direct naar het overvolle strand, in de richting van de verkoelende zee.

Na een kleine twee uur arriveerden we weer bij de keet van Ome Jan. Ons antwoord werd werderom goed bevonden, dus met diploma op zak eerst genieten van het welverdiende ijsje konden wij de reis terug beginnen. Geheel zelfverzekerd stapte de kleine dame op de fiets. “Ik ga voor mam, ik weet de weg, doe mij maar na.” En daar ging ze ik er achter aan. Dat duurde niet voor lang. Door de schaduw rijdend langs de bomen overschatte de dame haar talent op de fiets en kwam door een lichte daling en wat rommel op het pad ten val. Ik zag haar gaan over haar stuur. Daar lag mijn prinses met haar gezicht op het pad.  In plaats van hetzelfde te doen, remde ik met gebruik van beide remmen en snelde op haar af.  Oh mijn god, niet haar gezicht of haar tanden, ging door mij heen.

Voor ik er erg in had, snelde er meer mensen op dit kleine voor ons grote trauma af. Veel bloed zag ik toen ik haar opraapte en omdraaide. Maar haar gezicht viel mee. “Let me look, zegt een man, I am a dentist let me look to her teeth.” De man voelt met zijn vingertoppen aan haar tanden en voelt hoe de schade is. “Feels oke,” zegt de man tegen mij. “It is probably a tooth trough her lip that caused all this blood.” Oh mijn god, dank u wel schoot het door mij heen. De vrouw van de man verzekert mij dat het een hoop bloed is maar dat het alles behalve meevalt. De man en vrouw vervolgen hun weg. Ik stap met Charly op het voetpad om haar gezicht een eerste verzorging te geven en de andere schade te bekijken want ook haar knie had een behoorlijke wond. Maar gelukkig kon ze deze buigen, strekken en ze kon op haar been staan. Ondertussen huilde ze tranen met tuiten. “Ik wil niet meer fietsen.”‘

“Kom schat, laten we eerst samen een stukje lopen, naar de waterpomp aan het einde van het pad, dan kan ik daar je gezicht schoonmaken.” Dapper besluit ze mee te lopen, ik opgelucht want hoe was ik hier anders weggekomen. Bij de waterpomp een kleine verfrissing gemaakt en hier kon ik voor het eerst zien dat haar bovenlip helemaal opgezwollen was. “‘Ik ga niet fietsen,” houdt ze vol. “Schat, als je het nu eens probeert. Je kan fietsen, ga je eerst op de stoep mama blijft gewoon naast je lopen, zullen we eens kijken hoe dat gaat.” Na enige opmerkingen van haar zijde besluit ze het te doen. Ik blij, na ongeveer een kleine kilometer stel ik voor dat we samen verder fietsen op het fietspad. Daar is ze het mee eens. Als ik naar haar kijk dan breek ik van binnen, het zielige gezicht, de gezwollen lip, het bloed rond haar neus. Zo kan ik haar niet thuis brengen. “Zullen we naar de EHBO gaan stel ik haar voor, dat ligt langs de route van het fietspad.” “Ja,” jammert ze op heel zielige toon.

Aangekomen bij het ziekenhuis meld ik mij bij de balie. “Daar zou ik zeker even naar laten kijken,” zegt de receptioniste. We worden ingeboekt en gevraagd plaats te nemen in de wachtruimte. Wel daar was het bijna net zo vol als op het strand. Dit gaat lang duren passeert mij een gedachte. Er zit een dame naast mij die aan mij laat ontvallen na een half uur dat zij al bijna 1,5 uur zit te wachten. Ontmoedigingsbeleid, grap ik nog. Ondertussen vraagt de zoon van de dame: “Wat is er met haar gebeurd?” Charly doet haar verhaal. “Dan moet je voortaan achteruit trappen zegt de jongen, als je afdaalt dan moet je achteruittraprem gebruiken, dan sla je niet over de kop.” “Dat is nog eens fijn, zeg ik tegen de jongen, dat is een goede tip voor een volgende keer.” “Zo zie je maar, zeg ik tegen Charly, toch maar goed dat we hier zitten. Na bijna twee uur in de wachtruimte te hebben gezeten worden we dan eindelijk geroepen samen met de jongen en nog een andere jongen.

