Asana

Asana een sanskriet woord voor oefening of zetel is een van de acht paden van yoga. Het is niet alleen een fysieke oefening het kan ook een andere oefening zijn, jezelf oefenen in het loslaten of ontdoen van gewoonten, aangeleerden gebruiken of handelingen die een vertroebeld beeld geven van de werkelijkheid. Zelf stuitte ik onlangs op zo’n oefening. Een oefening die me veel inzicht bracht over hetgeen mij dagelijks wordt gespiegeld.

Het was een oefening in afwijzen, iemand afwijzen en dan het gevoel loslaten om afgewezen te worden. Een afwijzing die ik lang alszijnde bij mij horend achtte. Altijd weer als er een moment van afwijzing kwam had ik het gevoel dat ik de ander niet mocht afwijzen omdat het zo pijnlijk is om afgewezen te worden. Afwijzen staat voor mij tegen over liefde, lief hebben of liefde ontvangen, onvoorwaardelijke liefde. Lief hebben zonder hier een voorwaarde aan te geven. Liefde is ook geven, geven zonder jezelf te verliezen. Je kunt eigenlijk jezelf nooit verliezen, je kunt hooguit jezelf verbergen, achter allerlei verzinsels of illusies, of beperkingen van de geest.

En slechts door een simpel zinnetje in een boek wat ik mij onlangs heb aangeschaft kwam dit diep wegstopte gevoel van afwijzen bovenborrelen. En  werd ik onmiddelijk aan het werk gezet door het zelf om nu eens met dat gevoel en de beperking die ik lang geleden in het leven had geroepen aan de slag te gaan. De hele week moest ik afwijzen of nee zeggen. Nee, het kan niet hoe graag ik je ook zou willen geven, het kan niet, en dan vervolgens een stilte creeeren en de gedachte dat ik de ander misschien een rot gevoel had gegeven laten gaan. Want ik was degene die het gevoel had om afgewezen te zijn. Ik voelde mij hier rot onder, ging daarom altijd meer dan mijn best doen om de ander maar niet een rot gevoel te geven. En gaf ik dus met een voorwaarde en kostte het mij een hoop energie, het was niet onvoorwaardelijk, het was onder een voorwaarde.  

En wat een verlichting heeft mij het gebracht om met deze simpele oefening aan de slag te gaan. Handelen zonder een oordeel te geven over de ontvangst of over de afloop van de handeling. Want het was mijn pijn, mijn afwijzing waar ik door heen ging, ik moest het weer leren dat in het hier en het nu het oke is om nee te zeggen. Dat ik degene was die was afgewezen en dat de enige die hier een oordeel over geeft ikzelf ben of degene die ik voor het zelf heb gezet om de pijn niet te hoeven voelen van afgewezen worden. En door deze wond in mij te helen kom ik steeds een stukje dichter bij wie ik werkelijk ben en dat voelt al een heel stuk lichter.

Het boek wat ik mij had aangeschaft was het boek: PRI en de kunst van een bewust leven, van Ingeborg Bosch. Een echte aanrader als je bereidt bent om naar jezelf te kijken en in te zien van waaruit je handelt. Het was voor mij een confrontatie met iets wat ik lang in mij heb gekoesterd. Mijn ogen vielen op het boek en ik wist dat hier een antwoord in stond. Nog even een kleine afweer voor ik het boek kocht, ik neem het boek mee voor mijn partner. Die kan er wel wat mee. Maar nee, het was helemaal bedoeld voor mij, volkomen geleidt door een kracht van binnen uit die op het juiste moment aangeeft wat nodig is om weer een stapje dichter bij te komen, bij het zelf, of zoals ik het zelf noem: my inner guru, the one that knows the truth!

Catharina Blijlevens.

Bookmark and Share