Blessure, in de wachtstand!

Je zit er niet op te wachten, op een blessure. Je denkt in een lekkere flow te zitten en dan plop als een duveltje uit een klein doosje is daar een blessure. Een klant zei pas nog tegen mij, “jij hebt nooit een blessure”. Dit zei zij een week voor mijn knieblessure. Maar daar was die dan, een blessure die mijn dagelijkse structuur op zijn kop zette.

Dagelijkse structuur

Iedereen vaart er wel bij, een dagelijkse structuur, een vast ritme dat je een bepaald houvast geeft voor het leven van alle dag. Ook ik had een vaste dagelijkse structuur: 6.00 meditatie, koffie drinken, kind wakker maken, onder de douche, brood maken en hup samen naar school. Heerlijk samen rondjes lopen op het schoolplein en de dag bespreken. Aan dit ritueel kwam een eind door de zomer vakantie. En bovendien, door mijn knieblessure loop ik niet meer als een kievit maar als een soort slome schildpad. Zitten om te mediteren is ook niet meer hetzelfde, dus besloot ik dat alles maar anders moest. Niet meer aan het einde van de middag mijn Yoga oefeningen, maar in de ochtend om zes uur in plaats van zitten en mediteren: een aangepaste Yoga discipline.

Yoga discipline: Tapah

De afgelopen jaren had ik mij er keurig aan gehouden, aan mijn dagelijkse Yoga discipline. En dat was niet altijd even gemakkelijk om naast het moederschap en ondernemerschap, ruimte vrij te maken om mijn Yoga oefeningen te doen. Niet 20 minuten op mijn yoga mat, nee ik hield mij braaf aan de opdracht: de hele eerste serie van Ashtanga Yoga. Het werd mij ooit opgedragen door mijn leraar. In het begin met grote weerstand op mijn Yoga mat, maar de afgelopen maanden met enorm veel plezier. Ik was best tevreden dat ik na al die jaren trainen nagenoeg de hele serie beheerste. Tapah noemen ze dat, een van de voorschriften van de Yoga leer, een dagelijkse Yoga discipline opbouwen die het lichaam gezond houdt zodat de energie vrij kan doorstromen.

Tapah, verbranden

Vrij vertaald betekent tapah verbranden, je oefent omdat gene dat de vrije doorstroming van energie blokkeert, los te laten. Al jaren had ik mijn focus op mijn rechterbeen. Eerst op de Yoga docenten opleiding waaraan ik deelnam. Toen bleek dat de tenen van mijn rechtervoet zich niet wilde spreiden, wat ik ook deed, geen enkele beweging. Op zoek naar de oorzaak, het hele rechterbeen was een beetje eigenwijs. En het kwam allemaal uit mijn rechterheup, waar ik ooit lang geleden hard tegen ben geschopt. Een incident tussen vader en dochter. Vader was niet thuis, dochter wilde iets langer blijven op de kermis, broer zei ga maar, en toen dochter thuis kwam, was vader daar. Voor dochter het wist lag ze op de grond en werd er flink tegen haar rechterheup en staartbeen getrapt. Een hele heftige gebeurtenis, die voor een inprent zorgde, niet alleen in mijn hoofd, maar ook in het geheugen van mijn spieren. Het lichaam slaat alles op, en soms komt dat los, zeker als je besluit net als ik een dagelijkse Yoga discipline te beoefenen. Dan kan het wel eens gebeuren dat je in de wachtstand wordt gezet zodat er ruimte komt om oude wonden te helen en opnieuw te beginnen.

De rechterkant

De rechterkant vertegenwoordigt het mannelijke aspect, de vader in jezelf, grenzen trekken en afbakenen. Is je rechterkant gezond en is er een goed samenwerken met de linkerkant, die staat voor het vrouwelijke aspect, de moeder in jezelf, verzorgen en doorstromen van gevoelens, dan voelt een kind zich veilig en zeker. Mijn rechterbeen heeft altijd mijn aandacht gehad door het incident rond mijn twaalfde jaar en in het nu door mijn knieblessure, het is een kans om de diepe wond die ooit werd geslagen tussen vader en dochter te helen. Nu wel die grens aan te geven, die ik toen niet kon geven, toen ik hulpeloos onderuit werd getrapt en het gevoel had dat ik het nooit zou overleven. Mijn vader hij is niet meer, maar ondanks dat ene voorval ben ik nooit opgehouden om van hem te houden. Hij was een vechter en kreeg als kind weinig tot geen kansen, achter gelaten in de oorlog in een kindertehuis, hij gaf door wat hij wist van het vaderschap. Lang heb ik het hem kwalijk genomen dat hij mij zo heeft geschopt. Maar na  jaren van oefenen op mijn Yoga mat ben ik het steeds meer gaan omarmen dat moment daar op de grond, in het hier en nu kan ik wel een grens trekken, nee zeggen als ik nee moet zeggen.

Vind ik het vervelend die wachtstand, helemaal niet, het is niet meer dan een kans om opnieuw te starten en dan met de steun van een gezonde rechterkant.

Wordt vervolgd!

Namaste Catharina

Bookmark and Share