‘Je mag op dit bed plaats nemen, zegt een dame, ik kom zo bij je terug.” De moeder had mij al gewaarschuwd dat als je wordt geroepen dat niet wil zeggen dat je wordt geholpen. Toch komt de dame spoedig weer terug. “Vertel eens Charly, wat is er gebeurd? Charly doet haar verhaal. “Heb je pijn?” vraagt de verpleegkundige. “Ja, zegt Charly en wijst al haar pijn plekken aan: neus, lip en knie. De dame doet een eerste onderzoek. “Ik zal je twee tabletten geven zegt ze dat helpt tegen de pijn, ze smaken een beetje naar frambozen. Neem ze maar, de dokter komt zo bij je.”

“Heb je die echt nodig?”vraag ik. Ja, knikt ze. Alles wat gebeurde er kwam geen dokter, het bordje in de wachtruimte had ons al gewaarschuwd, het kan soms wat langer duren en soms gaan ernstige trauma’s voor.

Rond kwart voor negen begon mijn geduld op te geraken, ik besluit een andere dame die met een karretje over de gang struint aan te spreken. “Ik kom pas als de dokter is geweest, zegt ze, pas dan kom ik eventueel met een pleister of een verband. Vol verbazing kijk ik haar aan en wijs haar op de knie van mijn dochter en haar gezicht. “Dat ziet er niet al te best uit,” zegt ze. Ze toont barmhartigheid en af te wijken van het protocol. Ze pakt desinfecteringsmiddel en een doek. “Dit kan prikken,” zegt ze. Charly geeft geen kick. “Zo, zegt de dame jij bent een bikkel, andere kinderen die schreeuwen altijd als ik dit doe. “Ondertussen zeg ik tegen haar dat ik overweeg naar huis te gaan, het wordt immers alleen maar later en we hebben nog een klein fietstochtje naar huis te gaan. “U kunt beter nog even wachten op de dokter. Ik zou toch even door de dokter laten kijken.”

Als de vrouw ons verlaat zie ik eindelijk de dokter naar onze kant komen lopen. Alles blijkt goed te zijn, slecht een behoorlijke bloeduitstorting onder de lip, wat door veel ijsjes te eten zo luidt het advies van deze vrouwelijke dokter binnen enkele dagen verholpen zal zijn. Met de neus en de ribben is alles goed. “En hier, zegt de dokter, op de knie wil je hier nog wat op. Het is beter om het aan de lucht te laten drogen maar als je er een pleister op wil dan krijg je een pleister op je knie.” “Ja, dat wil ik,” zegt Charly.

Na drie uur vertoefd te hebben op deze eerste hulp bij ongelukken afdeling voor Kinderen rijd ik voldaan en niet ontmoedigd met de kleine dame met een pleister op haar knie naar huis. De eerste hulp was ons onmiddelijk geboden in de duinen door de tandarts en zijn vrouw, in de wachtruimte hadden we een advies gekregen hoe het een volgende keer te voorkomen, na een hoop geduld werd de kleine dame door allerlei lieve mensen geholpen en met het huidige weer is het een niet al te lastige opgave om veel ijsjes te eten!

Catharina Blijlevens

 

Bookmark and Share

Koekjes en Shiva

 

“Mama, mag ik koekjes bakken, mama mag ik een taart bakken?” Charly is gek op bakken. Iedere week weer wil ze iets bakken. Ze houdt van zoet of ze houdt van de dingen met elkaar mengen. Wie zal het zeggen? Ze vindt het in ieder geval een fantastisch proces, een grote kom, meerdere ingredienten er in, mixen, in een blik of vorm gieten, en dan gezellig de oven in. Daarna als het gebakken is en nadat het is afgekoeld het te mogen versieren. Zo ook afgelopen weekend. Niet de schaatsen onder de voeten maar glibberend over de straten in Den Haag in de smart for two naar onze koekjes afspraak.

 Samen zijn we koekjes gaan bakken bij Bettina. Een lieve vrouw die weet hoe een kinderhart te verwennen. Dit keer was het beslag al voor ons gemaakt. Charly hoefde alleen maar aan de keukentafel plaats te nemen. Daar was een volledig assortiment aan koekjesvormen voor haar op de tafel gelegd inclusief een grote deegroller. Het was een verplaatste afspraak. De koekjes zouden eerst met de kerst gebakken worden. Maar in het hier en nu viel alles op zijn plek. Buiten ijs en sneeuw. De temperaturen onder het vriespunt dus alle reden om naar binnen te gaan naar een warme oven en dan met gezellige figuren die je eerder in de maand december treft, koekjes maken.

In totaal 5 bakblikken gingen de oven in en uit. En toen kwam eigenlijk waar het allemaal omdraait, versieren. De koekjes mooi maken. Nou en dat kan je aan een kind wel overlaten. Zeker als er voor je neus op tafel suiker, chocolade, allerlei korrels in potjes en noten staan uitgestald. Alle koekjes werden versierd en vervolgens in een grote trommel gestopt zodat ze mee konden naar huis.

“Kijk eens Papa, koekjes.” “‘Ah, zegt papa, die zijn mooi. Zijn die allemaal voor mij?” “Niet allemaal, papa. Er zijn er ook een paar voor mij en mama.” “Wacht eens even, zegt papa, ik zal een mooie foto maken voor Bettina. En de koekjes brengen mij op een idee. Ik wil nog een grapje met iemand uithalen. Heb je nog een folder van de Bikram Yoga?” “Ja, die heb ik,” antwoord ik. Uit mijn la haal ik een folder van Bikram Yoga. Ooit heb ik een keer een les gevolgd maar mijn voorkeur gaat toch uit naar andere vormen van yoga die je naar je innerlijke bron brengen of in contact met het zelf.

Na een aantal uren heeft Harry een fotobewerking gemaakt van onze koekjes met daarbij een logo van Bikram Yoga. Hier dan kan je hem opsturen aan Bettina. Aan Bettina, oke. Maar waarom met dat Logo. Dat begrijp ik niet, ik doe toch aan andere vormen van yoga. Vervolgens komt hij met een andere fotobewerking, onze koekjes, een afbeelding van Shiva en twee kolibries. Dat komt iets meer in de buurt, denk ik.

De kolibrie die vanuit een perfecte vliegbalans zijn lange snavel tot diep in de bloemkelk kan brengen om daar haar voedsel te vinden. Shiva de god van de levenscyclus, de opperste yogi, de heer der dieren en zijn eerste verantwoordelijkheid is het in stand houden van de levenscyclus. Het beeld van Shiva had ik mij enkele jaren geleden aangeschaft. Ik moest het beeld een mooi plekje geven, zei de vrouw, en naast het beeld twee kaarsen branden. De eerste keer dat ik haar raad opvolgde schrok ik mij binnen de kortste keren een hoedje. Al spoedig brak de boven de kaarsen gelegen glazen plaat doormidden. Ik zette het beeld ergens anders maar daar waar het nog steeds de kamer in kon kijken.

Lang begreep ik de betekenis niet van deze god. Pas onlangs op een yoga mat toen ik een workshop bijwoonde over Yin Yoga en Chakra meditatie, en de lerares de termen shakti en shiva aanhaalde, werd het mij helder.  Shakti de oergodin of oerenergie die ligt te slapen aan de onderzijde van de wervelkolom om wakker gemaakt te worden door Shiva, of zuiver bewustzijn, om samen langs de boog van zeven omhoog te reizen naar Sahasrara Chakra. Naar het eindstadium van yoga, samadhi, gelukkig zijn of gelukzaligheid.

 Wel, wat een koekje allemaal wel niet te weeg kan brengen. Een ding is zeker van een koekje wordt ieder kind blij en helemaal als het zelf aan het proces van maken heeft mogen deelnemen. En zo is de cyclus van deze afbeelding weer rond. Een koekje is zo slecht nog niet zolang als je kunt genieten van het proces hoe het koekje tot stand is gebracht, af en toe een koekje hapt en de verleiding van steeds meer koekjes eten weet te weerstaan. Steeds meer maakt ongelukkig, genieten van het moment en in het moment zijn maakt gelukkig, en alles wat je overhoudt deel je met anderen.

Catharina Blijlevens

Bookmark and Share

Moederdag

Moederdag, een dag die ik sinds 4 jaar anders beleef dan daarvoor. In 2006 werd ik zelf moeder en hierdoor was daar ineens voor mij een heel andere moederdag. Een dag die ik door de geboorte van mijn dochter anders beleef en waardoor ik ook weer anders kijk naar haar mijn eigen moeder. Een moeder die nog steeds leeft waarvan werd gezegd dat zij misschien hier niet meer lang zou zijn. En alle omstandigheden leken ernaar dat zij hier niet zou blijven maar dat zij over zou gaan. Een hersenbloeding gevolgd door jaren van epileptische aanvallen bezorgden mij de gedachten dat zij wellicht hier niet meer lang zou zijn. Maar waar andere zeiden dat zij misschien wel niet lang zou blijven, bleef zij toch onvoorstelbaar maar waar. Ook een totale verzakking in haar bekkengebied wat er voor zorgde dat ze tijdelijk niet kon lopen hield haar toch op de been.

“Ben je trots op je moeder?” vroeg iemand mij laatst.

“Trots”. Daar moest ik over nadenken. Ja en nee. Naar, dat ik dat zomaar opschrijf. Ik heb toen ik klein was een hele leuke band met haar gekend en waarbij ik soms het gevoel had dat we echt de diepte in gingen. Zaken bespraken die er echt toe deden. Maar ik heb ook grote moeite met haar gehad als ze mij weer eens genadeloos de deur wees als ik langs kwam voor een advies op dochter moeder niveau. Als ik verlaten was door een van mijn vriendjes en ik kapot ging van verdriet dan wees ook zij mij de deur. “Ze weet niet beter”, kreeg ik dan vaak te horen. “Ook zij heeft het niet geleerd, hoe je moet omgaan met emoties.” Dooddoeners vind ik dat, ik vind dat. Dat kan ik eigenlijk niet schrijven maar ik heb het al geschreven. Ook ik had een keus 11 jaar geleden toen ik opnieuw in de steek werd gelaten. Mijn hart volledig gebroken door deze enorme eikel. Ja, dat vond ik, ik vond het een eikel. Mij in de steek laten voor een andere vrouw. En hij was niet de eerste die dat deed. Het was mij al eerder overkomen en toen was ik naar haar naar mijn moeder gegaan verdrietig met mijn gebroken hart. Zij nog woest op mij voor wat ik haar had aangedaan, stuurde mij weg. Ik had haar immers in de steek gelaten toen ik 15 jaar was en weg liep van mijn ouderlijk huis. Mijn ouderlijk huis waar ik mijn eerste wonden als vrouw opliep, en waar ik ook het conflict in mijzelf liet ontstaan. Ja, ik liet het conflict ontstaan, niet in mijzelf geloven, in mijn kunnen en in mijn kracht. Mijn inzicht in mijzelf  sloeg dicht. Ik wilde vrij zijn en zocht mijn weg. Ik wilde weg, weg van dit huis en ging weg. 15 jaar oud ik liep van huis omdat zij niet deed wat zij met mij besprak en hij, mijn vader en ik, steeds meer moeite met elkaar kregen. Zij ging niet bij hem weg, ze bleef of ze nu wel of niet van hem hield. Ze waren een echt echtpaar, veel tegenstellingen zoals man en vrouw, liefde en haat, dood en leven, vreugde en verdriet. Ze zette niet de stap, ze ging niet bij hem weg, ze bleef bij hem, en ik wilde van hem weg. Van hem mijn vader, die ik innig heb geliefd maar ook heel erg heb gehaat toen hij in al zijn onmacht mij een keer sloeg. Ja mij, zijn  dochter zijn liefste bezit op aarde dat is wat hij mij iedere dag deed geloven dat ik zijn nummer 1 was. Zijn nummer 1 op aarde, terwijl eigenlijk zij dat was, zij mijn moeder. En daar begon onze strijd, de strijd tussen mijn moeder en mij. Zij wilde heel graag gezien worden, maar deed er alles aan om maar niet gezien te worden terwijl ze eigenlijk zo mooi is en lief. Voor lange tijd heb ik het niet meer gezien. Eerst moest ik door mijn laag van haat en woede naar haar toe. Een laag die onstond toen zij mij niet had beschermd toen ik daar lag op de grond en hij mijn vader maar bleef schoppen tegen mijn onderrug en staart, iets wat mij lang zou achtervolgen. Ik was niet alleen boos op hem maar ook op mezelf, ik lag daar ik had niet naar mijzelf geluisterd maar naar iemand anders. En die boosheid werd een last. Maar er komt altijd iemand voorbij die zal helpen om de last van je af te nemen je weer te laten zien hoe mooi je van binnen bent als je bereid bent af te doen wat je eigenlijk niet bent. En daarom kwam die eikel die eerst weer mijn hart deed breken zodat ik de kans kreeg om het weer te helen en opnieuw te openen. Geen mens is geboren zonder liefde te hebben gekend, het samen komen van man en vrouw het symbool van liefde voor mij, slechts een moment is nodig om het kind te laten ontstaan in dat moment is er pure liefde en geen haat.

En nu als ik mijn moeder zie, samen met Charly en haar liefde voor dit kleine kind, en ik loslaat wat ik eigenlijk niet ben. Ben ik trots dat zij mijn moeder is, en haar oma is, van onze Charly die alles weer verbind. Ja, ik ben trots op jullie allebei, blij dat ik haar dochter ben en haar moeder mag zijn, een hele fijne moederdag.

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share